Slumdog Millionaire

"Love and money... You have mixed them both."

"Ο Τζαμάλ Μαλίκ, ένας 18χρονος από τις φτωχογειτονιές του Μουμπάι, θα ζήσει τη μεγαλύτερη ημέρα της ζωής του με όλα τα μάτια της Ινδίας στραμμένα πάνω του: αν απαντήσει σωστά σε μια τελευταία ερώτηση, θα κερδίσει 20 εκατομμύρια ρουπίες στο τηλεπαιχνίδι «Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος?». Το σόου διακόπτεται μέχρι την επόμενη μέρα το πρωί, και τότε η αστυνομία συλλαμβάνει τον Τζαμάλ ως ύποπτο απάτης: πώς γίνεται ένα παιδί του δρόμου να γνωρίζει τόσο πολλά? Θέλοντας να αποδείξει την αθωότητά του, ο Τζαμάλ διηγείται την ιστορία της ζωής του, και βλέπουμε ότι κάθε κεφάλαιό της περιέχει και μια απάντηση στις απίθανες ερωτήσεις του τηλεπαιχνιδιού. Η μόνη ερώτηση που παραμένει αναπάντητη είναι πώς ένας νεαρός χωρίς πάθος για το χρήμα κατέληξε να παίρνει μέρος στο συγκεκριμένο σόου? Όταν ο Τζαμάλ επιστρέψει για να απαντήσει στην τελευταία ερώτηση, θα το αποκαλύψει σε 60 εκατομμύρια τηλεθεατές... "

Λίγο πριν μπω στην αίθουσα για το Slumdog Millionaire, διάβαζα ένα από τα διαφημιστικά φυλλάδια της ταινίας. "Η πιο αισιόδοξη ταινία της δεκαετίας" έλεγε. Δυο γεμάτες ώρες αργότερα, βγαίνοντας μ΄ ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη μα πάνω απ΄όλα με μια γλυκιά ανακούφιση στην καρδιά σκεφτόμουν πως η ταινία του Dannie Boyle δεν είναι απλά ο ορισμός του αισιόδοξου μα και το απόλυτο σύγχρονο παραμύθι. Ένα παραμύθι που τα έχει όλα: πόνο, δάκρυα, κακιές μάγισσες, μόχθο και αδικία, μα και αγάπη αληθινή και τελικά λύτρωση. Ο "Τρωγλοδύτης εκατομμυριούχος" όπως αποδόθηκε η ταινία στα ελληνικά, που παραλίγο να πάει κατευθείαν σε DVD (χρειάστηκε να το διαβάσω από τρεις διαφορετικές πηγες για να το πιστέψω) και προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις στην Ινδία για τη ωμή και σκληρή πραγματικότητα που παρουσιάζει, θεωρώ πως άξιζε όλα τα χρυσά αγαλματάκια που απέσπασε. Αποτελεί σίγουρα ένα φόρο τιμής στην αγάπη, στο πείσμα, τη δύναμη ενώ παράλληλα μας ταξιδεύει στην Ινδία με μια ματιά σαν από ντοκιμαντέρ του Lonely planet.

Ο Danny Boyle άψογος σκηνοθετικά, καταφέρνει με μαεστρία και μέσα από τρεις χρόνους να αποδώσει την σκληρή όσο και ρομαντική ιστορία του. Ξεδιπλώνει το κουβάρι της ζωής του Τζαμαλ (και παράλληλα τη ζωή στις φτωχικές γειτονίες της Ινδίας)με γρήγορο ρυθμό και με μια γλυκιά δόση Bollywood.Η ταινία έχει επίσης φανταστική φωτογραφία με ζεστά χρώματα που κρατάνε ζεστή και την καρδιά σου παρά τα σκληρά πλάνα και τις τρομακτικές αλήθειες της ζωής του ήρωα. Παράλληλα, το ίδιο με την ταινία λάτρεψα και το απολαυστικό και αισιόδοξο soundtrack που παντρεύει ευχάριστα και άκρως επιτυχημένα σύγχρονους ήχους με τα παραδοσιακά χρώματα της Ινδίας.( Ήξερα ήδη απ΄έξω το "Paper planes" και τραγουδούσα εκστασιασμένη στην αντίστοιχη σκηνή για να φανταστείτε ενώ και τα υπόλοιπα τραγούδια όπως το βραβευμένο "Jai Ho" είναι πολύ ωραία.) Γενικά ο ήχος της ταινίας είναι εξαιρετικά προσεγμένος και καθαρός.

