Lars and the Real Girl -Ο Λαρς και η “κούκλα” του

«Ο έρωτας του ήρθε κουτί»

Όταν ο Λαρς Λίντστρομ (Ράιν Γκόσλινγκ) συστήνει στον αδερφό του (Πολ Σνάιντερ) και στην συννυφάδα του Κάριν (Έμιλι Μόρτιμερ) το καινούριο του κορίτσι Μπιάνκα, που γνώρισε στο ίντερνετ, αυτοί δεν πιστεύουν στα μάτια τους. Μήπως ο Λαρς, έχει τρελαθεί εντελώς; Εκείνοι αντικρίζουν μία κούκλα, όμως ο Λαρς βλέπει την Μπιάνκα ως την καλύτερή του φίλη, το δικό του άνθρωπο. Η Μπιάνκα όμως είναι μία απλή κούκλα και πώς θα το εξηγήσουν αυτό στους κατοίκους της μικρής τους πόλης στην οποία έχουν μεγαλώσει;

Πρόκειται για ένα κοινωνικό δράμα όσο και μία κοινωνική σάτιρα που αγγίζει τα όρια της ανατρεπτικής κωμωδίας. Είναι αλήθεια πως φλερτάρει γοητευτικά με τη φιλμική φάρσα, αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως πρόκειται ταυτοχρόνως για ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα ψυχογραφήματα κλινικού περιστατικού που έχουμε δει τελευταία. Η σεναριογράφος Νάνσι Όλιβερ μας δίνει έναν ήρωα που ψάχνει και βρίσκει μόνος του το δρόμο προς την εξωστρέφεια και την κοινωνικότητα, μέσω μιας παράξενης (άρρωστης καλύτερα) σχέσης. Η τοπική κοινωνία δεν καταγγέλεται για τα δεινά του ατόμου. Αντίθετα, συμβάλλει σημαντικά στην ανάρρωσή του κι έτσι γλιτώνει κάποια αιματηρή εκδίκηση ή βιβλική τιμωρία. Η σκηνοθεσία του Γκιλέσπι είναι πολύ προσεκτική με το θέμα του και δεν εκμεταλλεύεται ούτε για μια στιγμή την ευάλωτη θέση του ήρωά του, ώστε να αποσπάσει εύκολα γέλια ή δάκρυα. Όπως ακριβώς και οι κάτοικοι της πόλης, που συνωμοτούν χωρίς δεύτερη σκέψη υπέρ του να βοηθήσουν τον Λαρς.

Να τη δείτε:
- για μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση πάνω στην κοινωνική αποδοχή του μη κανονικού
- για την εξαιρετική ερμηνεία του Ράιν Γκόσλινγκ

Να μη τη δείτε:
-εάν δε σας αρέσουν οι κοινωνικές ταινίες

Iron Man

"I just finally know... what I have to do..."

O δισεκατομμυριούχος βιομήχανος - εφευρέτης - έμπορος όπλων Τόνι Σταρκ , κατά τη διάρκεια μιας επίδειξης απάγεται από τρομοκράτες στο Αφγανιστάν. Για να δραπετεύσει, κατασκευάζει μια προηγμένης τεχνολογίας πανοπλία την οποία και αποφασίζει να εξελίξει επιστρέφοντας στην Αμερική. Έχοντας αλλάξει ριζικά μετά τα γεγονότα της απαγωγής του αποφασίζει να αλλάξει τους προσωπικούς του στόχους αλλά και τους στόχους της βιομηχανίας του και με τη βοήθεια της τελειοποιημένης πλέον στολής του που τον μετατρέπει σε Iron Man και των πιστών συνεργατών του να επανορθώσει για όλες τις αδικίες που έχει κάνει.

Ο σκοτεινός και πολυδιάστατος ήρωας comic της Marvel γίνεται ένα από τα πιο αναμενόμενα blockbuster της χρονιάς. Τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο Jon Favreau ενώ τον σιδερένιο άνθρωπο ενσαρκώνει μοναδικά ο Robert Downey Jr.

Το αποτέλεσμα της όλης προσπάθειας, o εντυπωσιακός αν μη τι άλλο Iron Man είναι μια υπερπαραγωγή υπερβολική σε όλα της –για υπερήρωα μιλάμε άλλωστε- με πολύ χιούμορ και καλή εξέλιξη αν και μάλλον κάτι της λείπει για να γίνει μοναδική. Για να τα πάρουμε από την αρχή η ταινία είναι βασισμένη στις έξυπνες ατάκες στη χιουμοριστική αντιμετώπιση των πραγμάτων δεν προβληματίζεται ιδιαίτερα ούτε εξηγεί και πολλά πολλά για τη γέννηση του σπουδαίου ήρωα. Γενικά καταφέρνει να διασκεδάσει, να προκαλέσει γέλιο, να κρατήσει τους θαυμαστές του ήρωα και κυρίως να διατηρήσει το ενδιαφέρον της παρά τις δύο ώρες της διάρκειας της. Το αρνητικό είναι πως ίσως να απογοητεύει λίγο λόγω της έλλειψης περισσότερων εντυπωσιακών-υπερβολικών σκηνών.

Ερμηνευτικά, εξαιρετικός ήταν ο Robert Downey Jr. που ερμηνεύει μοναδικά τον ιδιόρρυθμο Tony Stark σε κάθε έκφραση της προσωπικότητας του. Αρκετά καλός ήταν και ο μεγάλος αντίπαλος του Iron Man , Iron Monger -κατά κόσμον Jeff Bridges -που βγάζει την απαιτούμενη κακία και εγωπάθεια που απαιτεί ο ρόλος του. Τέλος καλή ήταν και η σκηνοθετική προσέγγιση του Favreau που καταφέρνει να φτιάξει μια ταινία για όλα τα γούστα που βλέπεται ευχάριστα και από θεατές λιγότερο θερμούς με τις superhero movies.

Να τη δείτε:

-Αν σας αρέσουν οι ταινίες με ηπερήρωες
-Γιατί έχει έξυπνες ατάκες
-Γιατί θα περάσετε ένα ευχάριστο και χαλαρό δίωρο

Να μην τη δείτε:

-Γιατί δεν είναι τίποτα παραπάνω από αυτό που φαίνεται

Mr. Magorium's Wonder Emporium-To Mαγαζί των Θαυμάτων

"You have to believe to see it"

Η Μόλι είναι νέα ωραία και πολλά υποσχόμενη. Είναι όμως και ανασφαλής και δειλή και φοβάται να αναλάβει οποιαδήποτε μεγάλη ευθύνη. Στα 25 της είναι υπεύθυνη στο μαγαζί μαγικών και ευφάνταστων παιχνιδιών με την παράξενη ονομασία Mr. Magorium's Wonder Emporium υπό την καθοδήγηση του ιδιοκτήτη Έντουαρτ Μαγκόριουμ. Ο κ. Έντουαρτ είναι ένας εκκεντρικός "θαυματο-παιχνιδοποιός", ο οποίος είναι ηλικίας 243 χρόνων και δεν έχει γεράσει πέρα από τα 65 του! Το μαγαζί το διατηρεί επί 114 συναπτά έτη, έφτασε όμως η ώρα να μεταδώσει το χάρισμά του στη Μόλι και να της παραχωρήσει την περιουσία του, για να αποσυρθεί ο ίδιος. Για το λόγο αυτό, προσλαμβάνει ένα λογιστή για να του πει την αξία του Emporium και να αναλύσει τα λογιστικά του, πράγμα το οποίο ο κ. Μαγκόριουμ δεν έχει κάνει ποτέ. Κ κάπως έτσι αλλάζει μαγικά η ζωή όλων…

Το Mr. Magorium’s Wonder Emporium, είναι ένα παραμύθι για τη σημασία του να ζεις τη ζωή σου και να μάθεις να πιστεύεις, ακόμα και σε αυτό που φαίνεται αδύνατο. Έτσι τουλάχιστον λέει η περιγραφή της ταινίας. Την παραγωγή της έχει αναλάβει ο δύο φορές υποψήφιος για βραβείο Όσκαρ παραγωγός των ταινιών Finding Neverland, The Cider House Rules, The Bourne Identity και Pulp Fiction, Ρίτσαρντ Γκλάντστεϊν και το σενάριο-σκηνοθεσία ο Zach Helm γνωστός από το Stranger than Fiction (2006).

