Slumdog Millionaire

"Love and money... You have mixed them both."

"Ο Τζαμάλ Μαλίκ, ένας 18χρονος από τις φτωχογειτονιές του Μουμπάι, θα ζήσει τη μεγαλύτερη ημέρα της ζωής του με όλα τα μάτια της Ινδίας στραμμένα πάνω του: αν απαντήσει σωστά σε μια τελευταία ερώτηση, θα κερδίσει 20 εκατομμύρια ρουπίες στο τηλεπαιχνίδι «Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος?». Το σόου διακόπτεται μέχρι την επόμενη μέρα το πρωί, και τότε η αστυνομία συλλαμβάνει τον Τζαμάλ ως ύποπτο απάτης: πώς γίνεται ένα παιδί του δρόμου να γνωρίζει τόσο πολλά? Θέλοντας να αποδείξει την αθωότητά του, ο Τζαμάλ διηγείται την ιστορία της ζωής του, και βλέπουμε ότι κάθε κεφάλαιό της περιέχει και μια απάντηση στις απίθανες ερωτήσεις του τηλεπαιχνιδιού. Η μόνη ερώτηση που παραμένει αναπάντητη είναι πώς ένας νεαρός χωρίς πάθος για το χρήμα κατέληξε να παίρνει μέρος στο συγκεκριμένο σόου? Όταν ο Τζαμάλ επιστρέψει για να απαντήσει στην τελευταία ερώτηση, θα το αποκαλύψει σε 60 εκατομμύρια τηλεθεατές... "

Λίγο πριν μπω στην αίθουσα για το Slumdog Millionaire, διάβαζα ένα από τα διαφημιστικά φυλλάδια της ταινίας. "Η πιο αισιόδοξη ταινία της δεκαετίας" έλεγε. Δυο γεμάτες ώρες αργότερα, βγαίνοντας μ΄ ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη μα πάνω απ΄όλα με μια γλυκιά ανακούφιση στην καρδιά σκεφτόμουν πως η ταινία του Dannie Boyle δεν είναι απλά ο ορισμός του αισιόδοξου μα και το απόλυτο σύγχρονο παραμύθι. Ένα παραμύθι που τα έχει όλα: πόνο, δάκρυα, κακιές μάγισσες, μόχθο και αδικία, μα και αγάπη αληθινή και τελικά λύτρωση. Ο "Τρωγλοδύτης εκατομμυριούχος" όπως αποδόθηκε η ταινία στα ελληνικά, που παραλίγο να πάει κατευθείαν σε DVD (χρειάστηκε να το διαβάσω από τρεις διαφορετικές πηγες για να το πιστέψω) και προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις στην Ινδία για τη ωμή και σκληρή πραγματικότητα που παρουσιάζει, θεωρώ πως άξιζε όλα τα χρυσά αγαλματάκια που απέσπασε. Αποτελεί σίγουρα ένα φόρο τιμής στην αγάπη, στο πείσμα, τη δύναμη ενώ παράλληλα μας ταξιδεύει στην Ινδία με μια ματιά σαν από ντοκιμαντέρ του Lonely planet.

Ο Danny Boyle άψογος σκηνοθετικά, καταφέρνει με μαεστρία και μέσα από τρεις χρόνους να αποδώσει την σκληρή όσο και ρομαντική ιστορία του. Ξεδιπλώνει το κουβάρι της ζωής του Τζαμαλ (και παράλληλα τη ζωή στις φτωχικές γειτονίες της Ινδίας)με γρήγορο ρυθμό και με μια γλυκιά δόση Bollywood.Η ταινία έχει επίσης φανταστική φωτογραφία με ζεστά χρώματα που κρατάνε ζεστή και την καρδιά σου παρά τα σκληρά πλάνα και τις τρομακτικές αλήθειες της ζωής του ήρωα. Παράλληλα, το ίδιο με την ταινία λάτρεψα και το απολαυστικό και αισιόδοξο soundtrack που παντρεύει ευχάριστα και άκρως επιτυχημένα σύγχρονους ήχους με τα παραδοσιακά χρώματα της Ινδίας.( Ήξερα ήδη απ΄έξω το "Paper planes" και τραγουδούσα εκστασιασμένη στην αντίστοιχη σκηνή για να φανταστείτε ενώ και τα υπόλοιπα τραγούδια όπως το βραβευμένο "Jai Ho" είναι πολύ ωραία.) Γενικά ο ήχος της ταινίας είναι εξαιρετικά προσεγμένος και καθαρός.

Τέλος, ερμηνευτικά οι μικροί πρωταγωνιστές προερχόμενοι από τις φτωχογειτονιές του Μουμπάι τα καταφέρνουν περίφημα με κορυφαίο βέβαια το Τζαμαλ ή κατά κόσμον Dev Patel που κέρδισε μεταξύ άλλων και το βραβείο "British Independent Film Award" για τον πιο πολλά υποσχόμενο νέο ηθοποιό. Αξίζει εδώ να σημειώσω πως η Latika ή Freida Pinto μου δημιούργησε τρομακτικά αισθήματα ζήλιας καθότι είναι απλά εντυπωσιακή.

Να τη δείτε:

-Για όλα τα παραπάνω
-Για την ανθρωπιά της και γιατι εστιάζει στη θετική πλευρά μιας τραγωδίας

Να μην τη δείτε:

- Σε περίπτωση που δεν αντέχετε τις ιδιαίτερα σκληρές σκηνές (που εδώ περιλαμβάνουν κυρίως μικρά παιδιά)

Lars and the Real Girl -Ο Λαρς και η “κούκλα” του

«Ο έρωτας του ήρθε κουτί»

Όταν ο Λαρς Λίντστρομ (Ράιν Γκόσλινγκ) συστήνει στον αδερφό του (Πολ Σνάιντερ) και στην συννυφάδα του Κάριν (Έμιλι Μόρτιμερ) το καινούριο του κορίτσι Μπιάνκα, που γνώρισε στο ίντερνετ, αυτοί δεν πιστεύουν στα μάτια τους. Μήπως ο Λαρς, έχει τρελαθεί εντελώς; Εκείνοι αντικρίζουν μία κούκλα, όμως ο Λαρς βλέπει την Μπιάνκα ως την καλύτερή του φίλη, το δικό του άνθρωπο. Η Μπιάνκα όμως είναι μία απλή κούκλα και πώς θα το εξηγήσουν αυτό στους κατοίκους της μικρής τους πόλης στην οποία έχουν μεγαλώσει;

