The Rum Diary- Μεθυσμένο Ημερολόγιο

"Absolutely nothing in moderation"

Bασισμένη στο πρώτο μυθιστόρημα του Χάντερ Σ. Τόμσον, στην μακρά και διακεκριμένη καριέρα του, η ταινία "Μεθυσμένο Ημερολόγιο" θα μας διηγηθεί την ιστορία του δημοσιογράφου Πολ Κεμπ (Τζόνι Ντεπ). Κουρασμένος από τη φασαρία και την τρέλα της Νέας Υόρκης και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της μετά-Αϊζενχάουερ εποχής, ο Κεμπ ταξιδεύει στο γαλήνιο νησί του Πουέρτο Ρίκο, για να εργαστεί σε μια τοπική εφημερίδα, στην San Juan Star, που διευθύνει ο ξεπεσμένος αρχισυντάκτης Λότερμαν (Ρίτσαρντ Τζένκινς). Υιοθετώντας την βυθισμένη στο ρούμι ζωή που περιγράφει ο Χέμινγουεϊ στο "The Lost Generation", ο Πολ πολύ σύντομα θα ερωτευτεί παράφορα την Σενό (Άμπερ Χερντ), την ελκυστική, αμερικανικής καταγωγής μνηστή του Σάντερσον (Άαρον Έκχαρτ), ενός επιχειρηματία που ασχολείται με σκοτεινές κτηματομεσιτικές υποθέσεις.

Η ταινία εκθέτει τις προσπάθειες μιας ομάδας διεφθαρμένων «μπάσταρδων» να ρυπάνουν την παρθένα φύση και να εξαθλιώσουν τον ντόπιο πληθυσμό προκειμένου να δώσουν μια ανάσα στο ασθμαίνον αμερικάνικο όνειρο και φυσικά να πλουτίσουν απο όλο αυτό το συγκρότημα που σκέφτονται να δημιουργήσουν χωρίς νόμιμα μέσα. Κάπου εκεί o σεναριογράφος Ρόμπινσον βάζει στην εξίσωση και το ζήτημα της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, καθώς τα γεγονότα εκτυλίσσονται στην εποχή θεσμοποίησης της λεγόμενης gonzo (πληρωμένης) δημοσιογραφίας και του αιώνιου ηθικού διλήμματος «να ξεπουληθώ ή όχι στα μεγάλα συμφέροντα;».

Αν και θεωρώ τον Τζόνι Ντεπ πολύ καλό ηθοποιό και έχει την ικανότητα να προσαρμόζεται στους ρόλους, σε αυτή τη ταινία δεν με έπεισε. Νομίζω ότι είναι λίγο βαρετή σε όλα τα επίπεδα..

Να τη δείτε:
- για την εντυπωσιακή φωτογραφία που καταφέρνει να χωρέσει όλη τη σαγήνη των σπορ αυτοκινήτων και τη ζωντάνια ενός τροπικού παραδείσου

Να μη τη δείτε:
-εάν είστε κατά τον κοκορομαχιών
-εάν έχετε να κάνετε κάτι καλύτερο..

Επίσημο Site: The Rum Diary

Forrest Gump

"The story of a lifetime."

Η πορεία της ζωής του Φόρεστ Γκαμπ(Tom Hanks), ενός ανθρώπου με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης, που "συμμετείχε" σε μερικά από τα πιο σπουδαία γεγονότα που επηρέασαν την εξέλιξη των ΗΠΑ, από τα τέλη της δεκαετίας του 50 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70 και κατόρθωσε να βγει νικητής μέσα από κάθε δοκιμασία που αντιμετώπισε η πατρίδας του. Ο Φόρεστ Γκαμπ συναντήθηκε με τον Eλβις Πρίσλεϊ, με τον Λίντον Τζόνσον, με τον Ρίτσαρντ Νίξον, πολέμησε στο Βιετνάμ και τελικά κατάφερε να γίνει πλούσιος και διάσημος. Μόνο που ο ίδιος δεν συνειδητοποίησε τη σημαντικότητα των πράξεών του λόγω της πνευματικής του κατάστασης…

Το δραματικό αριστούργημα του Robert Zemeckis, που γνώρισε τεράστια εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία και έδωσε την ευκαιρία στον Tom Hanks να προσφέρει μια ακόμη συγκλονιστική ερμηνεία. Η ταινία βραβεύτηκε με 6 Oσκαρ: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας - Robert Zemeckis (Back to the future, Cast Away), α ανδρικού ρόλου - Tom Hanks, σεναρίου, μοντάζ και οπτικών εφέ. Ωστόσο θεωρώ ότι μερικά σημεία όπως το κομμάτι του στρατού, ή το κομμάτι που ο Φόρεστ τρέχει ασταμάτητα επιβραδύνουν το ρυθμό και σε ορισμένα σημεία δεν αποφεύγει καθόλου τα κλισέ του αμερικανικού σινεμά (ο Φόρεστ θύμα των τραμπούκων του σχολείου, η στρατιωτική θητεία με δόσεις ηρωισμού και αφέλειας, η επιχειρηματική ανέλιξη με μπόλικη τύχη κ.λπ.).

Να την δείτε:
- εάν αγαπάτε τα δράματα, σίγουρα θα την λατρέψετε
- για να καταλάβετε γιατί σάρωσε στα όσκαρ

Να μην την δείτε:
- εάν νομίζετε ότι τίποτα δεν σας πάει καλά, γιατί με τόσα που καταφέρνει ο Φόρεστ θα νιώσετε
ακόμα πιο χάλια

Δε θα μπορούσα να μην αναφέρω το υπέροχο soundtrack της ταινίας που πραγματικά σε ταξιδεύει..Απλά κλείστε τα μάτια και ακούστε το..

The Curious Case of Benjamin Button

"Life isn't measured in minutes, but in moments"

H "Απίστευτη ιστορία του Βenjamin Button" αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά της νουβέλας του F. Scott Fitzgerald που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1920.Η ιστορία του βιβλίού αναφερόταν σ΄έναν άντρα που γεννήθηκε ογδόντα χρονών και καθώς περνούσαν τα χρόνια γινόταν όλο και πιο νέος.O Βenjamin Button λοιπόν, γεννημένος στη Νέα Ορλεάνη του 1918 σαν ένα πρόωρα γερασμένο μωρό, μεγαλώνει στα χέρια μιας καλόκαρδης μαύρης υπαλλήλου ενός γηροκομείου. Ενώ όμως όλοι γύρω του ενηλικιώνονται και πεθαίνουν, εκείνος γίνεται, καθώς περνούν τα χρόνια, όλο και νεότερος.


Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός όχι και τόσο συνηθισμένου άντρα. Ένος άντρα που στην παράξενη ζωή του "συναντά άλλους ανθρώπους, ανακαλύπτει νέα μέρη, βρίσκει και χάνει την αγάπη, τις χαρές της ζωής, έρχεται αντιμέτωπος με τον πόνο του θανάτου, κ ένα σωρό άλλα συναισθήματα που είναι πάντα πέρα και πάνω από το χρόνο". Γιατί ο χρόνος ποτέ δεν είναι αρκετός όπως μου επισήμανε καιρό πριν ένας διαδικτυακός φίλος. Ο Βenjamin button αν και ζει μια φαινομενικά ανάποδη ζωή αντιμετωπίζει τους ίδιους φόβους και τις ίδιες ανησυχίες κάθε ανθρώπου από καταβολής κόσμου. Ο χρόνος κυλάει και ποτέ δεν φτάνει για να ζήσουμε ότι θέλουμε. Η ταινία του David Fincher γνωστού από το εκπληκτικό θρίλερ Seven και το επίσης εξαιρετικό Fight Club εμπλέκεται με όλα αυτά τα ζητήματα και καταφέρνει αν είσαι αρκετά ανοιχτός να σε βάλει στη διαδικασία να σκεφτείς και γιατί όχι να αναλογιστείς λίγο τη ζωή σου. Το αρνητικό δυστυχώς της προσπάθειας είναι η φανερή τάση προς εντυπωσιασμό μέσα από μια ταινία υπερπαραγωγή που καταλαβαίνεις πως φτιάχτηκε για να πάει στα όσκαρ. Ίσως να ήταν καλύτερα αν όλα ήταν λιγότερο κραυγαλέα όπως κάθε αλήθεια στη ζωή μας εξάλλου αλλά βέβαια τότε ίσως να ήταν μια λιγότερο "εκπληκτική" ιστορία.

