The Rum Diary- Μεθυσμένο Ημερολόγιο

"Absolutely nothing in moderation"

Bασισμένη στο πρώτο μυθιστόρημα του Χάντερ Σ. Τόμσον, στην μακρά και διακεκριμένη καριέρα του, η ταινία "Μεθυσμένο Ημερολόγιο" θα μας διηγηθεί την ιστορία του δημοσιογράφου Πολ Κεμπ (Τζόνι Ντεπ). Κουρασμένος από τη φασαρία και την τρέλα της Νέας Υόρκης και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της μετά-Αϊζενχάουερ εποχής, ο Κεμπ ταξιδεύει στο γαλήνιο νησί του Πουέρτο Ρίκο, για να εργαστεί σε μια τοπική εφημερίδα, στην San Juan Star, που διευθύνει ο ξεπεσμένος αρχισυντάκτης Λότερμαν (Ρίτσαρντ Τζένκινς). Υιοθετώντας την βυθισμένη στο ρούμι ζωή που περιγράφει ο Χέμινγουεϊ στο "The Lost Generation", ο Πολ πολύ σύντομα θα ερωτευτεί παράφορα την Σενό (Άμπερ Χερντ), την ελκυστική, αμερικανικής καταγωγής μνηστή του Σάντερσον (Άαρον Έκχαρτ), ενός επιχειρηματία που ασχολείται με σκοτεινές κτηματομεσιτικές υποθέσεις.

Η ταινία εκθέτει τις προσπάθειες μιας ομάδας διεφθαρμένων «μπάσταρδων» να ρυπάνουν την παρθένα φύση και να εξαθλιώσουν τον ντόπιο πληθυσμό προκειμένου να δώσουν μια ανάσα στο ασθμαίνον αμερικάνικο όνειρο και φυσικά να πλουτίσουν απο όλο αυτό το συγκρότημα που σκέφτονται να δημιουργήσουν χωρίς νόμιμα μέσα. Κάπου εκεί o σεναριογράφος Ρόμπινσον βάζει στην εξίσωση και το ζήτημα της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, καθώς τα γεγονότα εκτυλίσσονται στην εποχή θεσμοποίησης της λεγόμενης gonzo (πληρωμένης) δημοσιογραφίας και του αιώνιου ηθικού διλήμματος «να ξεπουληθώ ή όχι στα μεγάλα συμφέροντα;».

Αν και θεωρώ τον Τζόνι Ντεπ πολύ καλό ηθοποιό και έχει την ικανότητα να προσαρμόζεται στους ρόλους, σε αυτή τη ταινία δεν με έπεισε. Νομίζω ότι είναι λίγο βαρετή σε όλα τα επίπεδα..

Να τη δείτε:
- για την εντυπωσιακή φωτογραφία που καταφέρνει να χωρέσει όλη τη σαγήνη των σπορ αυτοκινήτων και τη ζωντάνια ενός τροπικού παραδείσου

Να μη τη δείτε:
-εάν είστε κατά τον κοκορομαχιών
-εάν έχετε να κάνετε κάτι καλύτερο..

Επίσημο Site: The Rum Diary

Midnight In Paris-Μεσάνυχτα στο Παρίσι

Η νέα ταινία του Γούντι Άλεν, “Μεσάνυχτα στο Παρίσι” είναι μία ρομαντική κομεντί που εκτυλίσσεται στην Πόλη του Φωτός. Μια οικογένεια πηγαίνει εκεί για επαγγελματικούς λόγους κι ένα νεαρό ζευγάρι ετοιμάζεται να παντρευτεί το φθινόπωρο, αλλά ζει καταστάσεις που φέρνουν τα πάνω κάτω στη ζωή του. Η ταινία αφηγείται το μεγάλο έρωτα ενός νέου άνδρα για μια πόλη, το Παρίσι, και μιλάει για τους ανθρώπους που έχουν την ψευδαίσθηση ότι αν είχαν μιαν άλλη ζωή, διαφορετική από τη δική τους, θα ζούσαν πολύ καλύτερα.