Πρόκειται για ένα κοινωνικό δράμα όσο και μία κοινωνική σάτιρα που αγγίζει τα όρια της ανατρεπτικής κωμωδίας. Είναι αλήθεια πως φλερτάρει γοητευτικά με τη φιλμική φάρσα, αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως πρόκειται ταυτοχρόνως για ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα ψυχογραφήματα κλινικού περιστατικού που έχουμε δει τελευταία. Η σεναριογράφος Νάνσι Όλιβερ μας δίνει έναν ήρωα που ψάχνει και βρίσκει μόνος του το δρόμο προς την εξωστρέφεια και την κοινωνικότητα, μέσω μιας παράξενης (άρρωστης καλύτερα) σχέσης. Η τοπική κοινωνία δεν καταγγέλεται για τα δεινά του ατόμου. Αντίθετα, συμβάλλει σημαντικά στην ανάρρωσή του κι έτσι γλιτώνει κάποια αιματηρή εκδίκηση ή βιβλική τιμωρία. Η σκηνοθεσία του Γκιλέσπι είναι πολύ προσεκτική με το θέμα του και δεν εκμεταλλεύεται ούτε για μια στιγμή την ευάλωτη θέση του ήρωά του, ώστε να αποσπάσει εύκολα γέλια ή δάκρυα. Όπως ακριβώς και οι κάτοικοι της πόλης, που συνωμοτούν χωρίς δεύτερη σκέψη υπέρ του να βοηθήσουν τον Λαρς.

Να τη δείτε:
- για μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση πάνω στην κοινωνική αποδοχή του μη κανονικού
- για την εξαιρετική ερμηνεία του Ράιν Γκόσλινγκ

Να μη τη δείτε:
-εάν δε σας αρέσουν οι κοινωνικές ταινίες

Cidade Dos Homens- City Of Men- Η Πόλη Των Ανθρώπων

“Μακριά από το μέρος που είχα συνηθίσει να είναι δικό μου.”

Λίγο πριν περάσουν στο κατώφλι της ενηλικίωσης, δύο νέα αγόρια που ζουν στις φτωχές παραγκούπολεις του Morro da Sinuca στο Rio De Janeiro , γνωστές ως φαβέλες ή όπως οι ίδιοι οι Βραζιλιάνοι αποκαλούν «Ο Λόφος», θα θέσουν σε δοκιμασία τόσο τους εαυτούς τους όσο και τη φιλία τους. Ο Ασερόλα (Douglas Silva) κουβαλά ήδη το βάρος της πατρότητας, ενώ ο Λαραντζίνχα (Darlan Cunha) προσπαθεί να βρει πληροφορίες για έναν πατέρα που δε γνώρισε ποτέ. Με τη βοήθεια του φίλου του, ο Λαραντζίνχα θα ανακαλύψει πως ο πατέρας του είναι στη φυλακή, καταδικασμένος για τη δολοφονία ενός άνδρα στη διάρκεια μιας ληστείας. Την ίδια στιγμή ο Ασερόλα αναλαμβάνει να φροντίζει τον γιο του για τον επόμενο χρόνο, όταν η γυναίκα του μετακομίζει στο Sao Paolo βρίσκοντας μια καλοπληρωμένη δουλειά. Σ' ένα περιβάλλον όπου οι “κακές παρέες” κι η βία βασιλεύουν, οι δύο νεαροί θα βρεθούν αντιμέτωποι σε ένα πόλεμο συμμοριών, τόσο ως προς τις τρέχουσες αποφάσεις τους όσο κι ως προς το παρελθόν τους.

Κεντρικοί ήρωες της ταινίας είναι δύο αγόρια με φρουτένια παρατσούκλια, ο Ασερόλα και ο Λαραντζίνχα, στα ελληνικά το Κεράσι και το Πορτοκάλι! Στην ουσία δεν διαφέρουν από τα υπόλοιπα παιδιά. Έχουν τις ίδιες ανησυχίες και τα ίδια όνειρα που έχουν όλοι οι έφηβοι. Ονειρεύονται μια καλύτερη τύχη, όμως ζουν σε ένα περιβάλλον που σκοτώνει την αθωότητα τους...Σ' αυτή τη μεριά της πόλης τα περισσότερα παιδιά όταν ενηλικιωθούν πηγαίνουν να πιάσουν μια μόνιμη δουλειά ενώ τα πλουσιόπαιδα άλλων περιοχών μαθαίνουν οδήγηση. Σε αυτή τη μεριά της πόλης του Ρίου, πολλά παιδιά μαθαίνουν να κρατούν όπλο από τα γεννοφάσκια τους, γιατί ένας πόλεμος συμμοριών μπορεί να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή και καλό θα είναι να μάθουν να προστατευθούν μόνοι τους.

Να τη δείτε:
- εάν σας άρεσε και η ταινία “City of God”, επίσης του Φερνάντο Μερέγιες
- εάν θέλετε να βγείτε από την καθημερινότητα σας και να δείτε τι συμβαίνει σε άλλους τόπους

Να μη τη δείτε:
-εάν σας κουράζουν τα φλας-μπακ

An American Crime

“For every situation God always has a plan..”

Ο Lester Likens είναι υπάλληλος ενός τσίρκου και πατέρας της 16χρονης Sylvia(Ellen Page) και της 15χρονης Jennie( Hayley McFarland). Για τις ανάγκες της δουλειάς του ο Lester πρέπει, μαζί με τη γυναίκα του, να περιοδεύει τα καλοκαίρια σε πανηγύρια των διάφορων πόλεων στις τέσσερις άκρες της πολιτείας του. Κάπως έτσι και το καλοκαίρι του 1956 αποφασίζει να αφήσει τις δύο κόρες του υπό την φροντίδα της Gertrude Baniszewski(Catherine Keener) με αντάλλαγμα 20 δολάρια την εβδομάδα. Η Γερτρούδη είναι μία γυναίκα φαινομενικά θρησκόληπτη, αρκετά νευρική, με έξι συνολικά παιδιά που περνά δύσκολες οικονομικές στιγμές, έτσι όποτε αργούσε αυτή η επιταγή ξεσπούσε βίαια στα κορίτσια. Τα βασανιστήρια όμως ξεκινούν όταν η μεγάλη κόρη της Gertrude, Πόλα (Ari Graynor) λέει ψέματα στη μαμά της ότι η Σύλβια διαδίδει φήμες για την Πόλα. Για να μάθει λοιπόν το μάθημα της αρχίζει να την τιμωρεί με βάναυσο τρόπο, ώσπου τη σκοτώνει..