Το μαγαζί των θαυμάτων του αξιαγάπητου κύριου Magorium είναι η υλοποίηση κάθε παιδικής φαντασίας για το πως πρέπει να είναι ένα κατάστημα παιχνιδιών. Κάθε όνειρο, κάθε βόλτα για παιχνίδια, κάθε δώρο έκρυβε ένα τέτοιο μαγικό κατάστημα. Σαν τέτοιο, σαν παιδικό όνειρο – παραμύθι τα καταφέρνει πολύ καλά. Καταφέρνει να δημιουργήσει ένα ονειρικό παιχνιδοκατάστημα με όμορφα οπτικά εφέ, καλή σκηνοθετική προσέγγιση και πολύ συμπαθητικούς χαρακτήρες. Όταν τα χορτάσεις αυτά όμως- και δυστυχώς τα χορταίνεις γρήγορα- αρχίζουν και τα κενά της ταινίας που χάνει κυρίως στη υπόθεση. Κάθε παραμύθι που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να παρουσιάσει έστω μια δυο δυσκολίες παραπάνω πριν μας σερβίρει ουσιαστικά το πολυδιαφημισμένο της νόημα « Πρέπει να πιστέψεις στον εαυτό σου αλλά και γενικότερα για να πετύχεις και τα πιο απίθανα πράγματα». Περιμένοντας λοιπόν μια τέτοια εξέλιξη απογοητεύεσαι όταν όλα γίνονται εξαιρετικά γρήγορα και μένεις να σκέφτεσαi ποτε τελείωσε η ταινία , και τι εύκολα που ήταν όλα.

Οι ερμηνείες είναι αρκετά συμπαθητικές με τον Dustin Hoffman να κερδίζει τις εντυπώσεις ως τον θαυματοποιό Mr Magorium που αποφασίζει να αποσυρθεί και καταφέρνει να συγκινήσει. Η Natalie Portman ως Μολι είναι επίσης συμπαθητική χωρίς να επιτυγχάνει και κάτι εξαιρετικό.

Να το δείτε:

-Αν έχετε μικρά παιδιά. Το πιο πιθανό πως θα το απολαύσουν.
-Αν νιώθετε παιδιά και έχετε αδυναμία στα παραμύθια.

Nα μην το δείτε:

-Αν δε σας αρέσουν γενικά ταινιές που απευθύνονται κατά κύριο λόγο σε παιδιά.
-Αν περιμένετε κάτι το εξαιρετικό.

21

"Winner, winner, chicken dinner!"

Ο Ben Campbell είναι ένας μάγος των μαθηματικών του MIT που προσλαμβάνεται από τον καθηγητή του Micky Rosa για κάποιες... εξωσχολικές δραστηριότητες. Ο Rosa έχει καταφέρει να σπάσει ένα από τα τελευταία, καλά φυλαγμένα 'οχυρά' της... ανθρωπότητας: την παντοδυναμία των καζίνο! Διδάσκει το σύστημα που έχει επινοήσει σ' ένα επίλεκτο γκρουπ χαρισματικών φοιτητών που εκτελούν σωστά την τεχνική κάτω από τη μύτη των αφεντικών και του συστήματος ασφαλείας, διαψεύδοντας το ρητό ότι το καζίνο πάντα νικάει!

Η ταινία είναι βασισμένη στο best seller βιβλίο "Bringing down the House" του Ben Mezrich, που περιέγραφε την ιστορία ενός καθηγητή του ΜΙΤ και των έξι μαθητών του, που έβγαλαν εκατομμύρια στα καζίνο!

O Βen ή αλλιώς Αϊνστάιν Junior έχει ένα μυαλό τετραπέρατο, ένα σωρό διακρίσεις, μισό και κάτι πτυχίο από το MIT και ονειρεύεται να γίνει γιατρός στο Harvard. Το Ηarvard όμως κοστίζει πολλά και ο φτωχός πλην τίμιος πλην πανέξυπνος νέος δεν έχει άλλη διέξοδο από μια υποτροφία που δεν φαίνεται να έρχεται. Έτσι το ρίχνει στο Blackjack. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα έξυπνη ταινία βασισμένη σε καλοστημένες κομπίνες που κινούν το ενδιαφέρον και ιντριγκάρουν. Αν και δεν ξεφεύγει ιδιαίτερα από τις συνηθισμένες νεανικές ταινίες (βλέπε τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα του ήρωα μας) ξεχωρίζει για το πρωτότυπο του θέματος της, την ικανοποιητική, καθόλου κουραστική και με καλό ρυθμό σκηνοθετική προσέγγιση και τα μεγάλα της ονόματα όπως αυτό του Kevin Spacey. Αν και διαρκεί δυο γεμάτες ωρίτσες και το τέλος είναι λίγο-πολύ (πολύ βασικά) προβλέψιμο από την αρχή, θα καταφέρει να σας κρατήσει και να σας προσφέρει ένα χαλαρό και διασκεδαστικό απόγευμα-βράδυ. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο από αυτό.

Ερμηνευτικά ξεχωρίζει ο (ελαφρώς γερασμένος) Μορφέας του Matrix, Laurence Fishburne που ήταν αρκετά καλός ενώ καλός γενικά (αλλά κατώτερος αυτών που μας έχει συνηθίσει και μπορεί)ήταν ο Kevin Spacey. Προσωπικά μου άρεσε και ο πρωταγωνιστής Jim Sturgess που έβγαζε μια πολύ ωραία φυσικότητα και άνεση με την Kate Bosworth δίπλα του να κάνει την έξυπνη γλάστρα.

Να τη δείτε:

-Για την πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία που πραγματεύεται
-Γιατί είναι χαλαρή και διασκεδαστική

Να μην τη δείτε:

-Γιατί είναι σε μεγάλο βαθμό μια νεανική Χολιγουντιανή ταινία (με ότι αυτό συνεπάγεται)
-Αν δεν αντέχετε το γεγονός πως βασίζεται στη μαθηματική ευφυΐα των ηρώων της

U2-3D

"Feel the music!"

Η U2-3D, η πρώτη 3-D (τρισδιάστατη) ψηφιακή κινηματογραφική ταινία με αληθινούς ανθρώπους, είναι μία μοναδική εμπειρία που βάζει τους θεατές μέσα στην παλλόμενη από ενέργεια ατμόσφαιρα μιας συναυλίας σε στάδιο, την οποία δίνει ένα από τα πιο δημοφιλή συγκροτήματα στον κόσμο. Όλα αυτά με τη χρήση ψηφιακών 3-D εικόνων και πολυκάναλου surround ήχου, σε συνδυασμό με τον ενθουσιασμό που διακατέχει το κοινό μίας live συναυλίας των U2.

Η ταινία κινηματογραφήθηκε στο Νότιο Αμερική κατά τη διάρκεια του τελευταίου κομματιού της περιοδείας των U2 "Vertigo". Με κομμάτια από επτά διαφορετικά show πρόκειται για μια πραγματική καινοτομία αφού περιλαμβάνει το μεγαλύτερο αριθμό 3-D καμερών που χρησιμοποιήθηκαν ποτέ σε μια ταινία. Το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό.

Πρόκειται για ένα μικρό τεχνολογικό θαύμα στον τομέα της ψυχαγωγίας. Μπορεί να μη σε βάζει ακριβώς μέσα στο αχανές γήπεδο στο οποίο κινηματογραφήθηκε αλλά σίγουρα είναι ότι πιο κοντά μπορεί να ζήσει κάποιος στην ατμόσφαιρα μιας συναυλίας. Σκηνοθετικά ήταν κάτι παραπάνω από άρτια αφού οι λήψεις στη σκηνή αλλά και στο στάδιο ήταν εντυπωσιακές. Αν και δεν έχω μέτρο σύγκρισης για ταινίες 3-D τη βρήκα ιδιαιτέρως πετυχημένη αφού δεν είναι λίγες οι φορές που θέλεις να απλώσεις τα χέρια και να αγγίξεις τους καλλιτέχνες ή να γίνεις ένα με το κοινό. Πολύ καλό ποιοτικά ήταν και το ηχητικό κομμάτι. Το μόνο αρνητικό (προσωπική εκτίμηση) ήταν η χαμηλή μουσική στην αίθουσα που έκοβε κάτι από το ρεαλισμό της όλης προσπάθειας.

Όλα τα παραπάνω βέβαια ισχύουν αν σας αρέσουν έστω και λίγο οι U2, γιατί σε διαφορετική περίπτωση όσο εντυπωσιακές και αν είναι οι λήψεις και οι τεχνολογικές καινοτομίες μάλλον θα σας αφήσουν αδιάφορους.

Να τη δείτε:

-Αν σας αρέσουν οι U2 τόσο ώστε να παρακολουθήσετε μια συναυλία τους.
-Γιατί αν μη τι άλλο οι 3-D ταινίες είναι μια διαφορετική εμπειρία

Να μην τη δείτε:

-Αν δεν σας αρέσουν οι U2
-Αν θέλετε μια παραδοσιακή ταινία με υπόθεση, ηθοποιούς κλπ

Jumper

"Anywhere is Possible"

Ο Ντέιβιντ είναι ένας έφηβος μεγαλωμένος σε άσχημο οικογενειακό περιβάλλον, που ανακαλύπτει πως έχει μια μοναδική ιδιότητα: μπορεί να τηλεμεταφέρεται από το ένα μέρος στο άλλο. Μπορεί να δει δέκα ηλιοβασιλέματα την ίδια μέρα, να βρεθεί από τη Ρώμη στο Τόκιο μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Τα πράγματα όμως θα πάρουν για αυτόν μια θανάσιμη τροπή, όταν αρχίζει να τον κυνηγά μια μυστική οργάνωση ορκισμένη να καταστρέψει αυτόν και οποιοδήποτε άλλο του  "είδους" του. Με σύμμαχο τη μεγάλη αγάπη του και έναν ακόμη "Jumper" η περιπέτεια του ξεκινά.