Γενικά πρόκειται για μια ταινία που παρά τα 166 της λεπτά δεν κουράζει ιδιαίτερα και πραγματεύεται όμορφα μεγάλες αλήθειες μέσα από μια πραγματικά πρωτότυπη ιστορία. Σε σχέση με το Forest Gump, την ταινία με την οποία περισσότερο συγκρίνεται, αν και έχει κάποια κοινά στοιχεία βγαίνει χαμένη αφού το forest gump είναι μακράν πιο απλό και λιτό (με την πολύ καλή έννοια) ενώ παράλληλα είναι ικανό να σου δημιουργήσει και πολλά περισσότερα συναισθήματα.

Να το δείτε:
-Για τις αλήθειες που απεικονίζει μέσα από τη ζωή ενός παράξενου ανθρώπου
-Για το εκπληκτικό μακιγιάζ και τα πολύ πολύ καλά οπτικά εφέ.

Να μην το δείτε:
-Αν δεν είστε φαν των υπερπαραγωγών
-Αν κουράζεστε εύκολα και ειδικά αν σας κουράζει η συνεχής αφήγηση και τα flashbacks

Lars and the Real Girl -Ο Λαρς και η “κούκλα” του

«Ο έρωτας του ήρθε κουτί»

Όταν ο Λαρς Λίντστρομ (Ράιν Γκόσλινγκ) συστήνει στον αδερφό του (Πολ Σνάιντερ) και στην συννυφάδα του Κάριν (Έμιλι Μόρτιμερ) το καινούριο του κορίτσι Μπιάνκα, που γνώρισε στο ίντερνετ, αυτοί δεν πιστεύουν στα μάτια τους. Μήπως ο Λαρς, έχει τρελαθεί εντελώς; Εκείνοι αντικρίζουν μία κούκλα, όμως ο Λαρς βλέπει την Μπιάνκα ως την καλύτερή του φίλη, το δικό του άνθρωπο. Η Μπιάνκα όμως είναι μία απλή κούκλα και πώς θα το εξηγήσουν αυτό στους κατοίκους της μικρής τους πόλης στην οποία έχουν μεγαλώσει;

Πρόκειται για ένα κοινωνικό δράμα όσο και μία κοινωνική σάτιρα που αγγίζει τα όρια της ανατρεπτικής κωμωδίας. Είναι αλήθεια πως φλερτάρει γοητευτικά με τη φιλμική φάρσα, αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως πρόκειται ταυτοχρόνως για ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα ψυχογραφήματα κλινικού περιστατικού που έχουμε δει τελευταία. Η σεναριογράφος Νάνσι Όλιβερ μας δίνει έναν ήρωα που ψάχνει και βρίσκει μόνος του το δρόμο προς την εξωστρέφεια και την κοινωνικότητα, μέσω μιας παράξενης (άρρωστης καλύτερα) σχέσης. Η τοπική κοινωνία δεν καταγγέλεται για τα δεινά του ατόμου. Αντίθετα, συμβάλλει σημαντικά στην ανάρρωσή του κι έτσι γλιτώνει κάποια αιματηρή εκδίκηση ή βιβλική τιμωρία. Η σκηνοθεσία του Γκιλέσπι είναι πολύ προσεκτική με το θέμα του και δεν εκμεταλλεύεται ούτε για μια στιγμή την ευάλωτη θέση του ήρωά του, ώστε να αποσπάσει εύκολα γέλια ή δάκρυα. Όπως ακριβώς και οι κάτοικοι της πόλης, που συνωμοτούν χωρίς δεύτερη σκέψη υπέρ του να βοηθήσουν τον Λαρς.

Να τη δείτε:
- για μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση πάνω στην κοινωνική αποδοχή του μη κανονικού
- για την εξαιρετική ερμηνεία του Ράιν Γκόσλινγκ

Να μη τη δείτε:
-εάν δε σας αρέσουν οι κοινωνικές ταινίες

An American Crime

“For every situation God always has a plan..”

Ο Lester Likens είναι υπάλληλος ενός τσίρκου και πατέρας της 16χρονης Sylvia(Ellen Page) και της 15χρονης Jennie( Hayley McFarland). Για τις ανάγκες της δουλειάς του ο Lester πρέπει, μαζί με τη γυναίκα του, να περιοδεύει τα καλοκαίρια σε πανηγύρια των διάφορων πόλεων στις τέσσερις άκρες της πολιτείας του. Κάπως έτσι και το καλοκαίρι του 1956 αποφασίζει να αφήσει τις δύο κόρες του υπό την φροντίδα της Gertrude Baniszewski(Catherine Keener) με αντάλλαγμα 20 δολάρια την εβδομάδα. Η Γερτρούδη είναι μία γυναίκα φαινομενικά θρησκόληπτη, αρκετά νευρική, με έξι συνολικά παιδιά που περνά δύσκολες οικονομικές στιγμές, έτσι όποτε αργούσε αυτή η επιταγή ξεσπούσε βίαια στα κορίτσια. Τα βασανιστήρια όμως ξεκινούν όταν η μεγάλη κόρη της Gertrude, Πόλα (Ari Graynor) λέει ψέματα στη μαμά της ότι η Σύλβια διαδίδει φήμες για την Πόλα. Για να μάθει λοιπόν το μάθημα της αρχίζει να την τιμωρεί με βάναυσο τρόπο, ώσπου τη σκοτώνει..

Πρόκειται για αληθινή ιστορία και αυτό ακριβώς το γεγονός, την κάνει ακόμα πιο τραγική από ότι είναι. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι ο σκηνοθέτης Tommy O'Haver θα μπορούσε να κάνει αυτή την ταινία αριστούργημα, αν εμβάθυνε περισσότερο στους χαρακτήρες, και αν είχε καλύτερη ροή η ταινία και όχι άχρηστους διαλόγους και μακρόσυρτα πλάνα. Η ταινία στηρίζεται στις ερμηνείες των Keener και Page, και αυτό τη σώζει κάπως, αλλιώς πολύ πιθανόν να ήταν μια αποτυχία. Το ταλέντο της Ellen Page στην υποκριτική ξεδιπλώνεται ακόμα μια φορά και στην ταινία “Juno” (2007) που της χαρίζει την πρώτη της υποψηφιότητα -Ά γυναικείου ρόλου-για τα βραβεία Όσκαρ. Τότε ήταν μόλις 20 ετών και σήμερα, είναι μία από τις πιο περιζήτητες Αμερικανίδες ηθοποιούς.

Αυτή η ιστορία κακοποίησης ανηλίκου σοκάρισε τις ΗΠΑ τη δεκαετία του '60. Ήταν μια υπόθεση που έκανε το δημόσιο κατήγορο Λιρόι Νιού να αναφωνήσει πως πρόκειται για "το πιο φρικτό έγκλημα που έχει διαπραχθεί ποτέ στην πολιτεία της Ιντιάνας". Ήταν η πρώτη φορά που ένα έγκλημα κακοποίησης ανήλικου ξεπέρασε τον δισταγμό και την άρνηση να δημοσιευθεί και να καταγγελθεί δημοσίως στην δεκαετία του ’60 και να μας προβληματίσει για ακόμα μια φορά για το τι πρέπει να γίνει για να εξαλειφθούν τέτοια γεγονότα, τώρα πια που ακούμε ολοένα και πιο συχνά τέτοια φαινόμενα κακοποίησης σε ανθρώπινες ψυχές.

Nα τη δείτε:
- για τις εκπληκτικές ερμηνείες των Keener και Page
- εάν δε ξέρετε τι ακριβώς θέλετε να δείτε, η ταινία ευτυχώς ή δυστυχώς συνδυάζει πολλούς τομείς(θρίλερ, κοινωνικό)

Να μη τη δείτε:
-εάν δεν είστε σε καλή ψυχολογική κατάσταση

In Bruges-Αποστολή στη Mπριζ

"Maybe that's what hell is: the entire rest of eternity spent in fuckin' Bruges"

Μετά την τελευταία τους δουλειά στο Λονδίνο, δύο επαγγελματίες δολοφόνοι καταφεύγουν στη βελγική Μπριζ περιμένοντας οδηγίες. Περιφέρονται στην πόλη σαν τουρίστες, μέχρι που το αφεντικό τους διατάζει τον βετεράνο Κεν να βγάλει από τη μέση τον νεότερο και επιπόλαιο Ρέι.

Από τον βραβευμένο με Όσκαρ σκηνοθέτη Martin McDonagh ("Six Shooter", Όσκαρ Ταινίας Μικρού Μήκους 2007) έρχεται μια μαύρη κωμωδία, μια ιστορία πάνω στη φιλία, την τιμή και την πίστη με ήρωες τον Colin Farrell, τον Ralph Fiennes και τον Brendan Gleeson.