Τέλος, ερμηνευτικά οι μικροί πρωταγωνιστές προερχόμενοι από τις φτωχογειτονιές του Μουμπάι τα καταφέρνουν περίφημα με κορυφαίο βέβαια το Τζαμαλ ή κατά κόσμον Dev Patel που κέρδισε μεταξύ άλλων και το βραβείο "British Independent Film Award" για τον πιο πολλά υποσχόμενο νέο ηθοποιό. Αξίζει εδώ να σημειώσω πως η Latika ή Freida Pinto μου δημιούργησε τρομακτικά αισθήματα ζήλιας καθότι είναι απλά εντυπωσιακή.

Να τη δείτε:

-Για όλα τα παραπάνω
-Για την ανθρωπιά της και γιατι εστιάζει στη θετική πλευρά μιας τραγωδίας

Να μην τη δείτε:

- Σε περίπτωση που δεν αντέχετε τις ιδιαίτερα σκληρές σκηνές (που εδώ περιλαμβάνουν κυρίως μικρά παιδιά)

Oktapodi

Επ ευκαρίας της υποψηφιότητας του για oscar καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων, μικρού μήκους (Best Short Film, Animated) είδα πριν λίγο το oktapodi.

Πρόκειται για την ιστορία δυο μικρών ερωτευμένων χταποδιών που παλεύουν ενάντια σ΄έναν επίμονο μάγειρα, σε μια απίθανη καταδίωξη στα στενά της Σαντορίνης.

Το oktapodi, είναι δημιουργία των φοιτητών της Γαλλικής Σχολής Gobelins και αν και δεν κέρδισε τελικά το χρυσό αγαλματάκι ( το οποίο για την ιστορία απέσπασε το Iαπωνικό "Maison en petits cubes")θα μας μείνει ως μια πολύ πολύ τρυφερή,αρμονική και πραγματικά πολύ δημιουργική δουλειά!

Καλή αρχή στους δημιουργούς και μακάρι να συνεχίσουν έτσι!:)

Enjoy!

The Curious Case of Benjamin Button

"Life isn't measured in minutes, but in moments"

H "Απίστευτη ιστορία του Βenjamin Button" αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά της νουβέλας του F. Scott Fitzgerald που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1920.Η ιστορία του βιβλίού αναφερόταν σ΄έναν άντρα που γεννήθηκε ογδόντα χρονών και καθώς περνούσαν τα χρόνια γινόταν όλο και πιο νέος.O Βenjamin Button λοιπόν, γεννημένος στη Νέα Ορλεάνη του 1918 σαν ένα πρόωρα γερασμένο μωρό, μεγαλώνει στα χέρια μιας καλόκαρδης μαύρης υπαλλήλου ενός γηροκομείου. Ενώ όμως όλοι γύρω του ενηλικιώνονται και πεθαίνουν, εκείνος γίνεται, καθώς περνούν τα χρόνια, όλο και νεότερος.


Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός όχι και τόσο συνηθισμένου άντρα. Ένος άντρα που στην παράξενη ζωή του "συναντά άλλους ανθρώπους, ανακαλύπτει νέα μέρη, βρίσκει και χάνει την αγάπη, τις χαρές της ζωής, έρχεται αντιμέτωπος με τον πόνο του θανάτου, κ ένα σωρό άλλα συναισθήματα που είναι πάντα πέρα και πάνω από το χρόνο". Γιατί ο χρόνος ποτέ δεν είναι αρκετός όπως μου επισήμανε καιρό πριν ένας διαδικτυακός φίλος. Ο Βenjamin button αν και ζει μια φαινομενικά ανάποδη ζωή αντιμετωπίζει τους ίδιους φόβους και τις ίδιες ανησυχίες κάθε ανθρώπου από καταβολής κόσμου. Ο χρόνος κυλάει και ποτέ δεν φτάνει για να ζήσουμε ότι θέλουμε. Η ταινία του David Fincher γνωστού από το εκπληκτικό θρίλερ Seven και το επίσης εξαιρετικό Fight Club εμπλέκεται με όλα αυτά τα ζητήματα και καταφέρνει αν είσαι αρκετά ανοιχτός να σε βάλει στη διαδικασία να σκεφτείς και γιατί όχι να αναλογιστείς λίγο τη ζωή σου. Το αρνητικό δυστυχώς της προσπάθειας είναι η φανερή τάση προς εντυπωσιασμό μέσα από μια ταινία υπερπαραγωγή που καταλαβαίνεις πως φτιάχτηκε για να πάει στα όσκαρ. Ίσως να ήταν καλύτερα αν όλα ήταν λιγότερο κραυγαλέα όπως κάθε αλήθεια στη ζωή μας εξάλλου αλλά βέβαια τότε ίσως να ήταν μια λιγότερο "εκπληκτική" ιστορία.

Γενικά πρόκειται για μια ταινία που παρά τα 166 της λεπτά δεν κουράζει ιδιαίτερα και πραγματεύεται όμορφα μεγάλες αλήθειες μέσα από μια πραγματικά πρωτότυπη ιστορία. Σε σχέση με το Forest Gump, την ταινία με την οποία περισσότερο συγκρίνεται, αν και έχει κάποια κοινά στοιχεία βγαίνει χαμένη αφού το forest gump είναι μακράν πιο απλό και λιτό (με την πολύ καλή έννοια) ενώ παράλληλα είναι ικανό να σου δημιουργήσει και πολλά περισσότερα συναισθήματα.

Να το δείτε:
-Για τις αλήθειες που απεικονίζει μέσα από τη ζωή ενός παράξενου ανθρώπου
-Για το εκπληκτικό μακιγιάζ και τα πολύ πολύ καλά οπτικά εφέ.

Να μην το δείτε:
-Αν δεν είστε φαν των υπερπαραγωγών
-Αν κουράζεστε εύκολα και ειδικά αν σας κουράζει η συνεχής αφήγηση και τα flashbacks

Everybody's Got To Learn Sometime

Το τραγουδάκι που σας παραθέτω σήμερα, μετά από μήνες απουσίας, είναι από το soundtrack μιας πολύ ιδιαίτερης ταινίας.

Το "Everybody's Got To Learn Sometime" σε ερμηνεία του Beck το ακούσαμε σαν μέρος της μουσικής επένδυσης της "Αιώνιας Λιακάδας ενός καθαρού μυαλού" ή κατά το πρωτότυπο "Eternal Sunshine of the Spotless Mind". Στην ταινία που απέσπασε oscar για το πρωτότυπο σενάριο της, κρατούν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους η Kate Winslet και o Jim Carrey.

Ελπίζω να σας αρέσει και να τα πούμε ξανά σύντομα:)

Γιώργος Μαργαρίτης- Πεθαίνω για σένα

Ο Γιώργος Μαργαρίτης, που εμφανίζεται στην ταινία "Πεθαίνω για σένα" ως guest star, ερμηνεύει το ομότιτλο τραγούδι.Τους στίχους υπογράφουν οι Ελένη Ράντου, Οδυσσέας Ιωάννου και Γιάννης Μαύρου.