Πρόκειται για αληθινή ιστορία και αυτό ακριβώς το γεγονός, την κάνει ακόμα πιο τραγική από ότι είναι. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι ο σκηνοθέτης Tommy O'Haver θα μπορούσε να κάνει αυτή την ταινία αριστούργημα, αν εμβάθυνε περισσότερο στους χαρακτήρες, και αν είχε καλύτερη ροή η ταινία και όχι άχρηστους διαλόγους και μακρόσυρτα πλάνα. Η ταινία στηρίζεται στις ερμηνείες των Keener και Page, και αυτό τη σώζει κάπως, αλλιώς πολύ πιθανόν να ήταν μια αποτυχία. Το ταλέντο της Ellen Page στην υποκριτική ξεδιπλώνεται ακόμα μια φορά και στην ταινία “Juno” (2007) που της χαρίζει την πρώτη της υποψηφιότητα -Ά γυναικείου ρόλου-για τα βραβεία Όσκαρ. Τότε ήταν μόλις 20 ετών και σήμερα, είναι μία από τις πιο περιζήτητες Αμερικανίδες ηθοποιούς.

Αυτή η ιστορία κακοποίησης ανηλίκου σοκάρισε τις ΗΠΑ τη δεκαετία του '60. Ήταν μια υπόθεση που έκανε το δημόσιο κατήγορο Λιρόι Νιού να αναφωνήσει πως πρόκειται για "το πιο φρικτό έγκλημα που έχει διαπραχθεί ποτέ στην πολιτεία της Ιντιάνας". Ήταν η πρώτη φορά που ένα έγκλημα κακοποίησης ανήλικου ξεπέρασε τον δισταγμό και την άρνηση να δημοσιευθεί και να καταγγελθεί δημοσίως στην δεκαετία του ’60 και να μας προβληματίσει για ακόμα μια φορά για το τι πρέπει να γίνει για να εξαλειφθούν τέτοια γεγονότα, τώρα πια που ακούμε ολοένα και πιο συχνά τέτοια φαινόμενα κακοποίησης σε ανθρώπινες ψυχές.

Nα τη δείτε:
- για τις εκπληκτικές ερμηνείες των Keener και Page
- εάν δε ξέρετε τι ακριβώς θέλετε να δείτε, η ταινία ευτυχώς ή δυστυχώς συνδυάζει πολλούς τομείς(θρίλερ, κοινωνικό)

Να μη τη δείτε:
-εάν δεν είστε σε καλή ψυχολογική κατάσταση

4 Months 3 Weeks & 2 Days - 4 Μήνες,3 Εβδομάδες & 2 Μέρες

"What is she going to do?"

Βρισκόμαστε στη Ρουμανία λίγο πριν την πτώση του κομμουνισμού και του καθεστώτος Τσαουσέσκου. Δύο φοιτήτριες, η Otilia και η Gabita, συγκάτοικοι στο πανεπιστήμιο, καλούνται να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της εγκυμοσύνης της μίας από τις δύο. Οι εκτρώσεις απαγορεύονται και καμιά από τις δύο δεν έχει παρόμοια εμπειρία. Τα κορίτσια κανονίζουν να συναντήσουν σε ένα ξενοδοχείο τον κύριο Bebe, ο οποίος θα προβεί στην διαδικασία της έκτρωσης. Ωστόσο ο γιατρός αυτός που γνωρίζει ότι θα πραγματοποιήσει μία παράνομη έκτρωση ζητά κάτι παραπάνω από λεφτά.

Στη κομμουνιστική Ρουμανία του 1987 η απαγόρευση των εκτρώσεων αντιμετωπίζεται από τους πολίτες σαν στέρηση της προσωπικής τους ελευθερίας. Με αφορμή το γεγονός αυτό ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Cristian Mungiu μας αφηγείται την ιστορία της Gabita που για 4 Μήνες 3 εβδομάδες και 2 ημέρες ζει το Γολγοθά μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Το αποτέλεσμα είναι ένα μικρό αριστούργημα. Μια ταινία σταθμός για τον αναγεννημένο Ρουμάνικο Κινηματογράφο που κέρδισε μεταξύ άλλων το Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών για το 2007.

Το 4 Μήνες , 3 εβδομάδες και 2 ημέρες είναι μια ταινία εξαιρετικά απλή και φρικτά ρεαλιστική. Χωρίς ακραίους συναισθηματισμούς και υπερβολές σε παρασύρει αργά αλλά σταθερά στη μαύρη ιστορία των δυο ηρωίδων που γίνονται ένα για να αντιμετωπίσουν τη σκληρότητα της ζωής τους όπως αυτή διαμορφώνεται μέσα στη χωρίς διεξόδους κοινωνία τους. Η ιστορία ξετυλίγεται στο γκρίζο σκηνικό των εργατικών κατοικιών μιας ρουμανικής πόλης κ είναι βυθισμένη σε μια εξαθλίωση που δημιουργεί τις περισσότερες φορές επιβλητική ατμόσφαιρα. Χωρισμένη ξεκάθαρα σαν τις πράξεις ενός δράματος, σκηνοθετημένη απλά, με αργούς ρυθμούς ,παντελή απουσία μουσικής επένδυσης, φωτογραφία απερίγραπτα ρεαλιστική μα πάνω απ’ όλα διάλογους φυσικούς που σε κάνουν να ανατριχιάσεις με την αλήθεια τους, η ταινία καταφέρνει να εξιστορήσει τα γεγονότα της παράνομης έκτρωσης (με λεπτομέρειες που σοκάρουν) μα και να αποτυπώσει τη δύσκολη ζωή κάτω από ένα απολυταρχικό καθεστώς, σ΄ ένα παρηκμασμένο περιβάλλον.

Ερμηνευτικά οι πρωταγωνίστριες της ταινίας είναι εξαιρετικές. Η Anamaria Marinca στο ρόλο της Otilia που με αυταπάρνηση δέχεται κάθε ταπείνωση για να βοηθήσει τη φίλη της, είναι ανατριχιαστική με τη φυσικότητα της. Καταφέρνει να είναι σπαρακτική χωρίς καμία έξαρση, καμία υπερβολή, μόνο από την μεστή ερμηνεία της με το βλέμμα της, το τρέμουλο της φωνής της, την τρομαγμένη όψη του προσώπου της. Επίσης πολύ καλή είναι κ η Laura Vasiliu στο ρόλο της Gabita, που αντιμετωπίζει με ψυχρότητα και σχεδόν αποστασιοποιημένα τις περισσότερες φορές τα γεγονότα της έκτρωσης της και καταφέρνει να δημιουργήσει πολλά συναισθήματα και προβληματισμούς.