Ο Doug Liman αποφασίζει να σκηνοθετήσει την κινηματογραφική μεταφορά των βιβλίων του Steven Gould δίνοντας μας το "Jumper". Το αποτέλεσμα μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως μια εναλλακτική super Hero mοvie .Πρόκειται για μια ταινία που  χωρίς να ξεφεύγει από την πεπατημένη των ταινιών ηρώων που απλοί συνηθισμένοι άνθρωποι ανακαλύπτουν τελικά πως δεν είναι και τόσο συνηθισμένοι (για να μην παρεξηγηθώ εγώ τις λατρεύω τέτοιου είδους ταινίες και το"Ηeroes"είναι από τις πιο αγαπημένες μου σειρές) καταφέρνει να πρωτοτυπήσει αφού ο κεντρικός της ήρωας αποφασίζει να ληστέψει τράπεζα αντί να το παίξει σωτήρας του κόσμου. Και κάπου εκεί αρχίζει τα ταξίδια στον κόσμο, τις ληστείες, τις βόλτες, και κάπου πιο κάτω αρχίζουν και να τον κυνηγάνε. Γιατί “τίποτα δεν γίνεται χωρίς συνέπειες” . Ως εδώ καλά. Κάτι όμως δεν δένει στην ταινία, Κάτι λείπει, κάτι φταίει και μας αφήνει όλη η προσπάθεια λίγο μετέωρους. Αυτό που φαίνεται να χωλαίνει στην ταινία είναι το σενάριο και λιγότερο η σκηνοθεσία. Οι χαρακτήρες μοιάζουν κάπως ασύνδετοι και αναλύονται ελάχιστα με αποτέλεσμα να δυσκολεύεσαι να πάρεις το μέρος κάποιου, αφού όλοι μοιάζουν αδιάφοροι.

Στο σημείο της ταινίας που τα σκέφτεσαι όλα αυτά όμως αρχίζουν οι σκηνές δράσης και οι “μάχες” ανά τον κόσμο οπότε και αποζημιώνεσαι για τα αρνητικά της . Καλοδουλεμένες σκηνές, αρκετά καλά στημένες, εντυπωσιακά οπτικά εφέ, και πολύ ωραία τοπία είναι τα στοιχεία της ταινίας που είναι ικανά να σε κάνουν ακόμη και να την λατρέψεις. Κι όλα αυτά μαζί με το γεγονός πως για λίγο βάζεις τον εαυτό σου στη θέση του “ άλτη” και ονειρεύεσαι ταξίδια μακρινά και ονειρεμένα χωρίς ταλαιπωρίες και ανησυχίες για λεφτά και εισιτήρια(Hero addicted here).

Να τη δείτε:
-Αν σας αρέσουν τα ταξίδια
-Οι ταινίες με κεντρικό θέμα υπερήρωες
-Οι σκηνες δράσης

Να μην τη δείτε:

-Αν περιμένετε καλοδουλεμένο σενάριο
-και τρελές ερμηνείες

When Nietzsche Wept-Όταν έκλαψε ο Νίτσε

"We are more in love with desire than the desired"

Ο Φρίντριχ Νίτσε, ο Σίγκμουντ Φρόιντ, ο Δρ. Τζόζεφ Μπρόιερ και η Άννα Ο. θα συναντηθούν. Tην εποχή εκείνη ο Νίτσε είναι ένας άγνωστος, άρρωστος και φτωχός φιλόσοφος και ο Φρόιντ είναι ένας 26χρονος μαθητευόμενος της ιατρικής. Ένα σπαρακτικό ερωτικό τρίγωνο και μια μοιραία γυναίκα, η Λου Σαλομε, θα ενώσει τις ζωές τους. Η Λου θα πείσει το Δρ. Μπρόιερ να εφαρμόσει πειραματικά στο μυαλό του Νίτσε τη νέα του αμφιλεγόμενη θεραπεία. Στην προσπάθειά του να θεραπεύσει τον νεαρό φιλόσοφο, ο Μπρόιερ γίνεται ο ίδιος ασθενής. Οι δυο τους θα χαθούν σε έναν κόσμο όπου η πραγματικότητα, τα όνειρα, οι σεξουαλικές εμμονές και τα αιώνια πάθη γίνονται ένα.


H ταινία είναι βασισμένη στο best-seller μυθιστόρημα "Όταν έκλαψε ο Νίτσε",του σημαντικού αμερικανού ψυχαναλυτή και διδάκτορα Ίρβιν Γιάλομ, το οποίο έχει μεταφραστεί σε δεκαέξι γλώσσες και κατάφερε να αποσπάσει το χρυσό μετάλλιο της Κοινοπολιτείας ως το καλύτερο μυθιστόρημα του 1993. Πρόκειται για ένα βιβλίο το οποίο δυστυχώς δεν έχω διαβάσει αλλά κρίνοντας από την ταινία πρέπει να είναι καταπληκτικό.

Μη έχοντας διαβάσει το βιβλίο λοιπόν δεν ήξερα τι να περιμένω. Μάλλον περίμενα την ταινία πιο εξεζητημένη και μακρινή προς εμένα δεδομένων των σημαντικότατων και ιδιαίτερων προσωπικοτήτων που προσπαθεί να προσεγγίσει. Ευτυχώς διαψεύστηκα. Ο φόβος της ζωής και του θανάτου, της μοναξιάς, της προδοσίας, η δύναμη της αγάπης, η ανάγκη της φιλίας ακόμη κι από αυτούς που φαίνεται κ ίσως και να καταφέρνουν να ζουν μόνοι είναι μερικά μόνο από τα θέματα που συζητούν στην ιδιόμορφη κουβέντα τους ο φιλόσοφος Νίτσε και ο γιατρός Μπρόιερ. Ουσιαστικά στο βιβλίο κ έπειτα στην ταινία εκλαϊκεύονται έννοιες δίχως να απλοποιούνται, με κάποιο τρόπο ζητήματα σοβαρά γίνονται προσιτά και προσπελάσιμα ενώ σε ένα άλλο πλαίσιο θα φάνταζαν δυσνόητα, κι όλα αυτά με την υποστήριξη χαρακτήρων ζωντανών που παλεύουν για τη γαλήνη και την ισορροπία.

Στα λιγότερα φιλοσοφικά θέματα της ταινίας μου άρεσε ο Armand Assante στο ρόλο του Νίτσε αν και κάποιοι που ξέρουν καλύτερα το μεγάλο γερμανό φιλόσοφο φαίνεται να διαφωνούν ενώ καλή γενικά ήταν και η σκηνοθετική προσέγγιση με έμφαση στα όνειρα του γιατρού Μπροιερ τον οποίο ενσαρκώνει ο Ben Cross.

Να τη δείτε:

-Αν δεν έχετε όρεξη για να διαβάσετε το βιβλίο το οποίο αυτοί που ξέρουν βρίσκουν κλάσεις ανώτερο από την ταινία (όπως γίνεται τις περισσότερες φορές άλλωστε)
-Για τα πολύ ανθρώπινα και σοβαρά ζητήματα που προσεγγίζονται με ένα εξαιρετικό τρόπο

Να μην τη δείτε:

-Αν έχετε διαβάσει το βιβλίο, οι περισσότεροι που το έκαναν(μετά από μια μικρή έρευνα) απογοητεύτηκαν.
-Γιατί πέρα από την υπόθεση δεν πρόκειται για κάποιο αριστούργημα.

Μόλις Χώρισα

"Σιγά μην τα βάψω μαύρα!"

Η Ηλέκτρα είναι μια συνηθισμένη κοπέλα, με τους φίλους της, την αγάπη την τον Πέτρο, τη μαμά της και μια ζωή χαρισάμενη. Όλα αυτά μέχρι την αποφράδα ημέρα των γενεθλίων της -ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου- οπότε και ο καλός της ανακοινώνει με μήνυμα στον τηλεφωνητή την απόφαση του χωρισμού τους.Το μήνυμα το ακούν όλοι οι φίλοι της εκτός από την ίδια, που λείπει. Αποφασίζουν έτσι να της κρύψουν το συμβάν για να γιορτάσουν πρώτα τα γενέθλιά της και έτσι κάπως αρχίζει η κωμικοτραγική ιστορία μας.