Πρόκειται για την ταινία με τις πιο έξυπνες και απολαυστικές ατάκες που έχω δει εδώ και πολύ καιρό. Κλασσικό Βρετανικό χιούμορ στα καλύτερα του. Ατάκες μαύρες και πικρές που με δεύτερη σκέψη είναι ικανές να σε ρίξουν σε γερή μελαγχολία είναι ικανές να προκαλέσουν δυνατά γέλια. Δεν ήταν λίγες οι φορές που έπιασα τον εαυτό μου να γελάει και να ντρέπεται. Κι αυτό γιατί αφενός τα θέματα που θίγονταν ήταν ιδιαίτερα λεπτά (αστεία ρατσιστικού περιεχομένου έδιναν κ έπαιρναν αλλά όπως κ τα αστεία και οι κακίες για την όμορφη Bruges, παρουσιάζονταν με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε κανείς να μην ενοχληθεί) αλλά κυρίως γιατί οι πράξεις που διαδέχονταν τις ατάκες των ηρώων ή προηγούνταν αυτών ήταν πραγματικά τραγικά σκληρές. Κ εδώ έρχεται και η δεύτερη επιτυχία της ταινίας που καταφέρνει να αναλύσει αρκετά καλά τον ψυχολογικό κόσμο των ηρώων της. Κάθε χαρακτήρας έχει μια ιστορία που βγαίνει αργά αλλά σταθερά και οδηγεί την υπόθεση. Αξίες, αρετές και ελαττώματα των ηρώων αναβλύζουν με τον πιο ρεαλιστικό τρόπο ενώ φιλοσοφικές συζητήσεις και ανθρώπινες αναζητήσεις (που θα μπορούσε ο καθένας να κάνει) κάνουν ακόμη πιο καλούς τους ήδη ενδιαφέροντες και συχνά συγκινητικούς διάλογους.

Σε όλα τα παραπάνω βοηθούν οι παραπάνω από καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Ειδικά ο Colin Farrell ήταν απολαυστικός και σίγουρα σε μια από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του( Ο τρόπος με τον οποίο συνδύαζε τις κωμικές ατάκες με την τραγικότητα του ήρωα του ήταν εξαιρετικός). Ενδιαφέρουσα επίσης ήταν και η σκηνοθετική άποψη του McDonagh που έχει μια σχεδόν τουριστική ματιά πάνω στην Bruges η οποία αναδεικνύεται με εντυπωσιακές εικόνες από μουσεία, μνημεία, κανάλια και επενδύεται εξαιρετικά από πολύ πολύ καλά μουσικά κομμάτια.

Να τη δείτε:

-Γιατί πρόκειται για μια απολαυστική ταινία με πολύ καλό Βρετανικό χιούμορ
- Γιατί θα γελάσετε πολύ όσο και θα προβληματιστείτε
-Για τις παραμυθένιες εικόνες της Bruges και του Colin Farell (:P)

Να μην τη δείτε:

-Αν δεν σας αρέσει το μαύρο χιούμορ
-Αν είστε πολύ ευαίσθητοι κ με τάσεις μελαγχολίας
-Γιατί πολλές ατάκες μπορεί να σας ξενίσουν ή ακόμη κ να σας ενοχλήσουν

4 Months 3 Weeks & 2 Days - 4 Μήνες,3 Εβδομάδες & 2 Μέρες

"What is she going to do?"

Βρισκόμαστε στη Ρουμανία λίγο πριν την πτώση του κομμουνισμού και του καθεστώτος Τσαουσέσκου. Δύο φοιτήτριες, η Otilia και η Gabita, συγκάτοικοι στο πανεπιστήμιο, καλούνται να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της εγκυμοσύνης της μίας από τις δύο. Οι εκτρώσεις απαγορεύονται και καμιά από τις δύο δεν έχει παρόμοια εμπειρία. Τα κορίτσια κανονίζουν να συναντήσουν σε ένα ξενοδοχείο τον κύριο Bebe, ο οποίος θα προβεί στην διαδικασία της έκτρωσης. Ωστόσο ο γιατρός αυτός που γνωρίζει ότι θα πραγματοποιήσει μία παράνομη έκτρωση ζητά κάτι παραπάνω από λεφτά.

Στη κομμουνιστική Ρουμανία του 1987 η απαγόρευση των εκτρώσεων αντιμετωπίζεται από τους πολίτες σαν στέρηση της προσωπικής τους ελευθερίας. Με αφορμή το γεγονός αυτό ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Cristian Mungiu μας αφηγείται την ιστορία της Gabita που για 4 Μήνες 3 εβδομάδες και 2 ημέρες ζει το Γολγοθά μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Το αποτέλεσμα είναι ένα μικρό αριστούργημα. Μια ταινία σταθμός για τον αναγεννημένο Ρουμάνικο Κινηματογράφο που κέρδισε μεταξύ άλλων το Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών για το 2007.

Το 4 Μήνες , 3 εβδομάδες και 2 ημέρες είναι μια ταινία εξαιρετικά απλή και φρικτά ρεαλιστική. Χωρίς ακραίους συναισθηματισμούς και υπερβολές σε παρασύρει αργά αλλά σταθερά στη μαύρη ιστορία των δυο ηρωίδων που γίνονται ένα για να αντιμετωπίσουν τη σκληρότητα της ζωής τους όπως αυτή διαμορφώνεται μέσα στη χωρίς διεξόδους κοινωνία τους. Η ιστορία ξετυλίγεται στο γκρίζο σκηνικό των εργατικών κατοικιών μιας ρουμανικής πόλης κ είναι βυθισμένη σε μια εξαθλίωση που δημιουργεί τις περισσότερες φορές επιβλητική ατμόσφαιρα. Χωρισμένη ξεκάθαρα σαν τις πράξεις ενός δράματος, σκηνοθετημένη απλά, με αργούς ρυθμούς ,παντελή απουσία μουσικής επένδυσης, φωτογραφία απερίγραπτα ρεαλιστική μα πάνω απ’ όλα διάλογους φυσικούς που σε κάνουν να ανατριχιάσεις με την αλήθεια τους, η ταινία καταφέρνει να εξιστορήσει τα γεγονότα της παράνομης έκτρωσης (με λεπτομέρειες που σοκάρουν) μα και να αποτυπώσει τη δύσκολη ζωή κάτω από ένα απολυταρχικό καθεστώς, σ΄ ένα παρηκμασμένο περιβάλλον.

Ερμηνευτικά οι πρωταγωνίστριες της ταινίας είναι εξαιρετικές. Η Anamaria Marinca στο ρόλο της Otilia που με αυταπάρνηση δέχεται κάθε ταπείνωση για να βοηθήσει τη φίλη της, είναι ανατριχιαστική με τη φυσικότητα της. Καταφέρνει να είναι σπαρακτική χωρίς καμία έξαρση, καμία υπερβολή, μόνο από την μεστή ερμηνεία της με το βλέμμα της, το τρέμουλο της φωνής της, την τρομαγμένη όψη του προσώπου της. Επίσης πολύ καλή είναι κ η Laura Vasiliu στο ρόλο της Gabita, που αντιμετωπίζει με ψυχρότητα και σχεδόν αποστασιοποιημένα τις περισσότερες φορές τα γεγονότα της έκτρωσης της και καταφέρνει να δημιουργήσει πολλά συναισθήματα και προβληματισμούς.

Να το δείτε:

-Γιατί πρόκειται για ένα συγκλονιστικό δράμα που δεν πρόκειται να σας αφήσει ανεπηρέαστους
-Για τους ηθικούς και κοινωνικούς προβληματισμούς που δημιουργεί

Να μην το δείτε:

-Γιατί είναι ιδιαίτερα σκληρό σε ορισμένα σημεία

When Nietzsche Wept-Όταν έκλαψε ο Νίτσε

"We are more in love with desire than the desired"

Ο Φρίντριχ Νίτσε, ο Σίγκμουντ Φρόιντ, ο Δρ. Τζόζεφ Μπρόιερ και η Άννα Ο. θα συναντηθούν. Tην εποχή εκείνη ο Νίτσε είναι ένας άγνωστος, άρρωστος και φτωχός φιλόσοφος και ο Φρόιντ είναι ένας 26χρονος μαθητευόμενος της ιατρικής. Ένα σπαρακτικό ερωτικό τρίγωνο και μια μοιραία γυναίκα, η Λου Σαλομε, θα ενώσει τις ζωές τους. Η Λου θα πείσει το Δρ. Μπρόιερ να εφαρμόσει πειραματικά στο μυαλό του Νίτσε τη νέα του αμφιλεγόμενη θεραπεία. Στην προσπάθειά του να θεραπεύσει τον νεαρό φιλόσοφο, ο Μπρόιερ γίνεται ο ίδιος ασθενής. Οι δυο τους θα χαθούν σε έναν κόσμο όπου η πραγματικότητα, τα όνειρα, οι σεξουαλικές εμμονές και τα αιώνια πάθη γίνονται ένα.