Ο ήρωας βρίσκει τρόπο να ταξιδεύει μέσα στο χρόνο με μαγικό τρόπο και καταφέρνει να γνωρίσει διάσημους καλλιτέχνες από τον κόσμο των τεχνών από την εποχή του πνεύματος την "Χρυσή Εποχή" με την Μπελ Επόκ, όπως τους Νταλί, Πικάσο, Μπουνιουέλ, Κοκτό, Λοτρέκ, Χεμινγουέι, Φιτζέραλντ, Κόουλ Πόρτερ, Ντεγκά. Έτσι στην ταινία βλέπουμε το Παρίσι της παλιάς εποχής με τα σοκάκια, τις άμαξες και τα παλιά μαγαζιά, αλλά και το μοντέρνο. Πάντως όπως και να έχει το ερωτεύεσαι!

Να τη δείτε:
-γιατί πήρε Οσκαρ καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου
-γιατί είναι ευχάριστη και σε κάνει να θέλεις να ταξιδέψεις στο Παρίσι

Να μην τη δείτε:
- εάν δε γνωρίζετε απο τέχνες..γιατί σίγουρα δε θα καταλάβετε τις εξέχουσες
προσωπικότητες που συναντά ο ήρωας

Slumdog Millionaire

"Love and money... You have mixed them both."

"Ο Τζαμάλ Μαλίκ, ένας 18χρονος από τις φτωχογειτονιές του Μουμπάι, θα ζήσει τη μεγαλύτερη ημέρα της ζωής του με όλα τα μάτια της Ινδίας στραμμένα πάνω του: αν απαντήσει σωστά σε μια τελευταία ερώτηση, θα κερδίσει 20 εκατομμύρια ρουπίες στο τηλεπαιχνίδι «Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος?». Το σόου διακόπτεται μέχρι την επόμενη μέρα το πρωί, και τότε η αστυνομία συλλαμβάνει τον Τζαμάλ ως ύποπτο απάτης: πώς γίνεται ένα παιδί του δρόμου να γνωρίζει τόσο πολλά? Θέλοντας να αποδείξει την αθωότητά του, ο Τζαμάλ διηγείται την ιστορία της ζωής του, και βλέπουμε ότι κάθε κεφάλαιό της περιέχει και μια απάντηση στις απίθανες ερωτήσεις του τηλεπαιχνιδιού. Η μόνη ερώτηση που παραμένει αναπάντητη είναι πώς ένας νεαρός χωρίς πάθος για το χρήμα κατέληξε να παίρνει μέρος στο συγκεκριμένο σόου? Όταν ο Τζαμάλ επιστρέψει για να απαντήσει στην τελευταία ερώτηση, θα το αποκαλύψει σε 60 εκατομμύρια τηλεθεατές... "

Λίγο πριν μπω στην αίθουσα για το Slumdog Millionaire, διάβαζα ένα από τα διαφημιστικά φυλλάδια της ταινίας. "Η πιο αισιόδοξη ταινία της δεκαετίας" έλεγε. Δυο γεμάτες ώρες αργότερα, βγαίνοντας μ΄ ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη μα πάνω απ΄όλα με μια γλυκιά ανακούφιση στην καρδιά σκεφτόμουν πως η ταινία του Dannie Boyle δεν είναι απλά ο ορισμός του αισιόδοξου μα και το απόλυτο σύγχρονο παραμύθι. Ένα παραμύθι που τα έχει όλα: πόνο, δάκρυα, κακιές μάγισσες, μόχθο και αδικία, μα και αγάπη αληθινή και τελικά λύτρωση. Ο "Τρωγλοδύτης εκατομμυριούχος" όπως αποδόθηκε η ταινία στα ελληνικά, που παραλίγο να πάει κατευθείαν σε DVD (χρειάστηκε να το διαβάσω από τρεις διαφορετικές πηγες για να το πιστέψω) και προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις στην Ινδία για τη ωμή και σκληρή πραγματικότητα που παρουσιάζει, θεωρώ πως άξιζε όλα τα χρυσά αγαλματάκια που απέσπασε. Αποτελεί σίγουρα ένα φόρο τιμής στην αγάπη, στο πείσμα, τη δύναμη ενώ παράλληλα μας ταξιδεύει στην Ινδία με μια ματιά σαν από ντοκιμαντέρ του Lonely planet.