Να το δείτε:

-Γιατί πρόκειται για ένα συγκλονιστικό δράμα που δεν πρόκειται να σας αφήσει ανεπηρέαστους
-Για τους ηθικούς και κοινωνικούς προβληματισμούς που δημιουργεί

Να μην το δείτε:

-Γιατί είναι ιδιαίτερα σκληρό σε ορισμένα σημεία

Sleuth - Παιχνίδια μυαλού

"Obey tha rules!"

Ο Μίλο Τιντλ (Jude Law) και ο Άντριου Γουάικ (Michael Caine) προέρχονται από δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Ο ένας είναι διάσημος πλούσιος συγγραφέας και ο άλλος άσημος ηθοποιός. Έχουν όμως ένα κοινό: τη γυναίκα του Άντριου. Προκειμένου να γλιτώσει τα χρήματα της διατροφής, που θα έπρεπε να πληρώσει λόγω του διαζυγίου, ο Άντριου καταστρώνει μια 'στημένη' διάρρηξη της πολυτελούς του κατοικίας, ώστε ο ληστής (Μίλο) να επωφεληθεί από τα κλοπιμαία, και εκείνος να αποζημιωθεί από την ασφαλιστική του εταιρία. Η συμφωνία φαίνεται δίκαιη. Όμως σύντομα θα φανεί πως καθένας από τους δύο άνδρες έχει ένα παράλληλο σχέδιο στο μυαλό του….Ποιός θα κερδίσει άραγε?

Η ταινία είναι μια ανδρική μονομαχία για μια γυναίκα. Είναι ένα παιχνίδι που κερδισμένος θα βγει αυτός που θα χρησιμοποιήσει καλύτερα το μυαλό του. Όμως καμιά φορά ακόμα και στα «παιχνίδια» χάνεται ο απόλυτος έλεγχος όταν βγούν στην επιφάνεια οι σκοτεινές πλευρές των αντιπάλων, τα προσωπικά τους πάθη, οι αδυναμίες τους, όταν ο αυτοέλεγχος αρχίζει να φθίνει και όταν η ματαιοδοξία και ο εγωισμός κυριεύει το μυαλό.

Ο Kenneth Branagh καταπιάνεται για άλλη μία φορά με τη σκηνοθεσία, βασιζόμενος στην ομώνυμη επιτυχημένη ταινία του 1972. Η διεκδίκηση μίας γυναίκας είναι, στην προκειμένη περίπτωση, μόνο η αφορμή για την αρχή ενός ανελέητου κυνηγητού, στο οποίο θέση έχει μόνο το μυαλό, η ταχύτητα και το παιχνίδι των εντυπώσεων. Αξίζει να σημειωθεί ότι το σενάριο της ταινίας έχει γράψει ο Harold Pinter, βασιζόμενος στο θεατρικό έργο του Anthony Shaffer. Στην ταινία λοιπόν του 1972 πρωταγωνιστές είναι οι Laurence Olivier στο ρόλο του απατημένου συζύγου Άντριου και ο Michael Caine που υποδύεται αυτή τη φορά τον Μίλο.


Να τη δείτε:
-αν σας αρέσουν οι ίντριγκες και οι δολοφονικές διαθέσεις μέσα από ένα παιχνίδι
-για να θαυμάσετε μια ωραιότατη μοντέρνα και άκρως εξοπλισμένη βίλα
-αν σας αρέσει η ένταση και ο χαμηλός φωτισμός
-γιατί ο Jude Law αποδεικνύει το ταλέντο του για ακόμα μια φορά

Να μη τη δείτε:
-αν δε σας αρέσουν οι ταινίες μυστηρίου

Gone Baby Gone- Χωρίς ίχνη

"Ο Θεός ήρθε στα παιδιά και είπε: Είστε πρόβατα αναμέσα σε λύκους, σαν φίδια να είστε πονηροί, αλλά και αθώοι σαν περιστέρια "

Σε μια φτωχική συνοικία της Βοστώνης,το Ντόρτσεστερ, ένα τετράχρονο κοριτσάκι,η Αμάντα ΜακΚρέντι, εξαφανίζεται. Καθώς η ιστορία έρχεται στο φως της δημοσιότητας και έπειτα από εκκλήσεις των θείων του μικρού κοριτσιού ο Πάτρικ Κένζι (Κέισι Άφλεκ) και η Άντζι Τζενάρο (Μισέλ Μόναγκαν), δυό νεαροί ιδιωτικοί ντέτεκτιβ ενώνουν τις δυνάμεις τους με τον αστυνομικό Ρέμι Μπρέσαντ(Εντ Χάρις) και τον αρχηγό της αστυνομίας Τζακ Ντόιλ (Μόργκαν Φρήμαν). Και ενώ όλα δείχνουν ότι η τραγική αυτή υπόθεση δεν οδηγεί πουθενά, μια απρόσμενη εξέλιξη αποκαλύπτει μια εικονική θλιβερή αλήθεια για την τύχη της Αμάντα. Ο Πάτρικ, έχοντας ενδείξεις της εικονικότητας της, συνεχίζει την έρευνα που τον φέρνει αντιμέτωπο με το δίλημμα της αποκάλυψης του τί πραγματικά συνέβη...

Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ντένις Λεχάν(Σκοτεινό Ποτάμι) και περιγράφεται με τις λέξεις: γειτονιά, άτυποι αστικοί κανόνες, οικογενειακός θεσμός, ένοχη σιωπή, εξαφάνιση, λανθασμένες εντυπώσεις, διαφθορά, παιδοφιλία, ναρκωτικά, κακοποίηση, ηθική. Είναι πολύ καλή σεναριακά αλλά νομίζω πως πλατιάζει και γενικά κάτι της λείπει για να γίνει η σούπερ ταινία μυστηρίου. Στο διάστημα μιας ώρας σου δίνεται η αίσθηση ότι τελείωσε κ εσύ μένεις με την απορία..τι αυτό ήταν? τι είδα πάλι? Στην συνέχεια αρχίζεις πάλι απο εκεί που έμεινες..να ψάχνεις το συνταρακτικό τέλος που θα σε καθηλώσει και στα τελευταία 10 λεπτά έχεις βρει τι έχει γίνει στα αλήθεια, την αιτία και ποιος ευθύνεται. Κοινώς η ταινία μπορούσε να βγει σε μία ώρα το πολύ..Παρολαυτά μετά απο τόσες ανατροπές καταφέρνει να σε βάλει στη διαδικασία σκέψης για το τί ο ήρωας θα κρίνει σωστό και ηθικό και είμαι σίγουρη ότι θα συζητήσετε για το εάν ο Πάτρικ έκανε το σωστό ή όχι..