H ταινία είναι βασισμένη στο best-seller μυθιστόρημα "Όταν έκλαψε ο Νίτσε",του σημαντικού αμερικανού ψυχαναλυτή και διδάκτορα Ίρβιν Γιάλομ, το οποίο έχει μεταφραστεί σε δεκαέξι γλώσσες και κατάφερε να αποσπάσει το χρυσό μετάλλιο της Κοινοπολιτείας ως το καλύτερο μυθιστόρημα του 1993. Πρόκειται για ένα βιβλίο το οποίο δυστυχώς δεν έχω διαβάσει αλλά κρίνοντας από την ταινία πρέπει να είναι καταπληκτικό.

Μη έχοντας διαβάσει το βιβλίο λοιπόν δεν ήξερα τι να περιμένω. Μάλλον περίμενα την ταινία πιο εξεζητημένη και μακρινή προς εμένα δεδομένων των σημαντικότατων και ιδιαίτερων προσωπικοτήτων που προσπαθεί να προσεγγίσει. Ευτυχώς διαψεύστηκα. Ο φόβος της ζωής και του θανάτου, της μοναξιάς, της προδοσίας, η δύναμη της αγάπης, η ανάγκη της φιλίας ακόμη κι από αυτούς που φαίνεται κ ίσως και να καταφέρνουν να ζουν μόνοι είναι μερικά μόνο από τα θέματα που συζητούν στην ιδιόμορφη κουβέντα τους ο φιλόσοφος Νίτσε και ο γιατρός Μπρόιερ. Ουσιαστικά στο βιβλίο κ έπειτα στην ταινία εκλαϊκεύονται έννοιες δίχως να απλοποιούνται, με κάποιο τρόπο ζητήματα σοβαρά γίνονται προσιτά και προσπελάσιμα ενώ σε ένα άλλο πλαίσιο θα φάνταζαν δυσνόητα, κι όλα αυτά με την υποστήριξη χαρακτήρων ζωντανών που παλεύουν για τη γαλήνη και την ισορροπία.

Στα λιγότερα φιλοσοφικά θέματα της ταινίας μου άρεσε ο Armand Assante στο ρόλο του Νίτσε αν και κάποιοι που ξέρουν καλύτερα το μεγάλο γερμανό φιλόσοφο φαίνεται να διαφωνούν ενώ καλή γενικά ήταν και η σκηνοθετική προσέγγιση με έμφαση στα όνειρα του γιατρού Μπροιερ τον οποίο ενσαρκώνει ο Ben Cross.

Να τη δείτε:

-Αν δεν έχετε όρεξη για να διαβάσετε το βιβλίο το οποίο αυτοί που ξέρουν βρίσκουν κλάσεις ανώτερο από την ταινία (όπως γίνεται τις περισσότερες φορές άλλωστε)
-Για τα πολύ ανθρώπινα και σοβαρά ζητήματα που προσεγγίζονται με ένα εξαιρετικό τρόπο

Να μην τη δείτε:

-Αν έχετε διαβάσει το βιβλίο, οι περισσότεροι που το έκαναν(μετά από μια μικρή έρευνα) απογοητεύτηκαν.
-Γιατί πέρα από την υπόθεση δεν πρόκειται για κάποιο αριστούργημα.

There Will be Blood- Θα Χυθεί Αίμα

"I hate most people."

Στην ανατολή του 20ου αιώνα, ένας επιχειρηματίας γίνεται μεγιστάνας όταν κερδίζει δικαιώματα εκμετάλλευσης της γεμάτης πετρέλαιο γης ενός οικογενειακού ράντσου, μετατρέποντας το χωριό σε βιομηχανική πόλη. Το στήσιμο αυτής της επιχείρησης μα πάνω απ’ όλα οι αλυσιδωτές αντιδράσεις της στις σχέσεις των ανθρώπων παρουσιάζονται σε μία ταινία για την οικογένεια, την απληστία, την πίστη και τον... μαύρο χρυσό, στο προβιομηχανικό Τέξας.

Ο δύο φορές υποψήφιος για Όσκαρ σκηνοθέτης Paul Thomas Anderson συναντά τον βραβευμένο με Όσκαρ Daniel Day-Lewis σε μια ταινία εμπνευσμένη από το μυθιστόρημα του Upton Sinclair , "Oil". Kι αν στο "Oil" αναλύονται καθαρά και οι πολιτικές προεκτάσεις της εκμετάλλευσης του μαύρου χρυσού, η ταινία περιορίζει όσο είναι δυνατόν τη διάσταση αυτή μένοντας στην επίδραση του πλούτου και της δύναμης στις αξίες ενός ανθρώπου.

Το “There will be blood” είναι μια ταινία αφιερωμένη στην απληστία και το μίσος,
σ ΄ έναν άνθρωπο κακό, τυφλωμένο από τα πάθη του που δεν είναι διατεθειμένος να σταματήσει πουθενά. Έναν άνθρωπο που σε κάνει να θες να τον καταλάβεις αλλά δεν μπορείς αφού η δίψα του για χρήμα και το μίσος μπαίνουν πάνω από κάθε αξία (όπως η ανθρώπινη ζωή, η αγάπη του παιδιού του, η πίστη). Επομένως πρόκειται για μια ταινία σκληρή και σκοτεινή και ως τέτοια παρουσιάζεται περίφημα από τον ταλαντούχο κύριο Anderson που όπως και ο ίδιος ομολογεί, επηρεάστηκε από ταινίες όπως το “Giant” και το “The Treasure of the Sierra Madre”. Πολύ καλή η σκηνοθεσία λοιπόν, και εξαιρετική φωτογραφία των γυμνών, ερημικών τοπίων του Texas για μια ταινία που σε προβληματίζει σχεδόν σε κάθε σκηνή και σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό σε πολλά σημεία με την αναγκαία σκληρότητα και ωμότητα της. Το τέλος ξαφνιάζει, ίσως και να σοκάρει αλλά έρχεται σαν κορύφωση του δράματος του πρωταγωνιστή με μόνο αρνητικό το κάπως απότομο κλείσιμο.

Για τις ερμηνείες, τώρα, νιώθω και είμαι πολύ μικρή για να μιλήσω. Ο Daniel Day-Lewis είναι με μια λέξη συγκλονιστικός. Από την αρχή μέχρι το τέλος της ταινίας. Κάθε του λέξη, κάθε ανάσα, κάθε του μια κίνηση είναι ανατριχιαστική και ικανή για να σε πείσει για την παράνοια του ήρωα, για το τυφλωμένο μίσος του, για το κάθε φρικτό πράγμα που είναι ικανός να κάνει. Την εκπληκτική και σε βάθος ερμηνεία του αναγνώρισαν κοινό και κριτικοί τιμώντας τον με τη χρυσή σφαίρα α΄ ανδρικού ρόλου, και προτείνοντας τον για το αντίστοιχο Oscar το οποίο κατά την προσωπική μου εκτίμηση (και του συνυποψήφιου του, George Clooney και πολλών ακόμη) θα κερδίσει. Εξαιρετικός επίσης είναι και ο Paul Dano στο διπλό ρόλο των αδερφών Sunday και ιδιαίτερα του Eli.

Να τη δείτε:

-Για την συγκλονιστική ερμηνεία του Daniel Day Lewis
-Για να προβληματιστείτε
-Γιατί πρόκειται για μια πραγματικά δυνατή ταινία

Να μην τη δείτε:

-Αν δεν σας λένε κάτι τόσο δραματικές ταινίες
-Γιατί πρόκειται για μια αρκετά σκληρή ταινία

Feast of love-Πάνω απ΄ όλα ο έρωτας

"Sometimes you don't know you've crossed a line until you're already on the other side."