Ο Danny Boyle άψογος σκηνοθετικά, καταφέρνει με μαεστρία και μέσα από τρεις χρόνους να αποδώσει την σκληρή όσο και ρομαντική ιστορία του. Ξεδιπλώνει το κουβάρι της ζωής του Τζαμαλ (και παράλληλα τη ζωή στις φτωχικές γειτονίες της Ινδίας)με γρήγορο ρυθμό και με μια γλυκιά δόση Bollywood.Η ταινία έχει επίσης φανταστική φωτογραφία με ζεστά χρώματα που κρατάνε ζεστή και την καρδιά σου παρά τα σκληρά πλάνα και τις τρομακτικές αλήθειες της ζωής του ήρωα. Παράλληλα, το ίδιο με την ταινία λάτρεψα και το απολαυστικό και αισιόδοξο soundtrack που παντρεύει ευχάριστα και άκρως επιτυχημένα σύγχρονους ήχους με τα παραδοσιακά χρώματα της Ινδίας.( Ήξερα ήδη απ΄έξω το "Paper planes" και τραγουδούσα εκστασιασμένη στην αντίστοιχη σκηνή για να φανταστείτε ενώ και τα υπόλοιπα τραγούδια όπως το βραβευμένο "Jai Ho" είναι πολύ ωραία.) Γενικά ο ήχος της ταινίας είναι εξαιρετικά προσεγμένος και καθαρός.

Τέλος, ερμηνευτικά οι μικροί πρωταγωνιστές προερχόμενοι από τις φτωχογειτονιές του Μουμπάι τα καταφέρνουν περίφημα με κορυφαίο βέβαια το Τζαμαλ ή κατά κόσμον Dev Patel που κέρδισε μεταξύ άλλων και το βραβείο "British Independent Film Award" για τον πιο πολλά υποσχόμενο νέο ηθοποιό. Αξίζει εδώ να σημειώσω πως η Latika ή Freida Pinto μου δημιούργησε τρομακτικά αισθήματα ζήλιας καθότι είναι απλά εντυπωσιακή.

Να τη δείτε:

-Για όλα τα παραπάνω
-Για την ανθρωπιά της και γιατι εστιάζει στη θετική πλευρά μιας τραγωδίας

Να μην τη δείτε:

- Σε περίπτωση που δεν αντέχετε τις ιδιαίτερα σκληρές σκηνές (που εδώ περιλαμβάνουν κυρίως μικρά παιδιά)

An American Crime

“For every situation God always has a plan..”

Ο Lester Likens είναι υπάλληλος ενός τσίρκου και πατέρας της 16χρονης Sylvia(Ellen Page) και της 15χρονης Jennie( Hayley McFarland). Για τις ανάγκες της δουλειάς του ο Lester πρέπει, μαζί με τη γυναίκα του, να περιοδεύει τα καλοκαίρια σε πανηγύρια των διάφορων πόλεων στις τέσσερις άκρες της πολιτείας του. Κάπως έτσι και το καλοκαίρι του 1956 αποφασίζει να αφήσει τις δύο κόρες του υπό την φροντίδα της Gertrude Baniszewski(Catherine Keener) με αντάλλαγμα 20 δολάρια την εβδομάδα. Η Γερτρούδη είναι μία γυναίκα φαινομενικά θρησκόληπτη, αρκετά νευρική, με έξι συνολικά παιδιά που περνά δύσκολες οικονομικές στιγμές, έτσι όποτε αργούσε αυτή η επιταγή ξεσπούσε βίαια στα κορίτσια. Τα βασανιστήρια όμως ξεκινούν όταν η μεγάλη κόρη της Gertrude, Πόλα (Ari Graynor) λέει ψέματα στη μαμά της ότι η Σύλβια διαδίδει φήμες για την Πόλα. Για να μάθει λοιπόν το μάθημα της αρχίζει να την τιμωρεί με βάναυσο τρόπο, ώσπου τη σκοτώνει..