Να (τη) δείτε:
-για να κρίνετε την πρώτη σκηνοθετική προσπάθεια του Μπεν Άφλεκ
-την υποψήφια για Oscar β' γυναικείου ρόλου Έιμι Ράιαν (η μητέρα της Αμάντα)
-γιατί τίθενται κρίσιμα ζητήματα ηθικής σε σχέση με την οικογένεια και την κοινωνία

Να μη τη δείτε:
-αν δε σας αρέσουν οι αστυνομικές ταινίες
-αν βαριέστε εύκολα

Juno

"It all started with a chair."

Αντιμέτωπη με μια απρόσμενη εγκυμοσύνη, μια εκκεντρική κοπέλα η Juno θα πάρει μια ασυνήθιστη απόφαση σχετικά με το παιδί που θα φέρει στον κόσμο!

H 16χρονη Juno (Ellen Page)μια βαρετή μέρα αποφασίζει να κάνει έρωτα με τον καλύτερο της φίλο(Michael Cera). Ό φίλος της πάντα ερωτευμένος μαζί της-παρά ή εξαιτίας της εκκεντρικότητας της-δέχεται και η Juno μένει έγκυος. Έτσι αρχίζει και η ιστορία μας. Η Juno είναι η φετινή έκπληξη του Ανεξάρτητου Αμερικανικού Κινηματογράφου. Κάτι αντίστοιχο με την Μικρή Ηλιαχτίδα (Little Miss Sunshine)που κατάφερε να κλέψει τις καρδιές όλων τη χρονιά που μας πέρασε. Πρόκειται για μια ταινία αληθινή, πέρα για πέρα. Καταφέρνει να αγγίξει θέματα taboo με τρόπο μεστό και ουσιαστικό. Χωρίς φωνές, χωρίς υστερίες και υπερβολές, με μια ιδιαίτερη δόση χιούμορ και μια ηρεμία σχεδόν καρτερική καταφέρνει να πει πολλά και να δώσει μαθήματα ωριμότητας. Μια ταινία με ένα θέμα τόσο πραγματικό δεν πέφτει σε κλισέ ούτε άλλες παγίδες. Σ΄αυτό βοηθούν η φοβερά απλή (με την καλή έννοια)σκηνοθετική προσέγγιση του Jason Reitman, το μεστό σενάριο και φυσικά η καταπληκτική ερμηνεία της Εllen Page σαν Juno. Είναι υποψήφια για τέσσερα όσκαρ (καλύτερης ταινίας, σεναρίου, σκηνοθεσίας,α΄ γυναικείου ρόλου) και μια από τις ελάχιστες ταινίες που έχω δει να εξελίσσονται τόσο φυσικά και αβίαστα.

Να τη δείτε:

-Γιατί πρόκειται για μια πραγματικά αξιόλογη ταινία.
-Για την αλήθεια της.
-Για την ωριμότητα που διδάσκει μέσα από την απλότητα της.

Να μην τη δείτε:

-Αν δεν σας ενδιαφέρει το θέμα.
-Αν δεν είστε αρκετά ευαίσθητος για να προσεγγίσετε τη λεπτότητα της.

He was a quiet man-Πολίτης υπεράνω υποψίας

You may ask why I did what I did… but what choice did you give me? How else could I get your attention?? The only I want, is to exist in your world…

Ο Μπομπ Μακόνελ(Christian Slater) περνάει άλλη μια κακή μέρα. Κλεισμένος για ακόμα οχτώ ώρες στο βαρετό και ψυχρό του γραφείο, μαζί με ανθρώπους που δεν τον συμπαθούν και δεν του δίνουν σημασία, ο Μπομπ έχει χάσει κάθε αίσθηση προσανατολισμού και μάλιστα φτάνει στα πρόθυρα της δολοφονίας. Όμως, η μέρα του πρόκειται να καλυτερέψει, όταν από πιθανός δολοφόνος γίνεται πραγματικός ήρωας, αφού σώζει τη Βανέσα(Elisha Cuthbert) από βέβαιο θάνατο. Αυτός ο ασήμαντος τύπος, ξαφνικά γίνεται το πρόσωπο της ημέρας και περνάει από τη μια άκρη, της απρόσωπης και ασήμαντης ζωής, στην άλλη, όπου όλα τα φώτα είναι καθηλωμένα πάνω του.

Και όμως να, που μια μικρή ατυχία και λόγια από τρίτους θα τον κάνουν να χάσει την ευτυχία που έχει βρει κατά λάθος ….και αυτό γιατί «έρχονται στιγμές που οι άρρωστοι και αδύναμοι ..πρέπει να θυσιαστούν για να σωθεί το κοπάδι…» Η ταινία είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Μπορώ να πω ότι κράτησε το ενδιαφέρον και την αγωνία μου στα ύψη. Περίμενα να δω τι θα γίνει παρά κάτω, πότε θα επιβεβαιωθεί ο τίτλος…τι τρελό θα κάνει ένας πολίτης, που είναι υπεράνω υποψίας?! Η υποκριτική του Christian Slater είναι όλα τα λεφτά!

Να τη δείτε:
-για να διαπιστώσετε τα όρια του ανθρώπινου μυαλού. Αναρωτηθήκατε άραγε, οι δικές σας αντοχές μέχρι που φτάνουν??
-για να αναθεωρήσετε όταν λέτε ότι είστε γκαντέμηδες :P (που να δείτε τι έπαθε η Βανέσα)

Να μη τη δείτε:
-αν σας έχουν καταπιεσμένους στη δουλειά σας…μη σας μπαίνουν και ιδέες :P

The bucket list- Επιθυμίες στο παρά πέντε

Ο εκατομμυριούχος, επιχειρηματίας Έντουαρτ Κόουλ (Τζακ Νίκολσον) και ο εργατικής καταγωγής, μηχανικός Κάρτερ Τσέιμπερς (Μόργκαν Φρίμαν) ζουν εντελώς διαφορετικές ζωές. Σ' ένα σταυροδρόμι στις ζωές τους, θα μοιραστούν το ίδιο δωμάτιο νοσοκομείου και θα ανακαλύψουν ότι έχουν δυο κοινά: την επιθυμία , να περάσουν τον χρόνο που τους έχει απομείνει, κάνοντας όλα όσα θα ήθελαν πριν τα "τινάξουν" και μια "αδιαμόρφωτη" ακόμη ανάγκη να αποδεχθούν τον εαυτό τους. Μαζί θα ξεκινήσουν το ταξίδι της ζωής τους, στην πορεία του οποίου, θα χτίσουν μια βαθιά φιλιά και θα μάθουν να ζουν τη ζωή στο έπακρο, με διορατικότητα και χιούμορ. Κάθε νέα τους περιπέτεια-επιθυμία, διαγράφεται από τη κοινή τους λίστα. Θα προλάβουν άραγε να τις πραγματοποιήσουν όλες??