Σε μια γειτονιά κάπου στο Όρεγκον ένας ηλικιωμένος καθηγητής πανεπιστημίου με τη γυναίκα του, ένα νεαρό ζευγάρι, ένας απογοητευμένος μεσήλικας, μια αγανακτισμένη μεσίτρια και μερικοί ακόμη αναζητούν την αγάπη, το νόημα της καθώς και πως αυτή επηρεάζει τις ζωές τους.

Με το που είδα πως λέγεται η ταινία, ομολογώ πως δίστασα να τη δω. Ταινίες που πραγματεύονται τέτοια θέματα είναι πάντα ένα ρίσκο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση με δεδομένα τα μεγάλα ονόματα της ταινίας - Ο βραβευμένος με δύο Όσκαρ Robert Benton, ένα για Σκηνοθεσία ("Κράμερ Εναντίον Κράμερ") και ένα για Πρωτότυπο Σενάριο ("Για Μια Θέση Στην Καρδιά") αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία ενώ οι Morgan Freeman, Greg Kinnear("Little Miss Sunshine") και Selma Blair κρατούν κάποιους από τους βασικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους- σκέφτηκα πως το ρίσκο αξίζει. Ρίσκαρα λοιπόν και μάλλον απογοητεύτηκα.

Η ταινία που βασίζεται στην ομώνυμη νουβέλα του Charles Baxter παρακολουθεί τις ζωές απλών ανθρώπων και παρουσιάζει πως αυτές επηρεάζονται από τον έρωτα. Τίποτα το καινούργιο δηλαδή. Και ενώ θα περίμενε κανείς να προσπαθήσει έστω να γλιτώσει από κοινοτυπίες κάνει το ακριβώς αντίθετο πέφτοντας σε αφόρητα κλισέ που ελπίζεις κάθε φορά που τ΄ακούς πως θα ΄ναι η τελευταία. Μάταια όμως. Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει όμως οι ατάκες της ταινίες μοιάζουν απελπιστικά κρύες και συνηθισμένες. Σκηνοθετικά αν και γίνεται προσπάθεια ώστε να αναλυθούν όσο είναι δυνατόν οι χαρακτήρες κάτι τέτοιο δεν επιτυγχάνεται αφού το πλήθος των συναισθημάτων, προβλημάτων και καταστάσεων που βιώνουν ή θα έπρεπε να βιώνουν οι ήρωες είναι τεράστιο και δύσκολα αναλύεται. Από άποψη ερμηνειών οι Morgan Freeman και Greg Kinnear κάνουν ότι μπορούν αλλά χωρίς υποστήριξη δεν καταφέρνουν να μας πείσουν ιδιαίτερα. Το μόνο δυνατό σημείο της ταινίας είναι το τέλος που είναι κάπως σκληρό, αλλά κι αυτό μοιάζει να εκβιάζει συναισθήματα.

Να τη δείτε:

-Αν σας αρέσουν τέτοιου είδους ταινίες
-Αν είστε ρομαντικοί, ή έχετε καρδιά που λέει και το tagline της ταινίας

Να μην τη δείτε:

-Αν έχετε βαρεθεί τέτοιες ταινίες
-Γιατί δεν έχει τίποτα καινούργιο να πει

Sleuth - Παιχνίδια μυαλού

"Obey tha rules!"

Ο Μίλο Τιντλ (Jude Law) και ο Άντριου Γουάικ (Michael Caine) προέρχονται από δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Ο ένας είναι διάσημος πλούσιος συγγραφέας και ο άλλος άσημος ηθοποιός. Έχουν όμως ένα κοινό: τη γυναίκα του Άντριου. Προκειμένου να γλιτώσει τα χρήματα της διατροφής, που θα έπρεπε να πληρώσει λόγω του διαζυγίου, ο Άντριου καταστρώνει μια 'στημένη' διάρρηξη της πολυτελούς του κατοικίας, ώστε ο ληστής (Μίλο) να επωφεληθεί από τα κλοπιμαία, και εκείνος να αποζημιωθεί από την ασφαλιστική του εταιρία. Η συμφωνία φαίνεται δίκαιη. Όμως σύντομα θα φανεί πως καθένας από τους δύο άνδρες έχει ένα παράλληλο σχέδιο στο μυαλό του….Ποιός θα κερδίσει άραγε?

Η ταινία είναι μια ανδρική μονομαχία για μια γυναίκα. Είναι ένα παιχνίδι που κερδισμένος θα βγει αυτός που θα χρησιμοποιήσει καλύτερα το μυαλό του. Όμως καμιά φορά ακόμα και στα «παιχνίδια» χάνεται ο απόλυτος έλεγχος όταν βγούν στην επιφάνεια οι σκοτεινές πλευρές των αντιπάλων, τα προσωπικά τους πάθη, οι αδυναμίες τους, όταν ο αυτοέλεγχος αρχίζει να φθίνει και όταν η ματαιοδοξία και ο εγωισμός κυριεύει το μυαλό.

Ο Kenneth Branagh καταπιάνεται για άλλη μία φορά με τη σκηνοθεσία, βασιζόμενος στην ομώνυμη επιτυχημένη ταινία του 1972. Η διεκδίκηση μίας γυναίκας είναι, στην προκειμένη περίπτωση, μόνο η αφορμή για την αρχή ενός ανελέητου κυνηγητού, στο οποίο θέση έχει μόνο το μυαλό, η ταχύτητα και το παιχνίδι των εντυπώσεων. Αξίζει να σημειωθεί ότι το σενάριο της ταινίας έχει γράψει ο Harold Pinter, βασιζόμενος στο θεατρικό έργο του Anthony Shaffer. Στην ταινία λοιπόν του 1972 πρωταγωνιστές είναι οι Laurence Olivier στο ρόλο του απατημένου συζύγου Άντριου και ο Michael Caine που υποδύεται αυτή τη φορά τον Μίλο.


Να τη δείτε:
-αν σας αρέσουν οι ίντριγκες και οι δολοφονικές διαθέσεις μέσα από ένα παιχνίδι
-για να θαυμάσετε μια ωραιότατη μοντέρνα και άκρως εξοπλισμένη βίλα
-αν σας αρέσει η ένταση και ο χαμηλός φωτισμός
-γιατί ο Jude Law αποδεικνύει το ταλέντο του για ακόμα μια φορά

Να μη τη δείτε:
-αν δε σας αρέσουν οι ταινίες μυστηρίου

Gone Baby Gone- Χωρίς ίχνη

"Ο Θεός ήρθε στα παιδιά και είπε: Είστε πρόβατα αναμέσα σε λύκους, σαν φίδια να είστε πονηροί, αλλά και αθώοι σαν περιστέρια "

Σε μια φτωχική συνοικία της Βοστώνης,το Ντόρτσεστερ, ένα τετράχρονο κοριτσάκι,η Αμάντα ΜακΚρέντι, εξαφανίζεται. Καθώς η ιστορία έρχεται στο φως της δημοσιότητας και έπειτα από εκκλήσεις των θείων του μικρού κοριτσιού ο Πάτρικ Κένζι (Κέισι Άφλεκ) και η Άντζι Τζενάρο (Μισέλ Μόναγκαν), δυό νεαροί ιδιωτικοί ντέτεκτιβ ενώνουν τις δυνάμεις τους με τον αστυνομικό Ρέμι Μπρέσαντ(Εντ Χάρις) και τον αρχηγό της αστυνομίας Τζακ Ντόιλ (Μόργκαν Φρήμαν). Και ενώ όλα δείχνουν ότι η τραγική αυτή υπόθεση δεν οδηγεί πουθενά, μια απρόσμενη εξέλιξη αποκαλύπτει μια εικονική θλιβερή αλήθεια για την τύχη της Αμάντα. Ο Πάτρικ, έχοντας ενδείξεις της εικονικότητας της, συνεχίζει την έρευνα που τον φέρνει αντιμέτωπο με το δίλημμα της αποκάλυψης του τί πραγματικά συνέβη...

Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ντένις Λεχάν(Σκοτεινό Ποτάμι) και περιγράφεται με τις λέξεις: γειτονιά, άτυποι αστικοί κανόνες, οικογενειακός θεσμός, ένοχη σιωπή, εξαφάνιση, λανθασμένες εντυπώσεις, διαφθορά, παιδοφιλία, ναρκωτικά, κακοποίηση, ηθική. Είναι πολύ καλή σεναριακά αλλά νομίζω πως πλατιάζει και γενικά κάτι της λείπει για να γίνει η σούπερ ταινία μυστηρίου. Στο διάστημα μιας ώρας σου δίνεται η αίσθηση ότι τελείωσε κ εσύ μένεις με την απορία..τι αυτό ήταν? τι είδα πάλι? Στην συνέχεια αρχίζεις πάλι απο εκεί που έμεινες..να ψάχνεις το συνταρακτικό τέλος που θα σε καθηλώσει και στα τελευταία 10 λεπτά έχεις βρει τι έχει γίνει στα αλήθεια, την αιτία και ποιος ευθύνεται. Κοινώς η ταινία μπορούσε να βγει σε μία ώρα το πολύ..Παρολαυτά μετά απο τόσες ανατροπές καταφέρνει να σε βάλει στη διαδικασία σκέψης για το τί ο ήρωας θα κρίνει σωστό και ηθικό και είμαι σίγουρη ότι θα συζητήσετε για το εάν ο Πάτρικ έκανε το σωστό ή όχι..