Πρόκειται για αληθινή ιστορία και αυτό ακριβώς το γεγονός, την κάνει ακόμα πιο τραγική από ότι είναι. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι ο σκηνοθέτης Tommy O'Haver θα μπορούσε να κάνει αυτή την ταινία αριστούργημα, αν εμβάθυνε περισσότερο στους χαρακτήρες, και αν είχε καλύτερη ροή η ταινία και όχι άχρηστους διαλόγους και μακρόσυρτα πλάνα. Η ταινία στηρίζεται στις ερμηνείες των Keener και Page, και αυτό τη σώζει κάπως, αλλιώς πολύ πιθανόν να ήταν μια αποτυχία. Το ταλέντο της Ellen Page στην υποκριτική ξεδιπλώνεται ακόμα μια φορά και στην ταινία “Juno” (2007) που της χαρίζει την πρώτη της υποψηφιότητα -Ά γυναικείου ρόλου-για τα βραβεία Όσκαρ. Τότε ήταν μόλις 20 ετών και σήμερα, είναι μία από τις πιο περιζήτητες Αμερικανίδες ηθοποιούς.

Αυτή η ιστορία κακοποίησης ανηλίκου σοκάρισε τις ΗΠΑ τη δεκαετία του '60. Ήταν μια υπόθεση που έκανε το δημόσιο κατήγορο Λιρόι Νιού να αναφωνήσει πως πρόκειται για "το πιο φρικτό έγκλημα που έχει διαπραχθεί ποτέ στην πολιτεία της Ιντιάνας". Ήταν η πρώτη φορά που ένα έγκλημα κακοποίησης ανήλικου ξεπέρασε τον δισταγμό και την άρνηση να δημοσιευθεί και να καταγγελθεί δημοσίως στην δεκαετία του ’60 και να μας προβληματίσει για ακόμα μια φορά για το τι πρέπει να γίνει για να εξαλειφθούν τέτοια γεγονότα, τώρα πια που ακούμε ολοένα και πιο συχνά τέτοια φαινόμενα κακοποίησης σε ανθρώπινες ψυχές.

Nα τη δείτε:
- για τις εκπληκτικές ερμηνείες των Keener και Page
- εάν δε ξέρετε τι ακριβώς θέλετε να δείτε, η ταινία ευτυχώς ή δυστυχώς συνδυάζει πολλούς τομείς(θρίλερ, κοινωνικό)

Να μη τη δείτε:
-εάν δεν είστε σε καλή ψυχολογική κατάσταση

Feast of love-Πάνω απ΄ όλα ο έρωτας

"Sometimes you don't know you've crossed a line until you're already on the other side."

Σε μια γειτονιά κάπου στο Όρεγκον ένας ηλικιωμένος καθηγητής πανεπιστημίου με τη γυναίκα του, ένα νεαρό ζευγάρι, ένας απογοητευμένος μεσήλικας, μια αγανακτισμένη μεσίτρια και μερικοί ακόμη αναζητούν την αγάπη, το νόημα της καθώς και πως αυτή επηρεάζει τις ζωές τους.