Η ταινία είναι πολύ δυνατή και προσφέρει εκτός από στιγμές συγκίνησης και αρκετές στιγμές γέλιου (και ναι ο τίτλος είναι παραπλανητικός :P). Μου άρεσε πάρα πολύ η ταινία γιατί βγάζει ένα πολύ ωραίο μήνυμα: πως αξίζει να παλεύουμε για να πραγματοποιήσουμε τις επιθυμίες μας, παρά τις δυσκολίες, έστω και στο παρά πέντε….γιατί είναι τα ονείρα μας, εμείς!!

Να τη δείτε:
-γιατί είναι μια πραγματικά πολύ ποιοτική ταινία,
-και οι δύο πρωταγωνιστές δίνουν άλλη γεύση στην ταινία!! (είναι κ βραβευμένοι)
-γιατί κατέλαβε την κορυφή του box office της Βορείου Αμερικής
-για να μου πείτε τη γνώμη σας :P

Να μη τη δείτε:
-εάν φοβάστε τα νοσοκομεία
-εάν είστε αναίσθητοι…και δε σας λένε τίποτα απολύτως τέτοιες ταινίες…και είναι χαμένος χρόνος!

Atonement- Εξιλέωση

Σε ποια ηλικία ξεχωρίζεις το σωστό από το λάθος??

Καλοκαίρι του 1935 στην αγγλική εξοχή, λίγο πριν ξεσπάσει η καταιγίδα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα 13χρονο κορίτσι, η Μπριόνι Τάλις με ασυνήθιστο ταλέντο στη λογοτεχνία θα γίνει μάρτυρας του απαγορευμένου πάθους της αδελφής της, Σεσίλια( Κίρα Νάιτλι) και του γιου του οικονόμου του σπιτιού τους, του Ρόμπι(Τζέιμς ΜακΑβόι) και θα σπρωχτεί στη προδοσία. Η ζωή όλων ανατρέπεται όταν κατηγορεί άδικα τον εραστή της αδερφής της για ένα αποτρόπαιο έγκλημα που δεν έχει διαπράξει. Αν ζητήσει συγχώρεση από αυτούς που πλήγωσε, εξιλέωση, αυτή θα της δοθεί, ή θα πρέπει να συνεχίζει να μεταφέρει για πάντα το σταυρό του μαρτυρίου της;

Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ίαν ΜακΓιούαν που το περιοδικό TIME κατέταξε στα 100 καλύτερα βιβλία όλων των εποχών, η ταινία του Τζο Ράιτ τοποθετεί την εκρηκτική χημεία του ζεύγους Κίρα Νάιτλι - Τζέιμς ΜακΑβόι σε μια άψογη ανάπλαση εποχής και σβήνει με την ιδιαίτερη αύρα της κάθε υπόνοια ακαδημαϊσμού. Το άνοιγμα του φετινού φεστιβάλ Βενετίας, που θέτει από τώρα υποψηφιότητα για τις σημαντικότερες κατηγορίες των Όσκαρ και που τελικά τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερης δραματικής ταινίας ενώ απέσπασε και το βραβείο του καλύτερου πρωτότυπου μουσικού θέματος.


Να τη δείτε:
-γιατί έχει πολύ δυνατή μουσική υπόκρουση(soundtrack)
-για να αναπολήσετε με ένα από τα πιο ρομαντικά ζευγάρια…τη Σεσίλια και τον Ρόμπι

Να μη τη δείτε:
-δεν υπάρχει λόγος για να μη τη δείτε…..

Mια κριτική που μου άρεσε πραγματικά πάρα πολύ είναι του CINEMAD

BorderTown

«Οι κραυγές των γυναικών του Juarez είναι σιωπηλές , γιατί κανένας δεν ήθελε να τις ακούσει.»

Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα που συγκλόνισαν την Αμερική, η ταινία Bordertown αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας που παλεύει για την δικαιοσύνη. Η Λόρεν (Τζένιφερ Λόπεζ), μια φιλόδοξη δημοσιογράφος, προσπαθώντας να κερδίσει την εύνοια του εκδότη της, του υπόσχεται ένα μεγάλο θέμα. Έτσι φθάνει στο Juarez, μια μικρή πόλη κοντά στα σύνορα του Μεξικού με το Τέξας, αποφασισμένη να λύσει το μυστήριο που καλύπτει μια σειρά από φόνους γυναικών που δουλεύουν σε εργότάξια. Εκεί, με τη βοήθεια του εκδότη της τοπικής εφημερίδας Αλφόνσο Ντίαζ (Αντόνιο Μπαντέρας), ανακαλύπτει σοκαριστικές αλήθειες και θέτει τη ζωή της σε τρομερό κίνδυνο…

Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι κινηματογράφοι των Η.Π.Α. αρνήθηκαν να προβάλουν την ταινία, γιατί αυτή προωθεί κάποιες «θεωρίες συνωμοσίας» σύμφωνα με τις οποίες υπάρχει μια συνωμοσία σιωπής για τα γεγονότα, στην οποία συμμετέχουν οι ΗΠΑ και το Μεξικό... Το πιο ενδιαφέρον όμως χαρακτηριστικό του Borderline είναι ότι αποτελεί μια προσπάθεια της Τζένιφερ Λόπεζ (που είναι και παραγωγός) να κάνει αυτό το θέμα γνωστό στο ευρύ κοινό, χρησιμοποιώντας τη δική της διασημότητα... Για την προσπάθεια της αυτή, τιμήθηκε με το βραβείο των Ηθοποιών για την Αμνηστία στο φετινό Φεστιβάλ του Βερολίνου για την προσφορά της στην υπόθεση των δολοφονιών στο Μεξικό.


Να τη δείτε:
- για να μάθετε τι πραγματικά συμβαίνει στα σύνορα Μεξικό – ΗΠΑ, καθώς η ταινία είναι μια αποκάλυψη
- γιατί σαν κινηματογραφικό έργο, σαν πλοκή, σαν ερμηνία, κτλ, έίναι ένα πολύ καλό έργο, ένα έργο που σε "κρατάει" μπροστά στην οθόνη μέχρι το τέλος, ένα έργο που πρέπει να δει όλος ο κόσμος !