Να (τη) δείτε:
-για να κρίνετε την πρώτη σκηνοθετική προσπάθεια του Μπεν Άφλεκ
-την υποψήφια για Oscar β' γυναικείου ρόλου Έιμι Ράιαν (η μητέρα της Αμάντα)
-γιατί τίθενται κρίσιμα ζητήματα ηθικής σε σχέση με την οικογένεια και την κοινωνία

Να μη τη δείτε:
-αν δε σας αρέσουν οι αστυνομικές ταινίες
-αν βαριέστε εύκολα

He was a quiet man-Πολίτης υπεράνω υποψίας

You may ask why I did what I did… but what choice did you give me? How else could I get your attention?? The only I want, is to exist in your world…

Ο Μπομπ Μακόνελ(Christian Slater) περνάει άλλη μια κακή μέρα. Κλεισμένος για ακόμα οχτώ ώρες στο βαρετό και ψυχρό του γραφείο, μαζί με ανθρώπους που δεν τον συμπαθούν και δεν του δίνουν σημασία, ο Μπομπ έχει χάσει κάθε αίσθηση προσανατολισμού και μάλιστα φτάνει στα πρόθυρα της δολοφονίας. Όμως, η μέρα του πρόκειται να καλυτερέψει, όταν από πιθανός δολοφόνος γίνεται πραγματικός ήρωας, αφού σώζει τη Βανέσα(Elisha Cuthbert) από βέβαιο θάνατο. Αυτός ο ασήμαντος τύπος, ξαφνικά γίνεται το πρόσωπο της ημέρας και περνάει από τη μια άκρη, της απρόσωπης και ασήμαντης ζωής, στην άλλη, όπου όλα τα φώτα είναι καθηλωμένα πάνω του.

Και όμως να, που μια μικρή ατυχία και λόγια από τρίτους θα τον κάνουν να χάσει την ευτυχία που έχει βρει κατά λάθος ….και αυτό γιατί «έρχονται στιγμές που οι άρρωστοι και αδύναμοι ..πρέπει να θυσιαστούν για να σωθεί το κοπάδι…» Η ταινία είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Μπορώ να πω ότι κράτησε το ενδιαφέρον και την αγωνία μου στα ύψη. Περίμενα να δω τι θα γίνει παρά κάτω, πότε θα επιβεβαιωθεί ο τίτλος…τι τρελό θα κάνει ένας πολίτης, που είναι υπεράνω υποψίας?! Η υποκριτική του Christian Slater είναι όλα τα λεφτά!

Να τη δείτε:
-για να διαπιστώσετε τα όρια του ανθρώπινου μυαλού. Αναρωτηθήκατε άραγε, οι δικές σας αντοχές μέχρι που φτάνουν??
-για να αναθεωρήσετε όταν λέτε ότι είστε γκαντέμηδες :P (που να δείτε τι έπαθε η Βανέσα)

Να μη τη δείτε:
-αν σας έχουν καταπιεσμένους στη δουλειά σας…μη σας μπαίνουν και ιδέες :P

Παιχνίδια Εξουσίας-Charlie Wilson's War

"The Zen master says, 'We shall see.' "

Η ταινία αφηγείται την αληθινή ιστορία του playboy γερουσιαστή, Τσάρλι Ουίλσον, ενός αποστάτη πράκτορα της CIA και μιας πανέμορφης κοσμικής κυρίας από το Χιούστον που ένωσαν τις δυνάμεις τους και διηύθυναν την πιο επιτυχημένη μυστική επιχείρηση της δεκαετίας του '80. Η δράση τους οδήγησε, τροφοδοτώντας τους αντάρτες του Αφγανιστάν με όπλα, στην πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Ταξιδεύοντας ανά τον κόσμο δημιούργησαν αναπάντεχες συμμαχίες μεταξύ Πακιστανών, Ισραηλινών, Αιγυπτίων και νομοθετών. Η επιτυχία τους υπήρξε τεράστια! Έτσι, στο ερώτημα, πώς μια ομάδα κατόρθωσε να πλήξει σε τέτοιο βαθμό τον, φαινομενικά τελικά ανίκητο, Στρατό των Υπερδυνάμεων, ο Πρόεδρος του Πακιστάν απάντησε αυθόρμητα "Ο Τσάρλι τα κατάφερε!".

Ο Charlie Wilson με τη βοήθεια της σχεδόν ακροδεξιάς φίλης του κατάφερε να αλλάξει τον κόσμο και να συνθλίψει τη Ρωσική Υπερδύναμη που καταδυνάστευε τους ταλιμπάν και τους άμοιρους Μουτζαχεντίν. Εντάξει δεν αμφισβητώ αυτό το κομμάτι μιας και οι ιστορικές μου γνώσεις για την περίοδο εκείνη είναι περιορισμένες.Τα κίνητρα για όλο αυτό όμως προσωπικά δεν τα βρήκα και τόσο αγνά όσο παρουσιάστηκαν. Με λίγα λόγια η ταινία δεν μου άρεσε ιδιαίτερα.. Βαρέθηκα από τη μέση και παρακάλαγα να τελειώσει. Όχι τόσο γιατί δεν ήταν καλή κινηματογραφικά(αν και εδώ που τα λέμε ένα σωρό πλάνα αρχείου ήταν) αλλά γιατί μου έκανε σαν μια ακόμη αμερικάνικη(με όλη τη σημασία της λέξης)ταινία που εξυμνούσε τους Άγιους Αμερικανούς.Τι κι αν το παραδέχεται και ο ίδιος ο Charlie "...and then we fucked up the endgame" είναι τουλάχιστον οξύμωρο να βλέπεις τους Αμερικανούς να παλεύουν για το καλό των Αφγανών ξέροντας τι έχει συμβεί μετά. Φωτεινή εξαίρεση σε όλο αυτό ο Philip Seymour Hoffman που ήταν εξαιρετικός στο ρόλο του Έλληνα γιού πωλητή αναψυκτικών, και ο είμαι-καλός-σε-ότι-κάνω Tom Hanks. Ο ρόλος της Julia Roberts νομίζω πως δεν της πήγαινε, μάλλον γιατί την έχω συνηθίσει διαφορετική.

Να τη δείτε:

-Γιατί παρουσιάζει τη βιογραφία ενός αν μη τι άλλο έξυπνου και ενδιαφέροντος ανθρώπου,αν και ο ίδιος παραδέχτηκε πως του φέρθηκαν πολύ ευγενικά.
-Για το λαμπερό της cast.
-Για τον κύριο Hoffman που πάει και για oscar β' ανδρικού ρόλου.

Να μην τη δείτε:

-Γιατί προσωπικα τη βρίσκω υποκριτική και κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της Αμερικάνικης πολιτικής.
-Αν έχετε αντιδεξιά φρονήματα.

The bucket list- Επιθυμίες στο παρά πέντε

Ο εκατομμυριούχος, επιχειρηματίας Έντουαρτ Κόουλ (Τζακ Νίκολσον) και ο εργατικής καταγωγής, μηχανικός Κάρτερ Τσέιμπερς (Μόργκαν Φρίμαν) ζουν εντελώς διαφορετικές ζωές. Σ' ένα σταυροδρόμι στις ζωές τους, θα μοιραστούν το ίδιο δωμάτιο νοσοκομείου και θα ανακαλύψουν ότι έχουν δυο κοινά: την επιθυμία , να περάσουν τον χρόνο που τους έχει απομείνει, κάνοντας όλα όσα θα ήθελαν πριν τα "τινάξουν" και μια "αδιαμόρφωτη" ακόμη ανάγκη να αποδεχθούν τον εαυτό τους. Μαζί θα ξεκινήσουν το ταξίδι της ζωής τους, στην πορεία του οποίου, θα χτίσουν μια βαθιά φιλιά και θα μάθουν να ζουν τη ζωή στο έπακρο, με διορατικότητα και χιούμορ. Κάθε νέα τους περιπέτεια-επιθυμία, διαγράφεται από τη κοινή τους λίστα. Θα προλάβουν άραγε να τις πραγματοποιήσουν όλες??