Στις 14 Φεβρουαρίου φέτος γιόρτασαν και οι χωρισμένοι. Έτσι έλεγε τουλάχιστον το πολύ καλό teaser της ταινίας που μαζί με το πολύ πετυχημένο remix της λαϊκής επιτυχίας "Νύχτα Στάσου" μας άνοιξαν την όρεξη για την καινούργια δουλειά του Βασίλη Μυριανθόπουλου που υπογράφει σενάριο και σκηνοθεσία.Η ταινία που βασίζεται στο ομώνυμο πολύ πετυχημένο θεατρικό έργο, αποτελεί και την πρώτη κινηματογραφική προσπάθεια της Ζέτας Μακρυπούλια που μαζί με το Γιάννη Τσιμιτσέλη και άλλους γνωστούς ηθοποιούς μας υπόσχονται μια διασκεδαστική κωμωδία για ένα θέμα... τραγικό!

Το "Μόλις Χώρισα" είναι όντως μια διασκεδαστική και κεφάτη ταινία που πρέπει να δείτε με καλή διάθεση και χωρίς πολλές απαιτήσεις για να είστε σίγουροι πως θα περάσετε καλά. Πρόκειται για μια ταινία με αρκετές καλές ατάκες(προσαρμοσμένες βέβαια λίγο στην τηλεοπτική πραγματικότητα) και επίσης αρκετά κωμικά στοιχεία. Χρησιμοποιεί τα λίγο-πολύ γνωστά και δοκιμασμένα αστεία, σερβιρισμένα όμως με έναν τρόπο αρκέτα έξυπνο και πρωτότυπο ώστε να καταφέρνει να σε κάνει αν όχι να γελάσεις δυνατά σίγουρα να χαμογελάσεις σε πολλά σημεία. Από άποψη ερμηνειών, οι ηθοποιοί είναι σε μεγάλο βαθμό μετρημένοι και καλοκουρδισμένοι με την ερμηνεία του Σήφη Πολυζωίδη ως Μήτσου να ξεχωρίζει ενώ ιδιαίτερη και πρωτότυπη είναι και η μουσική επένδυση της ταινίας η οποία είναι βασισμένη στις διασκευές γνωστών λαικών τραγουδιών από τους Micro. Στα αρνητικά της ταινίας τώρα το γεγονός πως τα γεγονότα της διαδραματίζονται σ΄ένα μόλις βράδυ περιορίζει κάπως την υπόθεση δημιουργώντας έτσι μια μικρή κοιλιά κάπου στη μέση ενώ φέρνει αναπάντεχα και κάποιες επαναλήψεις. Ένα επιπλέον στοιχείο είναι οι διαφημίσεις των χορηγών που ήταν λιγάκι εκνευριστικές και ορισμένες φορές κάπως-πως να το πω κομψά..-ξεκάρφωτες!


Να τη δείτε:

-Γιατί πρόκειται για μια χαρούμενη ταινία,αρκετά καλύτερη από ανάλογες ελληνικές ταινίες του είδους της που βγάζει γέλιο
-Για να περάσετε ένα ανάλαφρο και διασκεδαστικό βράδυ
-Για να απολαύσετε τις κατά τη γνώμη μου αρκετά πετυχημένες διασκευές που αποτελούν και ευχάριστο διάλειμμα στη ροή της ταινίας.

Να μην τη δείτε:

-Αν κλασσικά δεν σας αρέσουν ταινίες αυτής της κατηγορίας
-Γιατί μπορεί να σας κουράσουν λίγο οι επαναλήψεις της
-Αν δεν σας ικανοποιεί το γεγονός πως πρόκειται για μια απλή διασκεδαστική ταινία.

Cloverfield

"Οh my God.."

Tην παραμονή της αναχώρησης του καλύτερού τους φίλου για την Ιαπωνία, πέντε νεαροί οργανώνουν ένα αποχαιρετιστήριο πάρτι. Η όλη βραδιά όμως παίρνει μια απροσδόκητη τροπή, καθώς ένα τεράστιο τέρας επιτίθεται στη Νέα Υόρκη. Απόλυτη σύγχυση και χάος επικρατούν στην πόλη και οι πέντε νεαροί ξεκινούν έναν αγώνα δρόμου προκειμένου να ξεφύγουν από τον όλεθρο... Όλα όσα κατέγραψε η κάμερά τους, την ώρα που προσπαθούν να επιζήσουν του τέρατος, αποτυπώνονται στη μεγάλη οθόνη.

Όλα ξεκίνησαν μήνες πριν όταν και άρχισαν να κυκλοφορούν τα πρώτα σποτάκια της ταινίας. Ένα home made video, μια πόλη που καταρρέει και το απόλυτο χάος. Καμία παραπάνω πληροφορία παρά μόνο ο αινιγματικός τίτλος 1-18-2008. Λίγο το μισό σκοτάδι της διαφημιστικής εκστρατείας λοιπόν, λίγο η πλήρης εκμετάλλευση του youtube σαν μέσο προώθησης,μα πάνω απ΄όλα το άγγιγμα του Jeffrey-λέγε με Μίδα- Abrams (γνωστό μεταξύ άλλων από το υπερδημοφιλές Lost) η ταινία εκτοξεύθηκε κυριολεκτικά από το πουθενά σημειώνοντας τεράστιες εισπράξεις από το πρώτο κιόλας Σαββατοκύριακο προβολής της.

Στην ουσία της υπόθεσης τώρα, το "Cloverfield" δε είναι σαν καμία από τις ταινίες που έχετε δει. Σαν ιδέα θυμίζει λίγο το περίφημο "Blair Witch Project" σαν υλοποίηση όμως είναι πολύ διαφορετικό και αν με ρωτάτε καλύτερο. Θυμίζει και λίγο "Godzilla" -βλέπε τέρας που τα καταστρέφει όλα- αλλά το "Godzilla" μοιάζει παιδικό μπροστά του.Αυτό στο οποίο ίσως βρείτε κάποια ομοιότητα είναι τα ερασιτεχνικά βίντεο από την πτώση των δίδυμων πύργων.Όπως θα έχετε ήδη καταλάβει, όλη η ταινία βασίζεται σε "ερασιτεχνική" λήψη που μόνο ερασιτεχνική δεν είναι αφού οι οπερατέρ έχουν κάνει αν μη τι άλλο εκπληκτική δουλειά. Τα πλάνα είναι πολύ ρεαλιστικά και άκρως επιτυχημένα αν και σε συνεχή κίνηση κάτι που ενδεχομένως μπορεί και να κουράσει. Καλή δουλεία κάνει και ο σκηνοθέτης Matt Reeves βέβαια που καταφέρνει να επιτύχει ένα τόσο αληθοφανές αποτέλεσμα που σε κρατάει διαρκώς σε εγρήγορση. Το μόνο που το χαλάει κατά τη γνώμη μου, είναι η ιδέα του απροσδιόριστου τέρατος (Φαίνεται αλλά αν μπορέσετε να προσδιορίσετε με τι μοιάζει πείτε και σε εμένα please) που όσο και να θες, δυσκολεύεσαι να πιστέψεις πως θα μπορούσε να είναι αληθινό.

Να τη δείτε:

-Αν σας αρέσουν οι ταινίες καταστροφής
-Για να δείτε κάτι πολύ διαφορετικό από τα συνηθισμένα
-Για τα πολύ καλά οπτικά εφέ του
-Για τη ρεαλιστικότητα του

Να μην τη δείτε:

-Αν δεν σας αρέσουν τέτοιου είδους ταινίες (καταστροφής και ολέθρου)
-Γιατί η συνεχής κίνηση της κάμερας δεν είναι κάτι που συνηθίζεται εύκολα
-Γιατί δεν θέλετε να πειραματιστείτε με νέες κινηματογραφικές ιδέες

Sleuth - Παιχνίδια μυαλού

"Obey tha rules!"

Ο Μίλο Τιντλ (Jude Law) και ο Άντριου Γουάικ (Michael Caine) προέρχονται από δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Ο ένας είναι διάσημος πλούσιος συγγραφέας και ο άλλος άσημος ηθοποιός. Έχουν όμως ένα κοινό: τη γυναίκα του Άντριου. Προκειμένου να γλιτώσει τα χρήματα της διατροφής, που θα έπρεπε να πληρώσει λόγω του διαζυγίου, ο Άντριου καταστρώνει μια 'στημένη' διάρρηξη της πολυτελούς του κατοικίας, ώστε ο ληστής (Μίλο) να επωφεληθεί από τα κλοπιμαία, και εκείνος να αποζημιωθεί από την ασφαλιστική του εταιρία. Η συμφωνία φαίνεται δίκαιη. Όμως σύντομα θα φανεί πως καθένας από τους δύο άνδρες έχει ένα παράλληλο σχέδιο στο μυαλό του….Ποιός θα κερδίσει άραγε?