Να μη τη δείτε:
- κάποιο σημείο το παρακάνει και προσθέτει στοιχεία υπερβολής,μυθοπλασίας και έτσι χάνει κάτι από την αξία και την αλήθεια που πάει να υποστηρίξει...
- αν δε σας αρέσει το στυλ της περιπετειώδης κοινωνικής καταγγελίας

Ώρες Κοινής Ησυχίας

"Τα άπλυτα βγάινουν στη φόρα"

"Σε μια γειτονιά, τα πράγματα φαίνεται να είναι ήρεμα. Το μόνο που ταράζει το σκηνικό είναι ο συναγερμός ενός αυτοκινήτου που χτυπάει ανά περιόδους, αναστατώνοντας τους πάντες. Σε μια πολυκατοικία της συγκεκριμένης γειτονιάς, πέντε παράλληλες ιστορίες εξελίσσονται, φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους, οι οποίες, όμως, εντέλει συνδέονται... Η Λουκία κι η Νίκη είναι δύο αδελφές που σπουδάζουν στην Αθήνα και μοιράζονται το ίδιο σπίτι. Εντελώς αντίθετες ως χαρακτήρες, βρίσκονται διαρκώς σε αντιπαράθεση... Στο διπλανό διαμέρισμα μένει μια γιαγιά που πέφτει για ύπνο. Δύο ληστές θα διαρρήξουν το διαμέρισμά της. Η γιαγιά, όμως, τους επιφυλάσσει μιαν έκπληξη... Στο επάνω διαμέρισμα, μια όμορφη κοπέλα περιμένει τον αγαπημένο της. Εκείνος, όμως, είναι γιατρός και αργεί να εμφανιστεί... Ένας ηθοποιός, ταγμένος στην τέχνη, είναι έτοιμος να συμβιβαστεί και να πρωταγωνιστήσει σε μια σαπουνόπερα, ενώ δεν εμπιστεύεται τον νεαρό φίλο του... Τέλος, ένας ταξιτζής, διεκδικεί τη γυναίκα του, η οποία τον έχει παρατήσει κι έχει βρει καταφύγιο στο σπίτι της μάνας της..."


Η "Ώρες κοινής ησυχίας" είναι η τελευταία δουλειά της Κατερίνας Ευαγγελάκου. Έκανε την εμφάνιση της στις σκοτεινές αίθουσες τον Φεβρουάριο που μας πέρασε κ δύσκολα θα τη θυμάται κανείς καθώς δεν είχε και την καλύτερη τύχη. Πως να γινόταν διαφορετικά άλλωστε αφού είχε το βασικό μειονέκτημα της ελληνικής της παραγωγής ( η δυσπιστία σε σχέση με τις ελληνικές ταινίες είναι δεδομένη και όχι άδικα) ενώ είχε και την βασικότερη έλλειψη των μεγάλων ονομάτων-κραχτών και των μεγάλων δαπανών σε διαφημίσεις. Κρίμα. Κρίμα για μια ταινία αρκετά αξιόλογη που δεν έχει τίποτα το φανταχτερό αλλά στέκεται αξιοπρεπώς στο κινηματογραφικό στερέωμα με μια υπόθεση πολύ αληθινή και πρωταγωνιστές της...διπλανής πόρτας. Πολύ ωραίο το τραγούδι της ταινίας που γράφει και ερμήνευει η Δήμητρα Γαλάνη(video) για μια ταινία που τουλάχιστον ξεφεύγει από την ελληνική πεπατημένη.

Nα τη δείτε:

-Για να στηρίξετε τις αξιόλογες ελληνικές παραγωγές
-Γιατί ποιότητα και ελληνική ταινία αποτελεί έκπληξη

Να μην την δείτε:

-Αν δεν σας έπεισαν τα καλά μου λόγια
-Θέλετε κάτι εξαιρετικό σε όλα τα επίπεδα.(Καλή ταινία είπαμε,δεν είναι κ για όσκαρ:P)

Little Miss Sunshine

"Εκεί που τα όνειρα συναντούν την πραγματικότητα..."

"Οι Χούβερ, μία από τις πιο δυσλειτουργικές, εκκεντρικές και ταυτόχρονα συμπαθητικές οικογένειες, είναι αποφασισμένοι να συμμετάσχουν στους τελικούς των παιδικών καλλιστείων Little Miss Sunshine με την 8χρονη κόρη τους πάση θυσία. Έτσι, σύσσωμη η εξαμελής οικογένεια επιβιβάζεται σ' ένα ετοιμόρροπο van volkswagen και το road trip ξεκινά. Στην πορεία προς τη δόξα η οικογένεια θα έρθει αντιμέτωπη με ανεκπλήρωτα όνειρα, πικρές αλήθειες και, τελικά, με τον ίδιο τον διαγωνισμό ομορφιάς και τις σουρεαλιστικές του διαστάσεις."

Έχω τόσα πολλά να γράψω γι΄αυτήν την ταινία που δεν ξέρω από που ν΄αρχίσω. Εξαιρετική σε όλα της. Πρόκειται για την ιστορία μιας οικογένειας λίγο περίεργης μα και τόσο συνηθισμένης. Μιας οικογένειας με μέλη τόσο ξεχωριστά και ταυτόχρονα τόσο καθημερινά με μεγάλα και μικρά όνειρα για τα οποία ζουν,παλεύουν,απογοητεύονται αλλά αρνούνται να το βάλουν κάτω. Γιατί αυτό που έχει σημασία είναι "Να κάνεις αυτό που αγαπάς και να μη νοιάζεσαι για τα υπόλοιπα". Μαζί με ανθρώπους που αγαπάς θα συμπλήρωνα εγώ όπως τα μέλη αυτής της οικογένειας που δίνουν ένα μάθημα ζωής όταν γίνονται ένα και δίνουν μαζί την τελική μάχη.