Γενικότερα το άλμπουμ με τα soundracks περιλαμβάνει 5 ορχηστρικά αλλά και 6 καινούργια τραγούδια («Πεθαίνω για σένα», «Δύο ζωές», «Μικρός Τιτανικός (Big sky mix), «Φτηνά γυαλιά», «Ας περιμένει ο παράδεισος», «Προσοχή σκύλος δαγκώνει!») του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα.

Πεθαίνω Για Σένα

«Μόνο όταν φλερτάρεις με το θάνατο νομίζεις ότι ζεις….»

Ενα ερωτικό τρίγωνο, θ’ αναστατώσει τα μέλη μιας τυπικής ελληνικής οικογένειας, όπου η μεταξύ τους επικοινωνία έχει πάει... περίπατο. Η μητέρα (Ελένη Ράντου) είναι μια πρώην χορεύτρια, που διδάσκει ταγκό σε σχολή χορού την ώρα που ο έφηβος γιος της (Σήφης Πολυζωίδης) ψάχνει την ερωτική του ταυτότητα. Ο πατέρας (Φάνης Μουρατίδης) είναι ένας τροχονόμος με έφεση στη στιχουργική βρίσκει τη πηγή της έμπνευσής του στον αντίζηλό του και εραστή της γυναίκας του Αποστόλη(Σήφης Πολυζωίδης). Σα να μην έφταναν όλα αυτά, η κουφή γιαγιά (Μάρθα Καραγιάννη) που ζει αγκαλιά με το κινητό της, είναι ίσως η μόνη που ακούει την 'καταιγίδα' που έρχεται. Όλοι μπλέκονται σε μια ιστορία δολοφονικής αγάπης και τρυφερού μίσους. Το κομφούζιο κορυφώνεται μ' έναν απροσδόκητο θάνατο. Ή μήπως φόνο;

Στην ταινία παίζουν σε guest ρόλους - μεταξύ άλλων - οι ηθοποιοί Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Μαρία Σολωμού, Γιάννης Τσιμιτσέλης και Ορφέας Αυγουστίδης και οι τραγουδιστές Γιάννης Ζουγανέλης, Σάκης Μπουλάς, Βασίλης Παπακωνσταντίνου και Γιώργος Μαργαρίτης.

Η ταινία βασίζεται στο επιτυχημένο για τρεις συνεχόμενες φορές θεατρικό έργο 'Μαμά Μην Τρέχεις' που έγραψε η Ελένη Ράντου. Είναι η πρώτη φορά που η τελευταία πρωταγωνιστεί σε κινηματογραφική ταινία, ενώ το “Πεθαίνω για Σένα” αποτελεί την πρώτη κινηματογραφική μεταφορά θεατρικού της έργου.Το σενάριο κατά βάσει είναι κωμικό χωρίς να λείπουν όμως και τα δραματικά στοιχεία. Στο κυκλοφοριακό και συναισθηματικό χάος της σύγχρονης Αθήνας, στο σπίτι, στο σχολείο, στο φροντιστήριο, σε ένα νυχτερινό κέντρο, σε ένα στριπτιζάδικο, στο νεκροταφείο και στο αστυνομικό τμήμα, τα πέντε πρόσωπα της ιστορίας μας ζουν ο καθένας χωριστά το δικό του δράμα.


Να τη δείτε:
-γιατί η ταινία θίγει με πολύ ωραίο τρόπο θέματα όπως η ανεργία, η έλλειψη επικοινωνίας, οι διαπροσωπικές σχέσεις, ο θάνατος, κτλ
- γιατί πρόκειται για την πρώτη κινηματογραφική δουλειά της Μάρθας Καραγιάννη μετά από 35 ολόκληρα χρόνια

Να μη τη δείτε:
- γιατί μερικές δραματικές σκηνές μοιάζουν μελό και τη βαραίνουν λίγο..

Alicia Keys & Jack White - Another Way To Die

Ένα υπέροχο soundtrack από την ταινία Quantum of Solace με τον Daniel Craig στο ρόλο του James Bond και τους Olga Kurylenko, Mathieu Amalric.