Η ταινία είναι μια ανδρική μονομαχία για μια γυναίκα. Είναι ένα παιχνίδι που κερδισμένος θα βγει αυτός που θα χρησιμοποιήσει καλύτερα το μυαλό του. Όμως καμιά φορά ακόμα και στα «παιχνίδια» χάνεται ο απόλυτος έλεγχος όταν βγούν στην επιφάνεια οι σκοτεινές πλευρές των αντιπάλων, τα προσωπικά τους πάθη, οι αδυναμίες τους, όταν ο αυτοέλεγχος αρχίζει να φθίνει και όταν η ματαιοδοξία και ο εγωισμός κυριεύει το μυαλό.

Ο Kenneth Branagh καταπιάνεται για άλλη μία φορά με τη σκηνοθεσία, βασιζόμενος στην ομώνυμη επιτυχημένη ταινία του 1972. Η διεκδίκηση μίας γυναίκας είναι, στην προκειμένη περίπτωση, μόνο η αφορμή για την αρχή ενός ανελέητου κυνηγητού, στο οποίο θέση έχει μόνο το μυαλό, η ταχύτητα και το παιχνίδι των εντυπώσεων. Αξίζει να σημειωθεί ότι το σενάριο της ταινίας έχει γράψει ο Harold Pinter, βασιζόμενος στο θεατρικό έργο του Anthony Shaffer. Στην ταινία λοιπόν του 1972 πρωταγωνιστές είναι οι Laurence Olivier στο ρόλο του απατημένου συζύγου Άντριου και ο Michael Caine που υποδύεται αυτή τη φορά τον Μίλο.


Να τη δείτε:
-αν σας αρέσουν οι ίντριγκες και οι δολοφονικές διαθέσεις μέσα από ένα παιχνίδι
-για να θαυμάσετε μια ωραιότατη μοντέρνα και άκρως εξοπλισμένη βίλα
-αν σας αρέσει η ένταση και ο χαμηλός φωτισμός
-γιατί ο Jude Law αποδεικνύει το ταλέντο του για ακόμα μια φορά

Να μη τη δείτε:
-αν δε σας αρέσουν οι ταινίες μυστηρίου

Astérix aux jeux olympiques-O Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες

"Είναι τρελοί αυτοί οι Γαλάτες"

Οι αγαπημένοι μας ήρωες είναι πάλι εδώ. Και όταν λέμε εδώ, εννοούμε εδώ. Όχι στην Αρχαία Ρώμη, ούτε στην Αίγυπτο, αλλά στην Ολυμπία. Ο Αστερίξ, ο Οβελίξ και όλο το γαλατικό χωριό μετακομίζει στην Ελλάδα για να βοηθήσει τον Καψουρίξ που ερωτεύεται την πανέμορφη Ελληνίδα πριγκίπισσα Ειρήνη. Ο Καψουρίξ πρέπει πάση θυσία να κερδίσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες για να ντροπιάσει τον Βρούτο γιο του μεγάλου Καίσαρα και να κερδίσει έτσι το δικαίωμα να παντρευτεί την αγαπημένη του.

Οι Γάλλοι ήθελαν μια υπερπαραγωγή και τα κατάφεραν. Η καινούργια ταινία των αγαπημένων σε όλους Γαλατών κόστισε 90 εκατομμύρια ευρώ και κέρδισε έτσι τον τίτλο της ακριβότερης Ευρωπαϊκής Παραγωγής. Που ξοδεύτηκαν τόσα χρήματα? Στα λαμπερά ονόματα των guest, στα προσεγμένα κοστούμια και σκηνικά, στα ειδικά εφέ.. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς αγώνες δεν ήταν ακριβώς αυτό που αναμενόταν και πιθανόν να απογοήτευσε τους φανατικούς θαυμαστές της σειράς των κόμιξ. Όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο Βρούτος στο teaser της ταινίας θα μπορούσε να είναι "ο Βρούτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες" καθώς οι Αστερίξ και Οβελίξ έχουν πολύ λίγα λεπτά συμμετοχής στο παιχνίδι. Παρόλα αυτά η ταινία κινείται σε χαλαρούς ρυθμούς χαρίζοντας αρκετές στιγμές γέλιου. Αν και προσπαθεί δεν καταφέρνει να φτάσει τη δεύτερη ταινία της σειράς "Αστερίξ και Οβελίξ, επιχείρηση Κλεοπάτρα" και σε γενικές γραμμές η ταινία δεν παίρνει σοβαρά τον εαυτό της. Κοροϊδεύει λίγο τα ιστορικά δεδομένα, βγάζει γέλιο αν και σε ορισμένα σημεία επαναλαμβάνεται και ίσως και να κουράζει. Από άποψη ερμηνειών πολύ καλός ο Alain Delon στο ρόλο του Καίσαρα- στην τελευταία όπως δήλωσε Κινηματογραφική του Εμφάνιση (πολύ εύστοχη και η αναφορά στην καριέρα του στην αρχή της ταινίας)-ενώ εξαιρετικός ήταν και ο Benoît Poelvoorde στο ρόλο του Βρούτου. O καινούργιος Αsterix Clovis Cornillac ήταν κάπως ανέκφραστος και κρύος ενώ και ο Gérard Depardieu σαν Οβελίξ ήταν κατώτερος των ερμηνειών που μας έχει συνηθίσει.

Να τη δείτε:

-Αν είστε φαν των περιπετειών των κατοίκων του Γαλατικού χωριού.
-Αν σας άρεσαν οι προηγούμενες ταινίες της σειράς (αν κ δεν είναι τόσο καλή).
-Γιατί είναι ευχάριστη και θα περάσετε ένα χαλαρό απόγευμα-βράδυ.
-Για τα λαμπερά ονόματα που παρελαύνουν μπροστά από την οθόνη(Alain Delon,Michael Schumacher,Jean Todt,Tony Parker,Zinédine Zidane,Adriana Karembeu είναι κάποια αυτά)
-Για το αφιέρωμα στο Schumi- for ever the best Michael!!;)

Να μην τη δείτε:

-Αν δεν σας αρέσουν και τόσο οι καινούργιες ιστορίες του comic.
-Αν δεν θαμπώνεστε από τα μεγάλα ονόματα.
-Αν ψάχνετε κάτι ποιοτικό.
-Αν βαριέστε εύκολα.

Gone Baby Gone- Χωρίς ίχνη

"Ο Θεός ήρθε στα παιδιά και είπε: Είστε πρόβατα αναμέσα σε λύκους, σαν φίδια να είστε πονηροί, αλλά και αθώοι σαν περιστέρια "

Σε μια φτωχική συνοικία της Βοστώνης,το Ντόρτσεστερ, ένα τετράχρονο κοριτσάκι,η Αμάντα ΜακΚρέντι, εξαφανίζεται. Καθώς η ιστορία έρχεται στο φως της δημοσιότητας και έπειτα από εκκλήσεις των θείων του μικρού κοριτσιού ο Πάτρικ Κένζι (Κέισι Άφλεκ) και η Άντζι Τζενάρο (Μισέλ Μόναγκαν), δυό νεαροί ιδιωτικοί ντέτεκτιβ ενώνουν τις δυνάμεις τους με τον αστυνομικό Ρέμι Μπρέσαντ(Εντ Χάρις) και τον αρχηγό της αστυνομίας Τζακ Ντόιλ (Μόργκαν Φρήμαν). Και ενώ όλα δείχνουν ότι η τραγική αυτή υπόθεση δεν οδηγεί πουθενά, μια απρόσμενη εξέλιξη αποκαλύπτει μια εικονική θλιβερή αλήθεια για την τύχη της Αμάντα. Ο Πάτρικ, έχοντας ενδείξεις της εικονικότητας της, συνεχίζει την έρευνα που τον φέρνει αντιμέτωπο με το δίλημμα της αποκάλυψης του τί πραγματικά συνέβη...

Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ντένις Λεχάν(Σκοτεινό Ποτάμι) και περιγράφεται με τις λέξεις: γειτονιά, άτυποι αστικοί κανόνες, οικογενειακός θεσμός, ένοχη σιωπή, εξαφάνιση, λανθασμένες εντυπώσεις, διαφθορά, παιδοφιλία, ναρκωτικά, κακοποίηση, ηθική. Είναι πολύ καλή σεναριακά αλλά νομίζω πως πλατιάζει και γενικά κάτι της λείπει για να γίνει η σούπερ ταινία μυστηρίου. Στο διάστημα μιας ώρας σου δίνεται η αίσθηση ότι τελείωσε κ εσύ μένεις με την απορία..τι αυτό ήταν? τι είδα πάλι? Στην συνέχεια αρχίζεις πάλι απο εκεί που έμεινες..να ψάχνεις το συνταρακτικό τέλος που θα σε καθηλώσει και στα τελευταία 10 λεπτά έχεις βρει τι έχει γίνει στα αλήθεια, την αιτία και ποιος ευθύνεται. Κοινώς η ταινία μπορούσε να βγει σε μία ώρα το πολύ..Παρολαυτά μετά απο τόσες ανατροπές καταφέρνει να σε βάλει στη διαδικασία σκέψης για το τί ο ήρωας θα κρίνει σωστό και ηθικό και είμαι σίγουρη ότι θα συζητήσετε για το εάν ο Πάτρικ έκανε το σωστό ή όχι..