Εξαιρετικά καλογραμμένο και μεστό σενάριο διακρίνει την ταινία, φανταστικοί διάλογοι, καλές ερμηνείες και πολύ καλή σκηνοθεσία για μια ταινία χαμηλής παραγωγής του ανεξάρτητου Αμερικανικού Κινηματογράφου. Το little Miss Sunshine έρχεται να αποδείξει πως καλές ταινίες είναι αυτές που γεννιούνται από αγάπη και ταλέντο. Mπορεί να έχασε το oscar καλύτερης ταινίας από τον Πληροφοριοδότη κέρδισε όμως τα oscar καλύτερου σεναρίου, καλύτερου β΄ανδρικού ρόλου (από τον Αλαν Αρκιν) και σίγουρα μια θέση στις καρδίες μας.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκουμε τους Abigail Breslin (Olive Hoover),Greg Kinnear (Richard Hoover),Paul Dano (Dwayne Hoover),Alan Arkin(Grandpa Edwin Hoover) Toni Collette (Sheryl Hoover),Steve Carell (Frank Hoover).Η Σκηνοθεσία της ταινίας είναι από τους Jonathan Dayton,Valerie Faris και σενάριο από τον Michael Arndt.

Να την δείτε...

... για να κλάψετε να γελάσετε και να βγείτε λίγο καλύτεροι άνθρωποι.

Mona Lisa Smile - Το χαμόγελο της Μόνα Λίζα

"In a world that told them how to think,she showed them how to live "

Το 1953, μια φιλελεύθερη καθηγήτρια(Τζούλια Ρόμπερτς) προσλαμβάνεται για να διδάξει Ιστορία Τέχνης σ' ένα ακριβό κολέγιο θηλέων. Σύντομα έρχεται σε σύγκρουση με τις συντηρητικές δομές του κολεγίου, αλλά και με τη νοοτροπία των μαθητριών της, οι οποίες στην πλειονότητά τους έχουν ως μόνη επιθυμία να παντρευτούν, αδιαφορώντας για πανεπιστημιακή ή άλλη καριέρα...

Μια θηλυκή εκδοχή του "Κύκλου των χαμένων ποιητών", με καλές ερμηνείες.
Πρόκειται για μια ταινία που προβληματίζει με το θέμα της. Δε νομίζω ότι θα μπορούσε να θεωρηθεί ξεπερασμένο τη στιγμή που και σήμερα υπάρχει τόσος συντηρητισμός και ακολουθούνται στερεότυπα, εξάλλου η ταινία έχει και "ιστορική αξία" , καθώς αποδίδει μια παλαιότερη εποχή με ρεαλισμό.

Nα την δείτε :
-για να περάσετε ωραία και να ταξιδέψετε σε μια άλλη εποχή..
-γιατί έχει πολύ ωραία φωτογραφία και απεικόνιζει τη γυναικεία ψυχοσύνθεση

Να μην την δείτε:
- αν θέλετε ένα σενάριο ανατρεπτικό και με εκπλήξεις(είναι ψιλοαναμενόμενο το τέλος..)
-είστε ακόμα συντηρητικοί.. :P

Σκοτεινό ποτάμι-Mystic river

"We bury our sins, we wash them clean"

Τρεις παιδικοί φίλοι συναντιούνται μετά απο 25 χρόνια για να εξιχνιάσουν ένα τραγικό έγκλημα. Ο Σον, ο Ντέιβ και ο Τζίμι, συνδέονται με αφορμή τη δολοφονία της κόρης του τελευταίου. Ο Σον ήταν ο αστυνομικός που επιτηρούσε την περιοχή όπου έγινε το έγκλημα, ενώ ο Τζίμι, πρώην κατάδικος, θέλει απελπισμένα να πάρει το νόμο στα χέρια του

Πρόκειται για ένα ψυχολογικό αστυνομικό δράμα που είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Ντένις Λίχεϊν, σε σκηνοθεσία και παραγωγή Κλιντ Ίστγουντ. Η ταινία θίγει με υπέροχο τρόπο το πρόβλημα της κακοποίησης των παιδιών,και γενικά πως ένας ανθρωπος αντιδρά, σε μια κατάσταση μη αναστρέψιμη. Η απόλυτη κυριαρχία του συναισθήματος στη λογική. Μόνο που το συναίσθημα όταν καταλαμβάνει τον άνθρωπο, τον παρασέρνει σε δρόμους πολύ επικίνδυνους και οδηγεί σε τραγικά συμβάντα, που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Περνάει επίσης το μήνυμα ότι όσο να προσπαθούμε να κόψουμε όλους τους δεσμούς του παρελθόντος,αυτό εξακολουθεί να μας κατατρέχει..

H ταινία συμμετείχε στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Καννών διεκδικούσε 6 Όσκαρ απο τα οποία απέσπασε 2 βραβεία: Α αντρικού ρόλου απο τον Σον Πεν (Τζίμι), και Β ανδρικού απο τον Τιμ Ρόμπινς (Σον).

Να τη δείτε αν:
- Σας αρέσει το ανατρεπτικό τέλος σε μια ταινία
- Θέλετε να δείτε την τέλεια ψυχογραφία των ηθοποιών

Να μην την δείτε αν:
- Θέλετε να χάσετε μια τέλεια ταινία... εσείς θα χάσετε :P

Πολίτικη Κουζίνα-A Touch of Spice

"Η ζωή μας για να νοστιμεύσει θέλει αλάτι"
"Τις ιστορίες του τόπου μας, για να μην τις ξεχάσουμε, τις βάζουμε μέσα στα φαγητά μας..."

Ο Φάνης, Πολίτης στην καταγωγή και αστροφυσικός στο επάγγελμα, ξαναγυρίζει στην Πόλη, ύστερα από τριάντα χρόνια, για να δει τον άρρωστο παππού του. Το ταξίδι δίνει την αφορμή για αναδρομή στο παρελθόν, όταν ως παιδί στην Πόλη, μάθαινε τα μυστικά της μαγειρικής από τον παππού του και ζούσε τον πρώτο έρωτα με τη μικρή Σαϊμέ.

Η ταινία προβάλλοντας ωραία μηνύματα, μιλαέι για χαμένα όνειρα και αγάπες..Είναι μια ταινία που σε ταξιδεύει στην Κωνσταντινούπολη, σε μαγεύει και ξυπνά μνήμες. Εξαιρετικά ατμοσφαιρική, με την πολύ καλή αφήγηση, φωτογραφία, σκηνοθεσία και πρωταγωνιστές!

Να την δείτε:
- Αν θέλετε να δείτε μία απο τις καλύτερες ελληνικές παραγωγές, χολυγουντιανών
προδιαγραφών
- Αν αγαπάτε το πολίτικο φαγητό
- Γιατί η ταινία συνδυάζει χιούμορ με δάκρυ

Να μην την δείτε:
- Αν πεινάτε...
- Αν δεν γνωρίζετε ιστορία, γιατί θα χάσετε το βαθύτερο νόημα