Με το που είδα πως λέγεται η ταινία, ομολογώ πως δίστασα να τη δω. Ταινίες που πραγματεύονται τέτοια θέματα είναι πάντα ένα ρίσκο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση με δεδομένα τα μεγάλα ονόματα της ταινίας - Ο βραβευμένος με δύο Όσκαρ Robert Benton, ένα για Σκηνοθεσία ("Κράμερ Εναντίον Κράμερ") και ένα για Πρωτότυπο Σενάριο ("Για Μια Θέση Στην Καρδιά") αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία ενώ οι Morgan Freeman, Greg Kinnear("Little Miss Sunshine") και Selma Blair κρατούν κάποιους από τους βασικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους- σκέφτηκα πως το ρίσκο αξίζει. Ρίσκαρα λοιπόν και μάλλον απογοητεύτηκα.

Η ταινία που βασίζεται στην ομώνυμη νουβέλα του Charles Baxter παρακολουθεί τις ζωές απλών ανθρώπων και παρουσιάζει πως αυτές επηρεάζονται από τον έρωτα. Τίποτα το καινούργιο δηλαδή. Και ενώ θα περίμενε κανείς να προσπαθήσει έστω να γλιτώσει από κοινοτυπίες κάνει το ακριβώς αντίθετο πέφτοντας σε αφόρητα κλισέ που ελπίζεις κάθε φορά που τ΄ακούς πως θα ΄ναι η τελευταία. Μάταια όμως. Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει όμως οι ατάκες της ταινίες μοιάζουν απελπιστικά κρύες και συνηθισμένες. Σκηνοθετικά αν και γίνεται προσπάθεια ώστε να αναλυθούν όσο είναι δυνατόν οι χαρακτήρες κάτι τέτοιο δεν επιτυγχάνεται αφού το πλήθος των συναισθημάτων, προβλημάτων και καταστάσεων που βιώνουν ή θα έπρεπε να βιώνουν οι ήρωες είναι τεράστιο και δύσκολα αναλύεται. Από άποψη ερμηνειών οι Morgan Freeman και Greg Kinnear κάνουν ότι μπορούν αλλά χωρίς υποστήριξη δεν καταφέρνουν να μας πείσουν ιδιαίτερα. Το μόνο δυνατό σημείο της ταινίας είναι το τέλος που είναι κάπως σκληρό, αλλά κι αυτό μοιάζει να εκβιάζει συναισθήματα.

Να τη δείτε:

-Αν σας αρέσουν τέτοιου είδους ταινίες
-Αν είστε ρομαντικοί, ή έχετε καρδιά που λέει και το tagline της ταινίας

Να μην τη δείτε:

-Αν έχετε βαρεθεί τέτοιες ταινίες
-Γιατί δεν έχει τίποτα καινούργιο να πει

He was a quiet man-Πολίτης υπεράνω υποψίας

You may ask why I did what I did… but what choice did you give me? How else could I get your attention?? The only I want, is to exist in your world…

Ο Μπομπ Μακόνελ(Christian Slater) περνάει άλλη μια κακή μέρα. Κλεισμένος για ακόμα οχτώ ώρες στο βαρετό και ψυχρό του γραφείο, μαζί με ανθρώπους που δεν τον συμπαθούν και δεν του δίνουν σημασία, ο Μπομπ έχει χάσει κάθε αίσθηση προσανατολισμού και μάλιστα φτάνει στα πρόθυρα της δολοφονίας. Όμως, η μέρα του πρόκειται να καλυτερέψει, όταν από πιθανός δολοφόνος γίνεται πραγματικός ήρωας, αφού σώζει τη Βανέσα(Elisha Cuthbert) από βέβαιο θάνατο. Αυτός ο ασήμαντος τύπος, ξαφνικά γίνεται το πρόσωπο της ημέρας και περνάει από τη μια άκρη, της απρόσωπης και ασήμαντης ζωής, στην άλλη, όπου όλα τα φώτα είναι καθηλωμένα πάνω του.