Να (τη) δείτε:
-για να κρίνετε την πρώτη σκηνοθετική προσπάθεια του Μπεν Άφλεκ
-την υποψήφια για Oscar β' γυναικείου ρόλου Έιμι Ράιαν (η μητέρα της Αμάντα)
-γιατί τίθενται κρίσιμα ζητήματα ηθικής σε σχέση με την οικογένεια και την κοινωνία

Να μη τη δείτε:
-αν δε σας αρέσουν οι αστυνομικές ταινίες
-αν βαριέστε εύκολα

Το Γαμήλιο Πάρτυ

"Ότι δεν θα 'θελες να συμβεί στο γάμο σου!"

"Ιούλιος. Ο Ηλίας και η Μαρίνα καταφθάνουν στην Κρήτη για να ενώσουν τις ζωές τους με τα ιερά δεσμά ενός γάμου, που συγγενείς και φίλοι περιμένουν εναγωνίως! Ο γάμος τελείται κανονικά και όλοι ετοιμάζονται να το γιορτάσουν, όμως η μοίρα τους επιφυλάσσει εκπλήξεις... Ένα μικρό αλλά σημαντικό τυπογραφικό λάθος στο προσκλητήριο, τους στέλνει όλους στα... πέντε σημεία του ορίζοντα!
Καταδιώξεις, ατυχήματα, απανωτές παρεξηγήσεις, αλλά και μια πυρκαγιά σηκώνουν όλο το νησί στον αέρα και κάνουν για όλους το δρόμο προς το γαμήλιο party, μια τρελή πορεία προς το άγνωστο..."

Ότι δεν θα ΄θελες να συμβεί στο γάμο σου. Ακριβώς έτσι. Το τραγουδάκι "Άλλος για Χίο τράβηξε, πήρε κ άλλος για Μυτιλήνη" το ξέρετε?? Έ κάπως έτσι εξελίσσεται η ταινία. Κι αυτό είναι και καλό και κακό. Για αρχή να πούμε πως πρόκειται για μια διεθνή (κατά κάποιο τρόπο) προσπάθεια. Η Christine Crokos, Ελληνοαμερικανίδα, σκηνοθετεί. Ο Alex Dimitriades, Ελληνοαυστραλός, γνωστός από το "Head on", πρωταγωνιστεί δίπλα στη Φαίη Ξυλά.Η Ιφιγένεια Κοτσώνη, γεννημένη στη Βουδαπέστη, υπογράφει το σενάριο και οι Locomondo, από τα studios της Jamaika, υπογράφουν τη μουσική. Ποιο είναι το αποτέλεσμα? Μια ανάλαφρη χαρούμενη ταινία,κλασσικό ελληνικό χιούμορ, με βρώμικα αστειάκια, σεξουαλικά και όχι μόνο υπονοούμενα και πολλή (αθάνατη) Κρήτη που αυτό τον καιρό είναι must!(Δεν φταίμε εμείς που αρέσουμε). Κι αν τα ελληνικά του κυρίου Δημητριάδη είναι λίγο φτωχά οι άλλοι τα καταφέρνουν μια χαρά να κάνουν το χειλάκι μας να γελάσει και το μυαλουδάκι μας λίγο να ξεχαστεί.

Να τη δείτε:

-Για την φοβερή και τρομερή Κρητική Εξοχή που προβάλλεται με τον καλύτερο τρόπο!
-Γιατί έχει αρκετό γέλιο.
-Για να στηρίξουμε τη ντόπια παραγωγή(Λες και πουλάω ντομάτες ε? Έ καλά την Ελληνική προσπάθεια τότε!)

Να μην τη δείτε:

-Γιατί είναι μια ακόμη ελληνική ταινία στο ίδιο κόψιμο αν και βασισμένη σε πιο πρωτότυπη ιδέα.
- Ε γιατί δεν διεκδικεί και δάφνες ποιότητας.

1408

"Don't stay in 1408"

Ο γνωστός συγγραφέας τρόμου Μάικ Ένσλιν πιστεύει μόνο σε ό,τι βλέπει με τα ίδια του τα μάτια. Μάλιστα, έχει γράψει μια σειρά από bestsellers όπου αμφισβητεί την εμφάνιση μεταφυσικών φαινομένων στα πιο γνωστά στοιχειωμένα σπίτια και νεκροταφεία. Ετοιμάζοντας το βιβλίο "Δέκα Νύχτες σε Στοιχειωμένα Δωμάτια Ξενοδοχείων", αποφασίζει-παρά τις προειδοποιήσεις του διευθυντή του ξενοδοχείου-να μείνει στη σουίτα 1408, ένα περίφημο στοιχειωμένο δωμάτιο, όπου δεν έχει πατήσει άνθρωπος για πολλά χρόνια. Η διαμονή στο 1408 αναγκάζει τον Ένσλιν να αναθεωρήσει όλα όσα πίστευε και του παρέχει αρκετό υλικό για άλλο ένα bestseller, αρκεί βέβαια να επιβιώσει για να το γράψει...

Μπορεί να σε βλάψει κάτι αν δεν το πιστεύεις? Ή μήπως προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου πως δεν πιστεύει? Κάπως έτσι εξελίσεται το 1408. Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου best seller από τον "ειδικό" του τρόμου Stephen King. Για να τα ξεκαθαρίζουμε αυτά από την αρχή εμένα ο Stephen King δεν με τρελαίνει. Όχι όλες του οι δουλείες του τουλάχιστον και ειδικά οι τελευταίες κινηματογραφικές μεταφορές. Συνήθως ακροβατεί σε μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην πραγματικότητα και στην τρέλα και τρελαίνεται να παίζει με το μυαλό των πρωταγωνιστών του. Στο 1408 το μυαλό του ατυχούς συγγραφέα στοιχείωνεται εκτός από τα φαντάσματα του παρελθόντος του και μ΄ένα σωρό καινούργια που κάνουν ότι μπορούν για να τον κάνουν..."ιστορία". Εντάξει καλά τα πάνε. Αν και αρκετά σημεία είναι κάπως γραφικά και η ιστορία είναι σκέτο κάπως, αν δεν είσαι προκατειλημμένος (σαν κ εμένα που προερχόμουν και από ένα θρίλερ άλλου επιπέδου-βλέπε Ορφανοτροφείο) μπορεί και να τρομάξεις. Ο John Cusack τα καταφέρνει αρκετά καλά να κρατήσει την ταινία πάνω του μαζί με το δωμάτιο βεβαίως βεβαίως και τελικά να κάνουν εμένα να το σκεφτώ δυο φορές πριν μείνω μόνη μου σε ξενοδοχείο. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο.

Να το δείτε:

-Αν σας αρέσουν τα βιβλία του Stephen King, ένα ακόμη καλό θα σας κάνει.
-Αν έχετε όρεξη για θρίλερ και δεν έχετε άλλο πρόχειρο.
-Για να θαυμάσετε το μεγαλείο της ανθρώπινης φαντασίας σε συνδυασμό με διαβολικά δωμάτια-λέμε τώρα!
-Για να κρίνετε και μόνοι σας και να μου πείτε.

Να μην το δείτε:

-Αν δεν σας αρέσει ο Stephen King. Ένα ακόμη κρίμα είναι.
-Αν έχετε κλειστοφοβικές τάσεις. Ευτυχώς που είχε και ανοιχτά παράθυρα.
-Αν έχετε αυτοκαταστροφικές τάσεις. Έχει και ανοιχτά παράθυρα.