Η ταινία είναι πολύ δυνατή και προσφέρει εκτός από στιγμές συγκίνησης και αρκετές στιγμές γέλιου (και ναι ο τίτλος είναι παραπλανητικός :P). Μου άρεσε πάρα πολύ η ταινία γιατί βγάζει ένα πολύ ωραίο μήνυμα: πως αξίζει να παλεύουμε για να πραγματοποιήσουμε τις επιθυμίες μας, παρά τις δυσκολίες, έστω και στο παρά πέντε….γιατί είναι τα ονείρα μας, εμείς!!

Να τη δείτε:
-γιατί είναι μια πραγματικά πολύ ποιοτική ταινία,
-και οι δύο πρωταγωνιστές δίνουν άλλη γεύση στην ταινία!! (είναι κ βραβευμένοι)
-γιατί κατέλαβε την κορυφή του box office της Βορείου Αμερικής
-για να μου πείτε τη γνώμη σας :P

Να μη τη δείτε:
-εάν φοβάστε τα νοσοκομεία
-εάν είστε αναίσθητοι…και δε σας λένε τίποτα απολύτως τέτοιες ταινίες…και είναι χαμένος χρόνος!

Atonement- Εξιλέωση

Σε ποια ηλικία ξεχωρίζεις το σωστό από το λάθος??

Καλοκαίρι του 1935 στην αγγλική εξοχή, λίγο πριν ξεσπάσει η καταιγίδα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα 13χρονο κορίτσι, η Μπριόνι Τάλις με ασυνήθιστο ταλέντο στη λογοτεχνία θα γίνει μάρτυρας του απαγορευμένου πάθους της αδελφής της, Σεσίλια( Κίρα Νάιτλι) και του γιου του οικονόμου του σπιτιού τους, του Ρόμπι(Τζέιμς ΜακΑβόι) και θα σπρωχτεί στη προδοσία. Η ζωή όλων ανατρέπεται όταν κατηγορεί άδικα τον εραστή της αδερφής της για ένα αποτρόπαιο έγκλημα που δεν έχει διαπράξει. Αν ζητήσει συγχώρεση από αυτούς που πλήγωσε, εξιλέωση, αυτή θα της δοθεί, ή θα πρέπει να συνεχίζει να μεταφέρει για πάντα το σταυρό του μαρτυρίου της;

Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ίαν ΜακΓιούαν που το περιοδικό TIME κατέταξε στα 100 καλύτερα βιβλία όλων των εποχών, η ταινία του Τζο Ράιτ τοποθετεί την εκρηκτική χημεία του ζεύγους Κίρα Νάιτλι - Τζέιμς ΜακΑβόι σε μια άψογη ανάπλαση εποχής και σβήνει με την ιδιαίτερη αύρα της κάθε υπόνοια ακαδημαϊσμού. Το άνοιγμα του φετινού φεστιβάλ Βενετίας, που θέτει από τώρα υποψηφιότητα για τις σημαντικότερες κατηγορίες των Όσκαρ και που τελικά τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερης δραματικής ταινίας ενώ απέσπασε και το βραβείο του καλύτερου πρωτότυπου μουσικού θέματος.


Να τη δείτε:
-γιατί έχει πολύ δυνατή μουσική υπόκρουση(soundtrack)
-για να αναπολήσετε με ένα από τα πιο ρομαντικά ζευγάρια…τη Σεσίλια και τον Ρόμπι

Να μη τη δείτε:
-δεν υπάρχει λόγος για να μη τη δείτε…..

Mια κριτική που μου άρεσε πραγματικά πάρα πολύ είναι του CINEMAD

El Orfanato - To Ορφανοτροφείο

Un cuento de amor. Una historia de terror (A tale of love. A story of horror)

Η Λάουρα ήταν ένα παιδί που μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο, ένα γεγονός που δεν την εμπόδισε να περάσει όμορφα παιδικά χρόνια. Η αγάπη της για τον εγκαταλελειμμένο πλέον χώρο τη φέρνει πίσω, τριάντα χρόνια αργότερα και παντρεμένη, προκειμένου όχι μόνο να ζήσουν εκεί με τον άνδρα της Κάρλος και τον υιοθετημένο γιο της Σιμόν αλλά και να το μετατρέψουν σε ένα σύγχρονο και ζεστό σπίτι για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Τα πράγματα όμως παίρνουν περίεργη τροπή όταν ο Σιμόν αρχίσει να συμπεριφέρεται περίεργα και να κάνει παρέα με φανταστικούς φίλους...

Un dos tres golpeé la pared. Μου κόλλησε αυτή η σκηνή.. (Όσοι την είδατε καταλαβαίνετε, όσοι την δείτε θα καταλάβετε!) Λίγο πριν αρχίσει η ταινία ομολογώ πως ήμουν επιφυλακτική παρά τα καλά λόγια που είχαν ακουστεί. Κακώς. Πολύ κακώς όπως αποδείχτηκε. Ας αρχίσουμε όμως από τα αρνητικά που εμένα προσωπικά δεν μ΄ενόχλησαν καθόλου. Η υπόθεση της ταινίας είναι λίγο πολύ γνωστή και ξαναπαιγμένη. (Βλέπε " Οι Άλλοι", ή η "Έπαυλη" και πολλές ακόμη). Η πλοκή σαν πλοκή παρουσιάζει κάποια κενά. Αλλά (τεράστιο αλλά) το "Oρφανοτροφείο" είναι από τα καλύτερα θρίλερ που έχω δει γενικά και το καλύτερο σίγουρα από αυτά που έχουν βγει τα τελευταία χρόνια. (Κατά τη γνώμη μου πάντα). Ο πρωτοεμφανιζόμενος (πρόκειται για την πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα) Juan Antonio Bayona καταφέρνει να φτιάξει ένα υποβλητικό θρίλερ με σκοτείνη και απίστευτα τρομακτική ατμόσφαιρα, διφορούμενους χαρακτήρες και μια ανεξήγητη ένταση που σε κρατάει σε διαρκή ανησυχία και φόβο. Η βραβευμένη στη χώρα της Belén Rueda αποδίδει μια πολύ καλή ερμηνεία ενώ πολύ καλός είναι κ ο μικρός Roger Príncep στο ρόλο του υιοθετημένου παιδιού της οικογένειας. Η ταινία για την οποία την παραγωγή αναλαμβάνει ο Guillermo del Toro προτάθηκε (μεταξύ άλλων 28 διακρίσεων) για 14 βραβεία Goya, δέχθηκε εξαιρετικές κριτικές στο φεστιβάλ των Καννών και θα αποτελέσει τη φετινή υποψηφιότητα της Ισπανίας για τα Oscar.

Να τη δείτε:

- Γιατί θέλετε ένα πραγματικό θρίλερ που δεν βασίζεται στη σπλατερία και την πρόκληση της ισορροπίας του στομάχου μας.
-Για να χαρείτε την υποβλητική του ατμόσφαιρα και την φοβερή ανησυχία που μπορεί να προκαλέσει.
-Γιατί τα Ισπανικά είναι και γ... τις γλώσσες:P
-Γιατί θέλετε πραγματικό θρίλερ. Tο είπα??

Να μην τη δείτε:

-Αν δεν αντέχετε πολλές συγκινήσεις.
-Αν τρομάζεστε εύκολα και κατά συνέπεια πετάγεστε απότομα. (Κρίμα είναι)
-Αν δεν είστε έτοιμοι να αφήσετε τη φοβερή προσέγγιση του σκηνοθέτη να σας συνεπάρει και μείνετε στο κοινό της υπόθεσης.

BorderTown

«Οι κραυγές των γυναικών του Juarez είναι σιωπηλές , γιατί κανένας δεν ήθελε να τις ακούσει.»

Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα που συγκλόνισαν την Αμερική, η ταινία Bordertown αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας που παλεύει για την δικαιοσύνη. Η Λόρεν (Τζένιφερ Λόπεζ), μια φιλόδοξη δημοσιογράφος, προσπαθώντας να κερδίσει την εύνοια του εκδότη της, του υπόσχεται ένα μεγάλο θέμα. Έτσι φθάνει στο Juarez, μια μικρή πόλη κοντά στα σύνορα του Μεξικού με το Τέξας, αποφασισμένη να λύσει το μυστήριο που καλύπτει μια σειρά από φόνους γυναικών που δουλεύουν σε εργότάξια. Εκεί, με τη βοήθεια του εκδότη της τοπικής εφημερίδας Αλφόνσο Ντίαζ (Αντόνιο Μπαντέρας), ανακαλύπτει σοκαριστικές αλήθειες και θέτει τη ζωή της σε τρομερό κίνδυνο…

Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι κινηματογράφοι των Η.Π.Α. αρνήθηκαν να προβάλουν την ταινία, γιατί αυτή προωθεί κάποιες «θεωρίες συνωμοσίας» σύμφωνα με τις οποίες υπάρχει μια συνωμοσία σιωπής για τα γεγονότα, στην οποία συμμετέχουν οι ΗΠΑ και το Μεξικό... Το πιο ενδιαφέρον όμως χαρακτηριστικό του Borderline είναι ότι αποτελεί μια προσπάθεια της Τζένιφερ Λόπεζ (που είναι και παραγωγός) να κάνει αυτό το θέμα γνωστό στο ευρύ κοινό, χρησιμοποιώντας τη δική της διασημότητα... Για την προσπάθεια της αυτή, τιμήθηκε με το βραβείο των Ηθοποιών για την Αμνηστία στο φετινό Φεστιβάλ του Βερολίνου για την προσφορά της στην υπόθεση των δολοφονιών στο Μεξικό.


Να τη δείτε:
- για να μάθετε τι πραγματικά συμβαίνει στα σύνορα Μεξικό – ΗΠΑ, καθώς η ταινία είναι μια αποκάλυψη
- γιατί σαν κινηματογραφικό έργο, σαν πλοκή, σαν ερμηνία, κτλ, έίναι ένα πολύ καλό έργο, ένα έργο που σε "κρατάει" μπροστά στην οθόνη μέχρι το τέλος, ένα έργο που πρέπει να δει όλος ο κόσμος !

Να μη τη δείτε:
- κάποιο σημείο το παρακάνει και προσθέτει στοιχεία υπερβολής,μυθοπλασίας και έτσι χάνει κάτι από την αξία και την αλήθεια που πάει να υποστηρίξει...
- αν δε σας αρέσει το στυλ της περιπετειώδης κοινωνικής καταγγελίας

Elizabeth, The Golden Age-Elizabeth, Η χρυσή εποχή

"Woman. Warrior. Queen."

"H συγκλονιστική ιστορία μιας ολόκληρης εποχής: η σταυροφορία μιας γυναίκας για να αποκτήσει τον έλεγχο στον έρωτα, να συντρίψει τους εχθρούς της και να εξασφαλίσει τη θέση της ως μια ακαταμάχητη φιγούρα του Δυτικού κόσμου. Έχοντας επίγνωση των θρησκευτικών και πολιτικών αλλαγών στην κεντρική Ευρώπη στα τέλη του 16ου αιώνα, η Ελισάβετ I συνειδητοποιεί ότι η εξουσία της απειλείται ευθέως από τον Ισπανό Βασιλιά, Φίλιππο ΙΙ, που φέρεται να συμμαχεί με τη ξαδέρφη της, Μαρία Στιούαρτ. Κι ενώ ετοιμάζεται να κηρύξει τον πόλεμο για να υπερασπιστεί την Αυτοκρατορία της, τα τρυφερά αισθήματα που νιώθει για τον Σερ Ουόλτερ Ράλεϊ, δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση…"

Δυστυχώς δεν έχω προκόψει ακόμη να δώ την Elizabeth την Ι που απέσπασε τις καλύτερες των κριτικών,χρυσές σφαίρες και όσκαρ. Η συνέχεια της ταινίας, η Elizabeth στη χρυσή της εποχή,δέκα χρόνια από τη στιγμή που ανέλαβε το θρόνο της Αγγλίας δεν μπορώ να πω πως με εντυπωσίασε αλλά ούτε και πως μ΄ απογοήτευσε.Μια ταινία με βασικούς πρωταγωνιστές την Cate Blanchett,τη Samantha Morton,τον Clive Owen,τον Geoffrey Rush είναι σίγουρα πολλά υποσχόμενη. Στην πραγματικότητα την παράσταση κλέβουν πράγματι η Cate Blanchett και ο Clive Owen αφού το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας περιστρέφεται γύρω τους. Τι κι αν ο πιστός Οwen άλλη αγάπησε? Η σχέση του με τη βασίλισσα κάνει τη διαφορά. Ιστορικά έχει κάποιες ανακρίβειες και γεγονότα ειδικά φτιαγμένα για την εξέλιξη της υπόθεσης, έχει και μικρά λάθη όπως η αναφορά στην Τουρκία στα χρόνια της Oθωμανικής Αυτοκρατορίας ή η γεωγραφική τοποθέτηση της ναυτικής σύγκρουσης. Αν βέβαια η ιστορία δεν είναι το δυνατό σας σημείο (όπως δεν είναι για μένα) μπορεί να μην τα προσέξετε καν.

Να τη δείτε:

- Για να απολαύσετε την Cate Blanchett στο ρόλο της Elizabeth. Κατά την άποψη μου συνδύασε μοναδικά το φόβο και τη δύναμη, τη λαχτάρα και το πάθος, το θάρρος και την εντύπωση του εύθραυστου.
- Για τα εκπληκτικά της κοστούμια και το εντυπωσιακό μακιγιάζ.
- Για να γνωρίσετε κάποιες από τις πτυχές της ζωής της Ελίζαμπεθ της πρώτης.

Να μην τη δείτε:

- Αν η ιστορία και ειδικά η ιστορία της Αγγλίας, είναι το δυνατό σας σημείο. Θα απογοητευτείτε.
-Αν παρόλο που η ιστορία δεν σας ξετρελαίνει, περιμένετε να δείτε μια αμιγώς ιστορική ταινία.

Butterfly on a Wheel (Shattered) -Ένας Άγνωστος Ανάμεσά Μας

“Lives will be broken”

Ο Neil και η Abby Warner (Gerard Butler, Maria Bello)είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι που τα έχει όλα: τέλεια ζωή, σε τέλειο γάμο, με τέλειο σπίτι και τέλεια κορούλα, την Sophie. Μήπως, όμως, πίσω από την τέλεια επιφάνεια κρύβονται πολύ άσχημα πράγματα; Όπως και να ‘χει, το ζευγάρι θα βρεθεί σε κρίση όταν η κορούλα τους πέσει θύμα απαγωγής. Απαγωγέας είναι ο Ryan (Pierce Brosnan), ένας ψυχρός ψυχοπαθής. Το παράξενο είναι ότι δεν ζητάει λύτρα. Άγνωστο γιατί, ως στόχο έχει να διαλύσει την τελειότητά τους! Για 24 ώρες, ο Ryan ορίζει τις ζωές των Warner. Οι προθέσεις του είναι αδιευκρίνιστές, όπως και τα κίνητρά του. «Παίζει» με τον Neil και την Abby. Και στο τέλος έρχεται το αποκορύφωμα των επιδιώξεών του. Ο Ryan θέτει στον Neil και την Abby την εξής «δοκιμασία»: αν θέλουν να δουν την Sophie ζωντανή, θα πρέπει να… δολοφονήσουν έναν αθώο άνθρωπο! Τι θα κάνει ο Neil; Και πως θα κατορθώσει να νικήσει σ’ αυτό το «παιχνίδι» νεύρων;

Ο Gerard Butler επιστρέφει ύστερα από την επιτυχία των 300 σε μια ταινία που πιο πολύ είναι οικογενειακό δράμα παρά θρίλερ… Ο Pierce Brosnan πολύ καλός στο ρόλο του κακού.. Η ταινία είναι αρκετά ανατρεπτική και κρατάει το ενδιαφέρον του θεατή καθόλη την διάρκεια. Χαρακτηριστική σκηνή που οι περισσότεροι θεατές λύθηκαν στο γέλιο είναι εκεί που ο Pierce Brosnan λέει στη γυναίκα του "Aγάπη μου, είδες τελικά πόσο σε αγαπαει?!"Να στε σίγουροι ότι στο τέλος της ταινίας οι περισσότεροι άνδρες θα πουν: Αυτές οι γυναίκες μέχρι που θα φτάσουν??


Να τη δείτε:
-γιατί έχει ένταση και αγωνία και
-περιμένεις να δεις στο τέλος που θα φτάσει αυτή η ιστορία…


Να μην τη δείτε:
-αν θέλετε ένα θρίλερ με αίματα..