Και όμως να, που μια μικρή ατυχία και λόγια από τρίτους θα τον κάνουν να χάσει την ευτυχία που έχει βρει κατά λάθος ….και αυτό γιατί «έρχονται στιγμές που οι άρρωστοι και αδύναμοι ..πρέπει να θυσιαστούν για να σωθεί το κοπάδι…» Η ταινία είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Μπορώ να πω ότι κράτησε το ενδιαφέρον και την αγωνία μου στα ύψη. Περίμενα να δω τι θα γίνει παρά κάτω, πότε θα επιβεβαιωθεί ο τίτλος…τι τρελό θα κάνει ένας πολίτης, που είναι υπεράνω υποψίας?! Η υποκριτική του Christian Slater είναι όλα τα λεφτά!

Να τη δείτε:
-για να διαπιστώσετε τα όρια του ανθρώπινου μυαλού. Αναρωτηθήκατε άραγε, οι δικές σας αντοχές μέχρι που φτάνουν??
-για να αναθεωρήσετε όταν λέτε ότι είστε γκαντέμηδες :P (που να δείτε τι έπαθε η Βανέσα)

Να μη τη δείτε:
-αν σας έχουν καταπιεσμένους στη δουλειά σας…μη σας μπαίνουν και ιδέες :P

Love in the time of cholera - Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας

“How long would you wait for the one who love??”

Η ταινία είναι μεταφορά του ομώνυμου και βραβευμένου βιβλίου του Gabriel Garcia Marquez. Πρόκειται για την ιστορία που συνοψίζει συγκινητικά και μοναδικά την έννοια της απόλυτης αγάπης: Ο Φλορεντίνο Αρίσα (Javier Bardem) είναι ένας νεαρός που ερωτεύεται τρελά την Φερμίνα Δάσα (Giovanna Mezzogiorno). Εκείνη, αστή, σχεδόν άγουρη, καταπιεσμένη και μην ξέροντας τι σημαίνει να νιώθεις ερωτευμένος, παντρεύεται τον επιφανή γιατρό Χουβενάλ Ουρμπίνο(Benjamin Bratt). Τα χρόνια περνούν, ο Φλορεντίνο κάνει διάφορες σχέσεις αλλά ποτέ δεν μπόρεσε να ξεπεράσει την αγάπη του για την Φερμίνα. Tελικά, το ζευγάρι ενώνεται, γέρικο κοντά στα 80 πια, μετά από 51 χρόνια, 9 μήνες και 4 μέρες, όσα ακριβώς χρόνια μετρά ο έρωτας αυτός.

Η πιο πολυαναμενόμενη ταινία της χρονιάς που όμως αλλιώς την περιμέναμε κ αλλιώς βγήκε… Η ταινία αν και αισθηματική δεν περιέχει ίχνος ρομαντισμού. Ο σκηνοθέτης αφιερώνει ελάχιστο χρόνο στο να δείξει γιατί και πώς ερωτεύονται οι δύο νέοι (ή μάλλον δεν το δείχνει) και σε μεταφέρει άτσαλα στη μέση ηλικία τους και μετά στα γηρατειά. Αν ήταν λίγο διαφορετικά γυρισμένο, θα ήταν μία τρομερή παρωδία για τις ρομαντικές ταινίες και θα έβγαζε γέλιο!! :P


Να τη δείτε :

-γιατί έχει ωραία soundtracks…:P (το trailer περιέχει το τραγούδι της Shakira «La Despedida»)
- για να διερωτηθείτε, εσείς πόσο θα περιμένατε για τη αγάπη σας..?? (εξάλλου είναι κ το μόνο που σου μένει βλέποντας την ταινία )

Να μη τη δείτε:

- γιατί θα απογοητευτείτε από τη μεταφορά του βιβλίου
- γιατί διαβάζοντας κ αυτό το post είναι σα να την είδατε…(μη κλαίτε κ τα λεφτά του εισιτηρίου) :P