Disturbia-Υποψίες

Ο Κέιλ (Σάια ΛαΜπεφ), μετά το θάνατο του πατέρα του, γίνεται νευρικός, κακόκεφος, απομονώνεται και είναι συνεχώς προβληματισμένος... Έπειτα από σύγκρουση με έναν καθηγητή του, ο Κέιλ καταλήγει σε κατ' οίκον περιορισμό. Έτσι, η μητέρα του(Κάρι Αν - Μος) αναγκάζεται να δουλεύει μέρα και νύχτα προκειμένου να συντηρήσει την οικογένεια, ενώ εκείνος συμπεριφέρεται με απαράμιλλη αδιαφορία και απάθεια. Σταδιακά, και για να αντιμετωπίσει τον εγκλεισμό του, ο Κέιλ αρχίζει να στρέφει το ενδιαφέρον του προς τους γείτονές του και να παρακολουθεί την καθημερινότητά τους. Κάποιος από αυτούς μάλιστα, του δίνει την εντύπωση πως είναι ένας κατά συρροή δολοφόνος (Ντέιβιντ Μορς)... Μήπως όμως δεν πρόκειται για απλή εντύπωση; Αυτό θα προσπαθήσει να ανακαλύψει ο Κέιλ ,μια γειτόνισσα και ένας φίλος του…

Στην αρχή, μας έχει πείσει πως του σάλεψε του παλικαριού. Bλέπετε ούτε βιντεοπαιχνίδια ούτε καλωδιακή…δεν θέλει και πολύ για ένα έφηβο, καταδικασμένο να είναι μόνο στο χώρο του σπιτιού του,που ξαφνικά δεν έχει με τι να ασχοληθεί…Στην πορεία βρίσκει ενδιαφέρον, φλερτάροντας τη γειτόνισσα Σάρα Ρέμερ και κατασκοπεύοντας στυγνά τον γείτονα. Από το σημείο που αρχίζει και η παρακολούθηση στην ουσία αρχίζει κ το θρίλερ, γιατί στην αρχή νομίζαμε ότι βλέπαμε λάθος ταινία! Αυτό μάλλον με έκανε και το πήρα πολύ χαλαρά και τρόμαξα πολύ μετά….Γενικά η ταινία δεν είναι κάτι φοβερό, το τρομακτικό σε αυτό το θρίλερ είναι πιο πολύ η ιδέα , ότι σε μια ήσυχη γειτονιά (ακόμα κ τη δική σου) μπορεί να κρύβεται ένας δολοφόνος ή μήπως όχι ?!

Να τη δείτε γιατί :
-η ταινία έχει πρωτότυπο σενάριο
-έχει σταδιακό σασπένς
-θα περάσετε ένα ευχάριστο και ταυτόχρονα τρομακτικό δίωρο

Να μη τη δείτε :
-αν δε σας αρέσει αυτό το είδος ταινιών
-γιατί θα γίνετε καχύποπτοι κ θα αναζητείτε κ εσείς δολοφόνους γείτονες :P

H Τριλογία του Κόσμου: To αστέρι του Βορρά- His Dark Materials: The Golden Compass

Σε έναν παράλληλο κόσμο με το δικό μας, στον κόσμο της Λύρας ο κάθε άνθρωπος έχει ένα δαιμόνιο-ένα μικρό ζώο, που αλλάζει διαρκώς μορφή- κι εκείνο της Λύρας λέγεται Πανταλεήμων. Σε άλλα σύμπαντα, η ψυχή ενός ανθρώπου φωλιάζει μέσα στο σώμα του, σιωπηλή και αόρατη. Στο δικό της σύμπαν, το δαιμόνιο είναι ο ισόβιος σύντροφος του ανθρώπου. Με τον Πανταλεήμων λοιπόν στο πλάι της, η Λύρα πρόκειται να ζήσει τη μεγαλύτερη περιπέτεια της ζωής της. Στο ταξίδι της, στο Βορρά, προκειμένου να σώσει τον καλό της φίλο Ρότζερ, θα γνωρίσει τον κόσμο των μαγισσών, θα συναναστραφεί με δυο από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες του κόσμου της, τον Λόρδο Άσριελ και την κυρία Κάλτερ και θα κερδίσει την εμπιστοσύνη και τη φιλία του Γιόρεκ Μπάρνισον, μιας λευκής αρκούδας...Να δούμε όμως θα τα καταφέρει..??

Όσο για εμάς, θα μάθουμε ότι η Λύρα δεν είναι μια συνηθισμένη κοπέλα της ηλικίας της, αλλά γύρω από την ενηλικίωσή της υφαίνεται ένα ολόκληρο σύμπαν πιθανοτήτων και γεγονότων που οι επιλογές της θα είναι καθοριστικές για το μέλλον όχι μόνο της ίδιας και των αγαπημένων της προσώπων, αλλά και όλου του κόσμου της.

Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου, πρώτου βιβλίου του αναγνωρισμένου από κοινό και κριτικούς και βραβευμένου συγγραφέα Φίλιπ Πούλμαν. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους θα δούμε, μεταξύ άλλων τους: Νικόλ Κίντμαν, Ντάνιελ Κρεγκ, Εύα Γκριν, Σαμ Έλιοτ και την Ντακότα Μπλου Ρίτσαρντς, στο ρόλο της Λύρας Μπελάκουα.

Να τη δείτε:
-η ταινία παραμένει ένα πραγματικά φανταστικό ταξίδι γεμάτο με θαυμαστές εικόνες. Μια αληθινή οπτική πανδαισία. Με τέλεια χιονισμένα τοπία
-για τη Νικολ, είναι μια πολύ αστραφτερή,καλή, κακιά ice queen :P

Να μη τη δείτε:
-αν δε σας αρέσει αυτό το στυλ ταινιών..όπως για πχ. Νάρνια, Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών
-γιατί ίσως απογοητευτείτε απο το απλοϊκό σενάριο(είναι γεμάτο με όρους χωρίς νόημα, μυστικιστικές ιδέες, ανόητα ονόματα και ένα μπλέξιμο από διηγήσεις)

Ψυχραιμία

"Όλα παίζουν"

Η ιστορία παρακολουθεί τις παράλληλες, συχνά συμπλεκόμενες ιστορίες και τις κοινές τύχες μερικών πολύ διαφορετικών νέων κατά την διάρκεια ενός καλοκαιρινού εικοσιτετράωρου, από της φυλακής τα σίδερα στους κυλιόμενους διαδρόμους του Ελ. Βενιζέλος κι από τις παραλίες του Σαρωνικού ως τα βοσκοτόπια του Ψηλορείτη. Κοινό χαρακτηριστικό των ηρώων είναι τα ποικίλα προβλήματα που τους έχουν κληροδοτήσει οι φαύλοι γονείς τους. Οι ίδιοι -μέχρι πρότινος αμέτοχοι- πέφτουν στα βαθιά, καθώς η απώλεια της ευδαιμονίας επιφέρει την ξαφνική κι αναγκαστική τους "ενηλικίωση". Μέσα από κωμικοτραγικές καταστάσεις και μετά από μια νύχτα εκβιασμών και μηχανορραφιών, ενός σκηνοθετημένου θανάτου, μιας νεκροφάνειας κι ενός λυτρωτικού φόνου, η παρέα στο φως της επόμενης μέρας δεν είναι πια η ίδια καθώς όλοι τους έχουν αντιμετωπίσει θέλοντας και μη τους δαίμονές του.

Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα θα μπορούσε να λέγεται η νέα ταινία του Νίκου Περάκη. Χρησιμοποιώντας την ήδη γνωστή,δοκιμασμένη και πετυχημένη συνταγή- λίγο κρασί λίγο θάλασσα και το Κρητικό μου αγόρι (εντάξει και κορίτσια, εντάξει και την Τζούλια) φτιάχνει μια ανάλαφρη ταινία που στόχο έχει να κάνει κοινωνική κριτική και να παρουσιάσει πως επηρεάζουν οι αμαρτίες των γονέων τα παιδιά τους. Δεν το καταφέρνει ιδιαίτερα και δεν πείθει αφού η υπόθεση είναι λίγο-πολύ γνωστή. Παρόλα αυτά αξίζει να τη δείτε για τον όλα-τα-λεφτά Κρητικό Αντρέα Κωνσταντίνου που εκτοξεύει σπαρταριστές ατάκες και ερμηνεύει εξαιρετικά το κρητικάτσι! Κρήτη for the win λοιπόν!

Να τη δείτε:

-Για τον εκτός από όλα τ΄άλλα ωραίο Κρητικό
-Αν είστε άντρας και σας αρέσει η Τζούλια
-Γιατί έχει και άλλα ωραία κορίτσια και μερικά που το παίζουν ή είναι χαζά
-Γιατί τελικά έχει γέλιο και θα περάσετε καλά

Να μη την δείτε:

-Αν δεν σας αρέσει το δήθεν
-Αν θέλετε μια σοβαρή ταινία με νόημα

Elizabeth, The Golden Age-Elizabeth, Η χρυσή εποχή

"Woman. Warrior. Queen."

"H συγκλονιστική ιστορία μιας ολόκληρης εποχής: η σταυροφορία μιας γυναίκας για να αποκτήσει τον έλεγχο στον έρωτα, να συντρίψει τους εχθρούς της και να εξασφαλίσει τη θέση της ως μια ακαταμάχητη φιγούρα του Δυτικού κόσμου. Έχοντας επίγνωση των θρησκευτικών και πολιτικών αλλαγών στην κεντρική Ευρώπη στα τέλη του 16ου αιώνα, η Ελισάβετ I συνειδητοποιεί ότι η εξουσία της απειλείται ευθέως από τον Ισπανό Βασιλιά, Φίλιππο ΙΙ, που φέρεται να συμμαχεί με τη ξαδέρφη της, Μαρία Στιούαρτ. Κι ενώ ετοιμάζεται να κηρύξει τον πόλεμο για να υπερασπιστεί την Αυτοκρατορία της, τα τρυφερά αισθήματα που νιώθει για τον Σερ Ουόλτερ Ράλεϊ, δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση…"

Δυστυχώς δεν έχω προκόψει ακόμη να δώ την Elizabeth την Ι που απέσπασε τις καλύτερες των κριτικών,χρυσές σφαίρες και όσκαρ. Η συνέχεια της ταινίας, η Elizabeth στη χρυσή της εποχή,δέκα χρόνια από τη στιγμή που ανέλαβε το θρόνο της Αγγλίας δεν μπορώ να πω πως με εντυπωσίασε αλλά ούτε και πως μ΄ απογοήτευσε.Μια ταινία με βασικούς πρωταγωνιστές την Cate Blanchett,τη Samantha Morton,τον Clive Owen,τον Geoffrey Rush είναι σίγουρα πολλά υποσχόμενη. Στην πραγματικότητα την παράσταση κλέβουν πράγματι η Cate Blanchett και ο Clive Owen αφού το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας περιστρέφεται γύρω τους. Τι κι αν ο πιστός Οwen άλλη αγάπησε? Η σχέση του με τη βασίλισσα κάνει τη διαφορά. Ιστορικά έχει κάποιες ανακρίβειες και γεγονότα ειδικά φτιαγμένα για την εξέλιξη της υπόθεσης, έχει και μικρά λάθη όπως η αναφορά στην Τουρκία στα χρόνια της Oθωμανικής Αυτοκρατορίας ή η γεωγραφική τοποθέτηση της ναυτικής σύγκρουσης. Αν βέβαια η ιστορία δεν είναι το δυνατό σας σημείο (όπως δεν είναι για μένα) μπορεί να μην τα προσέξετε καν.

Να τη δείτε:

- Για να απολαύσετε την Cate Blanchett στο ρόλο της Elizabeth. Κατά την άποψη μου συνδύασε μοναδικά το φόβο και τη δύναμη, τη λαχτάρα και το πάθος, το θάρρος και την εντύπωση του εύθραυστου.
- Για τα εκπληκτικά της κοστούμια και το εντυπωσιακό μακιγιάζ.
- Για να γνωρίσετε κάποιες από τις πτυχές της ζωής της Ελίζαμπεθ της πρώτης.

Να μην τη δείτε:

- Αν η ιστορία και ειδικά η ιστορία της Αγγλίας, είναι το δυνατό σας σημείο. Θα απογοητευτείτε.
-Αν παρόλο που η ιστορία δεν σας ξετρελαίνει, περιμένετε να δείτε μια αμιγώς ιστορική ταινία.

Love in the time of cholera - Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας

“How long would you wait for the one who love??”

Η ταινία είναι μεταφορά του ομώνυμου και βραβευμένου βιβλίου του Gabriel Garcia Marquez. Πρόκειται για την ιστορία που συνοψίζει συγκινητικά και μοναδικά την έννοια της απόλυτης αγάπης: Ο Φλορεντίνο Αρίσα (Javier Bardem) είναι ένας νεαρός που ερωτεύεται τρελά την Φερμίνα Δάσα (Giovanna Mezzogiorno). Εκείνη, αστή, σχεδόν άγουρη, καταπιεσμένη και μην ξέροντας τι σημαίνει να νιώθεις ερωτευμένος, παντρεύεται τον επιφανή γιατρό Χουβενάλ Ουρμπίνο(Benjamin Bratt). Τα χρόνια περνούν, ο Φλορεντίνο κάνει διάφορες σχέσεις αλλά ποτέ δεν μπόρεσε να ξεπεράσει την αγάπη του για την Φερμίνα. Tελικά, το ζευγάρι ενώνεται, γέρικο κοντά στα 80 πια, μετά από 51 χρόνια, 9 μήνες και 4 μέρες, όσα ακριβώς χρόνια μετρά ο έρωτας αυτός.

Η πιο πολυαναμενόμενη ταινία της χρονιάς που όμως αλλιώς την περιμέναμε κ αλλιώς βγήκε… Η ταινία αν και αισθηματική δεν περιέχει ίχνος ρομαντισμού. Ο σκηνοθέτης αφιερώνει ελάχιστο χρόνο στο να δείξει γιατί και πώς ερωτεύονται οι δύο νέοι (ή μάλλον δεν το δείχνει) και σε μεταφέρει άτσαλα στη μέση ηλικία τους και μετά στα γηρατειά. Αν ήταν λίγο διαφορετικά γυρισμένο, θα ήταν μία τρομερή παρωδία για τις ρομαντικές ταινίες και θα έβγαζε γέλιο!! :P


Να τη δείτε :

-γιατί έχει ωραία soundtracks…:P (το trailer περιέχει το τραγούδι της Shakira «La Despedida»)
- για να διερωτηθείτε, εσείς πόσο θα περιμένατε για τη αγάπη σας..?? (εξάλλου είναι κ το μόνο που σου μένει βλέποντας την ταινία )

Να μη τη δείτε:

- γιατί θα απογοητευτείτε από τη μεταφορά του βιβλίου
- γιατί διαβάζοντας κ αυτό το post είναι σα να την είδατε…(μη κλαίτε κ τα λεφτά του εισιτηρίου) :P

Shoot 'Em Up

"What's up Doc??"

"Ο Κλάιβ Όουεν υποδύεται τον κύριο Σμιθ, ένα μοναχικό τύπο, με ύποπτο παρελθόν, ο οποίος, εντελώς συμπτωματικά, γίνεται μάρτυρας της δολοφονίας μίας γυναίκας. Το θύμα, κρατά και ένα μωρό στην αγκαλιά του, το οποίο γλυτώνει χάρη στον Σμιθ, ο οποίος δεν θα αργήσει να ανακαλύψει ότι στην πραγματικότητα στόχος των κακοποιών δεν ήταν η μητέρα αλλά το μωρό. Μη μπορώντας να το κρατήσει ο ίδιος, αποφασίζει να το δώσει στη μοναδική γυναίκα που εμπιστεύεται, την Ντέιρι Κουίν (Μόνικα Μπελούτσι) η οποία όμως, κερδίζει τα προς το ζην, δουλεύοντας ως πόρνη. Οι δυο τους γίνονται σύμμαχοι σε μία προσπάθειά τους να προστατέψουν το μωρό, το οποίο για κάποιο λόγο, που θα πρέπει να ανακαλύψουν, αποτελεί τον κυρίαρχο στόχο των εγκληματιών."

To shoot'em up είναι περίπτωση! Σεναριακά υστερεί σε όλους τους τομείς αφού δύσκολα βρίσκεις ατάκα με περισσότερες από 5 λέξεις και έχει κ αρκετά κενά. Σαν υπόθεση περιγράφεται από τις λέξεις μπανκγ,μπανκγ,μωρό,καρότα. Σκηνοθετικά ο Michael Davis κάνει ότι μπορεί. Αλλά παρόλα αυτά η ταινία είναι καλή! Είναι πρωτότυπη, έχει πολύ καλή φωτογραφία, ξεφεύγει από τα όρια του πραγματικού πάρα πολλές φορές και θυμίζει λίγο video game. Ο Clive Owen που κάνει πάλι την νταντά (μετά τα παιδιά των ανθρώπων) πείθει σαν το φιλήσυχο άνθρωπο που απλά κάνει το σωστό καθαρίζοντας όποιο βρει μπροστά του. Η Monica θυμάται ξανά την μητρική της γλώσσα και ο συνδυασμός των δύο είναι σίγουρα εκρηκτικός. Με λίγα λόγια πρόκειται για μια ταινία ύμνο στο πιστολίδι με εκρηκτικό cast (πολύ καλός και ο κακός Paul Giamatti) που δεν παίρνει σοβαρά τον εαυτό της και βγάζει πολύ γέλιο με τις υπερβολές της.

Να τη δείτε:

-Για να περάσετε καλά και να γελάσατε με τις εξωφρενικές καταστάσεις
-Για να απολαύσετε το δίδυμο Clive-Monica
-Αν σας αρέσει το πιστολίδι
-Αν έχετε καταλάβει πριν μπείτε πως δεν πρόκεται για σοβαρή ταινία δράσης

Να μην τη δείτε:

-Αν δεν σας αρέσουν οι χωρίς νόημα ταινίες
-και οι υπερβολές
-Αν δεν σας αρέσει έστω ένας από τους δύο πρωταγωνιστές (Καλά αυτό δεν υπάρχει σαν πιθανότητα αλλά λέμε τώρα!)
-Αν δεν σας αρέσει το πιστολίδι